Δημοφιλείς αναρτήσεις

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Το έθιμο με το ψέμα

Μικρότερα γράμματα Μεγαλύτερα γράμματα
Πρωταπριλιά: Το έθιμο με το ψέμα

Η 1η Απριλίου είναι η μέρα που καλούμαστε όλοι, λόγω εθίμου, να πούμε ψέματα!
Τα ψέματα της πρωταπριλιάς είναι ένα έθιμο που μας έχει έρθει από την Ευρώπη. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές σχετικά με τον τόπο και τον χρόνο που γεννήθηκε το έθιμο αυτό.
Η πρώτη εκδοχή θέλει το έθιμο να ξεκίνησε από τους Κέλτες. Λαός της βορειοδυτικής Ευρώπης, οι Κέλτες, ήταν δεινοί ψαράδες. Η εποχή του ψαρέματος ξεκινούσε την 1η Απριλίου. Όσο καλοί ψαράδες όμως και να ήταν, την εποχή αυτή του χρόνου τα ψάρια πιάνονται δύσκολα. Έτσι και αυτοί, όπως προστάζει ο κώδικας δεοντολογίας των ψαράδων όλων των εποχών, έλεγαν ψέματα σχετικά με τα πόσα ψάρια είχαν πιάσει. Αυτή η συνήθεια, έγινε με το πέρασμα του χρόνου έθιμο.
Η δεύτερη εκδοχή θέλει γενέτειρα του εθίμου την Γαλλία του 15ου αιώνα, στην οποία για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η πρώτη του Απρίλη είχε καθιερωθεί ως πρωτοχρονιά.
Έτσι ενώ όλη η άλλη Ευρώπη την πρωτοχρονιά την γιόρταζε την 1 Ιανουαρίου, οι Γάλλοι, ήταν οι μοναδικοί που ξεχώριζαν, και την γιόρταζαν την 1 Απρίλη. Όταν το 1564 ο βασιλιάς Κάρολος θ’ αποφάσιζε να το αλλάξει, καθιερώνοντας ως πρώτη του έτους την 1 Ιανουαρίου, συνάντησε έντονες αντιδράσεις από ορισμένους ένθερμους οπαδούς του εθίμου, οι οποίοι επέμεναν σε πείσμα όλων των άλλων να γιορτάζουν σαν πρωτοχρονιά την Πρωταπριλιά. Οι άλλοι που δέχτηκαν την αλλαγή πείραζαν τους «παραδοσιακούς» με κάλπικα πρωτοχρονιάτικα δώρα και πιπεράτα ψέματα.
Για κάποιους πάλι, οι πρωταπριλιάτικες φάρσες οφείλουν την ύπαρξή τους στη γιορτή της «Kοροϊδίας και του Ξεγελάσματος» της ρωμαϊκής Θεάς «Bένους Aπρίλις», δηλαδή της Aπριλίου Aφροδίτης, που έδινε το έναυσμα για απελευθέρωση του πνεύματος ταυτόχρονα με την οργιώδη απελευθέρωση της φύσης…
Η Πρωταπριλιά στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα διαφοροποιήθηκε το έθιμο και πήρε την γνωστή ελληνική χροιά . Η βασική ιδέα βέβαια παρέμεινε ίδια. Λέμε αθώα ψέματα με σκοπό να ξεγελάσουμε το «θύμα» μας. Σε κάποιες περιοχές της πατρίδας μας, θεωρούν ότι όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο, θα έχει την τύχη με το μέρος του όλη την υπόλοιπη χρονιά. Σε κάποιες άλλες πιστεύουν ότι ο «θύτης» θα έχει καλή σοδειά στις καλλιέργειες του.Όσο για το «θύμα», πιστεύεται ότι, σε αντίθεση με τον «θύτη», θα έχει γρουσουζιά τον υπόλοιπο χρόνο και πιθανότατα αν είναι παντρεμένος θα χήρεψει γρήγορα. Στη Θράκη το βρόχινο νερό της Πρωταπριλιάς θεωρείται θεραπευτικό και γι’ αυτό το μαζεύουν σε μπουκάλι και πίνει απ’ αυτό ο άρρωστος.
Στην Κομοτηνή, την παλιά Γκιουμουλτζίνα, λέγανε πως την πρωταπριλιά το είχαν σε καλό να γελούν, «για να γίνουν τα κουκούλια τους»,όταν, βέβαια, είχαν σηροτροφία (εκτροφή μεταξοσκωλήκων). Στην Τζαντώ της Ανατολικής Θράκης, είχανε, λέει, σε καλό να γελάσουν τον άλλον, για να κάνουν τα δέντρα καρπό Μα κείνος που ξεγελιόταν το είχε σε κακό όλο το χρόνο θα ήτανε γελασμένος, κι αν ήταν παντρεμένος, θα χήρευέ. Στην Άνδρο, πάλι, λένε ψέματα την 1η του Μάρτη κι όχι την Πρωταπριλιά.
Μπορεί να υπάρχουν πολλά διαφορετικά μουσεία σ’ όλο τον κόσμο. Σίγουρα όμως ένα από τα πιο πρωτότυπα είναι το μουσείο φάρσας, το οποίο έχει ως έδρα του την Καλιφόρνια των Η.Π.Α Πρωταπριλιά σήμερα και σας παρουσιάζουμε τις κορυφαίες φάρσες όλων των εποχών σύμφωνα με το μουσείο της Καλιφόρνιας.

Φάρσες, που ειπώθηκαν από τα Μ.Μ.Ε και προκάλεσαν εντύπωση, χαρά, αναστάτωση ακόμα και τρόμο στην κοινή γνώμη της εποχής.

* Πώς να φυτέψετε ένα… μακαρονόδεντρο

1 Εκατοντάδες ακροατές τηλεφώνησαν στο BBC το 1975 ρωτώντας πώς μπορούν να φυτέψουν ένα μακαρονόδεντρο στον κήπο τους. Είχε προηγηθεί ρεπορτάζ που έδειχνε Ελβετούς αγρότες να φυτεύουν σπαγγέτι στο έδαφος, λέγοντας ότι η χρονιά ήταν ιδανική για πλούσια σοδειά λόγω του ήπιου χειμώνα.

* Υποψήφιος πρόεδρος ο Νίξον το ’92

Ο 79χρονος Ρίτσαρντ Νίξον, υποψήφιος πρόεδρος της Αμερικής εν έτει 1992! Με τη φάρσα αυτή τίμησε την Πρωταπριλιά εκείνης της χρονιάς αμερικανικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα. Το τηλεφωνικό κέντρο του σταθμού κατακλύστηκε από οργισμένους ακροατές, οι οποίοι είχαν ακούσει τον Νίξον να εγκαινιάζει την εκστρατεία του με το σύνθημα: «Δεν έκανα κανένα λάθος και δεν πρόκειται να ξανακάνω». Χρειάστηκαν σαράντα πέντε λεπτά για να μάθουν ότι επρόκειτο απλώς για ένα αστείο και ότι η φωνή ανήκε στον μίμο Rich Little…

* Τα μαγικά πέδιλα

Το 1932 πολλοί ήταν εκείνοι που πίστεψαν ότι ο άνθρωπος μπορεί να πετάξει με ένα ζευγάρι πέδιλα του σκι, αφού οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» δημοσίευσαν και σχετικές φωτογραφίες.

* Δύο μέρες έξω!

Το 1979 κάποιοι θεώρησαν αληθές το ότι η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε να εξαλείψει την 5η και τη 12η Απριλίου από το ημερολόγιο, για να συγχρονίσει την ώρα της με τον υπόλοιπο κόσμο

* Νηφάλιο ιντερνέτ!

Το 1994 αρκετοί έσπευσαν να συμμορφωθούν με υποτιθέμενη οδηγία που προέβλεπε πως θα συλλαμβανόταν οποιοσδήποτε σέρφαρε στο Διαδίκτυο… μεθυσμένος.

* Αλλαγή της σταθεράς «π»

Σοβαρές διαμαρτυρίες προκάλεσε η πρωταπριλιάτικη φάρσα του φυσικού Marc Boslough, ο οποίος το 1998 δημοσίευσε σε επιστημονικό περιοδικό την πρόθεση της Αλαμπάμα να αλλάξει με νομοθεσία την τιμή της μαθηματικής σταθεράς «π» από 3.14159 σε 3.0, ακολουθώντας… τους συμβολισμούς της Βίβλου.

* Μια κάλτσα δίνει χρώμα στην TV

Το 1962 η έγχρωμη τηλεόραση αποτελούσε «όνειρο θερινής νυκτός» για τη Σουηδία. Το μεσημέρι της 1ης Απριλίου το δελτίο ειδήσεων ξεκινά και στην οθόνη εμφανίζεται ο τεχνικός του καναλιού, Kjell Stensson. Ενημερώνει το κοινό, που παρακολουθεί καθηλωμένο στους δέκτες του, πως χάρη στην ανάπτυξη της τεχνολογίας μπορεί πλέον να απολαμβάνει τα αγαπημένα του προγράμματα λουσμένα με τα πιο ζωηρά χρώματα.

«Το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να τοποθετήσετε μια νάιλον κάλτσα στην οθόνη της τηλεόρασής σας», λέει ο Stensson, σπεύδοντας, μάλιστα, να αναπαραστήσει το εγχείρημα σε απευθείας μετάδοση. Οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που το δοκίμασαν μάλλον ήταν αρκετά δύσπιστοι, όταν την… 1η Απριλίου του 1970 πουλήθηκε για πρώτη φορά στη Σουηδία έγχρωμη τηλεόραση…

* Το ηλεκτρονικό Big Ben

Το 1980 το βρετανικό δίκτυο BBC ανακοίνωσε πως το ιστορικό ρολόι Big Ben θα λειτουργούσε πλέον με ψηφιακό μηχανισμό, για να δείχνει με ακρίβεια την ώρα. Όταν αναφέρθηκε ότι οι δείκτες του ρολογιού θα πωλούνταν στους τέσσερις πρώτους ακροατές που θα επικοινωνούσαν με τον σταθμό, οι προσφορές «έσπασαν τα ταμεία»…

* Το τέλος του κόσμου

Μία από τις διασημότερες πρωταπριλιάτικες φάρσες ήταν αυτή του Ινστιτούτου Franklin, το οποίο εν έτει 1940 ανακοίνωσε ότι το τέλος του κόσμου θα ερχόταν την επόμενη μέρα. Τρομερή αναστάτωση και πανικός προκλήθηκαν στους πολίτες και στις δημόσιες υπηρεσίες, ενώ ο υπάλληλος του Ινστιτούτου που είχε τη φαεινή ιδέα του αστείου… απολύθηκε.

* Ο τάφος του Σωκράτη

Το 1995 το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε ότι βρέθηκε ο τάφος του Σωκράτη και μέσα σε αυτόν αμφορέας με ίχνη κώνειου. Η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου, ενώ η αλήθεια αποκαταστάθηκε λίγες ώρες αργότερα…

EDWARD R। FRIEDLANDER . Αποτελεί αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι άνθρωποι αρέσκονται να πιστεύουν σε όσα ψέματα τούς παρουσιάζουν ως διανοητικά και πολιτιστικά ανώτερους από τους άλλους.

Jacques Arenes .Το ψέμα αποτελεί το όπλο των αδυνάτων.

MARK TWAIN .Yπάρχουν ψέματα, μεγάλα ψέματα και στατιστικές

Α.ΚΑΜΥ .Ελεύθερος είναι εκείνος που μπορεί να ζει χωρίς να λέει ψέματα.

Ανατόλ Φρανς .Χωρίς ψέματα , η ανθρωπότητα θα καταστρεφόταν από απελπισία και πλήξη .
 
Β.ΓΚΖΕΓΚΟΡΤΣΙΚ .Οι δυο αλήθειες που μισούν η μία την άλλη είναι ικανοί να γεννήσουν χίλιες είδους ψέματα.

Βλαντιμίρ Ιλιτς Λένιν .Ένα ψέμα που επαναλαμβάνεται πολλές φορές γίνεται η αλήθεια .

Γ.ΜΠΡΑΚΟΥΕ . Η αλήθεια υπάρχει. Το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.

Γ.ΤΡΟΕΠΟΛΣΚΙ .Και το ψέμα μερικές φορές είναι ιερό σαν την αλήθεια: όταν η μητέρα τραγουδάει ένα χαρούμενο τραγούδι και χαμογελάει στο παιδί της που έχει ανίατη αρρώστια.

Γιόγκι Μπέρα . Τα μισά ψέματα που λένε για μένα δεν είναι αλήθεια .

Ζαν Ροστάντ . Στην πολιτική επιτίθενται στα χθεσινά ψέματα μόνο για να κολακεύσουν τα σημερινά.

Ι.ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ . Το ψέμα τρώγεται καλομαγειρεμένο, η αλήθεια ωμή .

Καρλ Κράους (αυστριακός συγγραφέας) . «Αν ο ρεπόρτερ έχει σκοτώσει τη φαντασία μας με τις αλήθειες του, απειλεί τη ζωή μας με τα ψέματα του».

ΛΟΟΥΕΛ . Αυτός που λέει την αλήθεια, χτυπάει το ψέμα στην καρδιά.

Ντενί Ντιντερό . Καταπίνουμε με απληστία κάθε ψέμα που μας κολακεύει , αλλά την αλήθεια που μας φαίνεται πικρή τη ρουφάμε γουλίτσα γουλίτσα .

ΟΤΟ ΦΟΝ ΜΠΙΣΜΠΑΡΚ . Ποτέ οι άνθρωποι δεν λένε περισσότερα ψέματα απ' ότι έπειτα από ένα κυνήγι , κατά τη διάρκεια ενός πολέμου και πριν από εκλογές .

Ουίνστον Τσόρτσιλ . Ένα ψέμα έχει κάνει το γύρο του μισού πλανήτη προτού η αλήθεια προλάβει να φορέσει το παντελόνι της .

ΣΟΦΟΚΛΗΣ . Το ψέμα ποτέ δε ζει για να γεράσει.

Στάνισλαβ Λετς . Ποτέ μη λες ψέματα όταν η αλήθεια είναι πιο επικερδής.

ΤΟΛΣΤΟΙ .Το πιο πιστό γνώρισμα της αλήθειας είναι η απλότητα και η σαφήνεια. Το ψέμα πάντα είναι περίπλοκο, πολύλογο και έχει εξεζητημένο ύφος.

ΤΣΩΡΤΣΙΛ . Εάν η αλήθεια είναι πολύπλευρη, το ψέμα είναι πολύφωνο.

ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ . Σ' όλη μου τη ζωή έλεγα ψέματα. Ακόμα και τότε που έλεγα την αλήθεια. Ποτέ δε μιλούσα για χάρη της αλήθειας. Μιλούσα μόνο για χάρη του εαυτού μου. ... Το πιο δύσκολο στη ζωή είναι να ζεις και να μη λες ψέματα... και να μην πιστεύεις το ψέμα σου.

* Παροιμίες
"Αλήθεια χωρίς ψέματα, φαϊ χωρίς αλάτι"

* Λαϊκή Σοφία .
Ο ΠΡΩΤΟΝ ΨΕΥΔΟΣ . "Το αρχικό ψέμα." Ειπώθηκε από τον Αριστοτέλη (Αναλυτικά πρότ. 66α 16: «Ο δε ψευδής λόγος γίνεται παρά το πρώτον ψεύδος»), που ήθελε να προφυλάξει από τα κακά συμπεράσματα που ακολουθούν μια πλανεμένη βασική σκέψη. Λέγεται σήμερα για ψέμα που μπορεί να έχει για επακόλουθο και άλλα.
asxetos

Υδριάδα: 100% ελληνική εφεύρεση


Το πρόβλημα το ξέρουμε όλοι. Τα νησιά μας πάσχουν από έλλειψη –προφανώς πόσιμου- νερού. Η υπερκατανάλωση από τον ανεξέλεγκτο τουρισμό, η χρήση πόσιμου νερού για το γέμισμα των πισινών και η κακή διαχείριση των υδάτινων πόρων εν γένει έχουν φέρει αρκετούς νησιώτες στα πρόθυρα της λειψυδρίας. Είναι γνωστό ότι αρκετά από τα νησιά μας αγοράζουν νερό από ιδιώτες το οποίο μεταφέρουν με βαπόρια για να καλύψουν τις ανάγκες τους.
Το θέμα είναι υπάρχει λύση; Φυσικά και υπάρχει αν και μέχρι να εφαρμοστεί, έστω και σε ένα μόνο νησί. έπρεπε να περάσει από το σκόπελο της γραφειοκρατίας…

Στην Ηρακλειά. δίπλα στη Νάξο, εδώ και τρία χρόνια, λειτουργεί ένα εξολοκλήρου ελληνικό έργο. Η Υδριάδα, , είναι μια πρότυπη σε παγκόσμιο επίπεδο πλωτή μονάδα αφαλάτωση.� που παίρνει την ενέργειά της από ενσωματωμένη ανεμογεννήτρια και φωτοβολταϊκή συστοιχία.

Επικεφαλής του προγράμματος είναι ο κ. Νικήτας Νικητάκος, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου που μαζί με τους συνεργάτες του Θ.Λίλα και Α.Βατίστα έχουν καταφέρει να πραγματοποιήσουν το πρόγραμμα που για την νησιωτική Ελλάδα θα έπρεπε να είναι ο «απόλυτος στόχος». Την δημιουργία νερού από τη θάλασσα χωρίς να καταναλώνεται «ρυπογόνο» ρεύμα παραγωγής ΔΕΗ.

Η Υδριάδα με ύψος άνω των 35 μέτρων, αποτελείται από τέσσερις πλωτήρες και έναν κεντρικό, συνδεδεμένους με μεταλλικό πύργο που φιλοξενεί και την ανεμογεννήτρια. Μπορεί να καλύψει τις ημερήσιες ανάγκες 300 κατοίκων σε νερό και έχει σχεδόν μηδενικό κόστος λειτουργίας, όχι βέβαια και κατασκευής…

Η αντίστροφη όσμωση, η τεχνολογία που χρησιμοποιεί η Υδριάδα, είναι γνωστή εδώ και πολλά χρόνια. Ωστόσο, η εφαρμογή της σε «εθνικό» επίπεδο σκόνταφτε πάντα στην μεγάλη κατανάλωση ενέργειας του συστήματος η οποία αν καλυπτόταν από ηλεκτρικό ρεύμα παραγωγής ΔΕΗ (άνθρακας κλπ) δεν θα είχε το οικολογικό αποτύπωμα που όλοι αναζητούμε στις ημέρες μας.

Οι επιστήμονες που εξέλιξαν την Υδριάδα, έλυσαν αυτό το πρόβλημα, εγκαθιστώντας πάνω στον τεράστιο πυλώνα, φωτοβολταϊκά συστήματα αλλά και ανεμογεννήτριες ενώ για τον απομακρυσμένο έλεγχό της λειτουργίας, η Υδριάδα είναι εφοδιασμένη και με ασύρματη σύνδεση στο διαδίκτυο!

Η ιδέα έχει αποσπάσει παγκόσμια αναγνώριση αλλά στην Ελλάδα έχει …καταφέρει να εξαγριώσει τους τοπικούς κοινοτικούς νερουλάδες οι οποίοι θεωρούν αδιανόητο το χάσουν το μεροκάματό τους όταν το σύστημα θα λειτουργήσει πλήρως παρέχοντας δωρεάν νερό!

Στην πορεία υλοποίησης του έργου από την ομάδα του Πανεπιστημίου, -σύμφωνα με καλά ενημερωμένες πηγές- οι υπεύθυνοι άκουσαν ακόμα και την δικαιολογία από τα χείλη αρμόδιων παραγόντων ότι «δεν είναι δυνατόν να δίνετε δωρεάν νερό. Θα μας το χαρίζετε και εμείς θα το πουλάμε».


...ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ  ΓΑΪΔΟΥΡΙΑ ΚΟΠΑΔΙ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ...

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

"Ένα νέο Εμείς"


Νταμανχούρ: Μια φουτουριστική κοινότητα στην Ιταλία

   Νταμανχούρ: μια κοινότητα που έρχεται από το μέλλον και ζει με αναπάντεχο τρόπο, κατέχοντας παρέξενες γνώσεις
                                                                                                                  
Της Ιουλίας Πιτσούλη
 
     Η ύπαρξη αυτής της next age κοινότητας μέσα στην κοιτίδα του καθολικισμού ήταν από μόνη της ένα αγκάθι για το Βατικανό. Το αποκορύφωμα ήρθε όταν αποκαλύφθηκε πως οι κάτοικοι της Νταμανχούρ έσκαβαν μυστικά τους πρόποδες των ιταλικών Άλπεων δημιουργώντας ένα πελώριο ναό που δίχασε την κοινή γνώμη ,έγινε αιτία για την επέμβαση στρατού και αστυνομίας , απειλήθηκε με σφράγιση και κατέληξε τελικά να χαρακτηρισθεί «αριστούργημα τέχνης» και «8ο θαύμα»!
 «Αυτό το ναό αξίζει κανείς να τον δει ιδιαίτερα γι αυτό που κρύβει στα βάθη του :τον «Θάλαμο του Χρόνου» σκέφτομαι πετώντας για το Τορίνο. Επί τέσσερις ολόκληρους μήνες «κατέβαζα» υλικό από το Ίντερνετ για τη Νταμανχούρ και τελειωμό δεν είχε. Απίστευτες λεπτομέρειες μιας εναλλακτικής κοινωνίας για την οποία εμείς στην Ελλάδα δεν είχαμε ιδέα.
  
                                    Κάτοικοι ενός ιδιωτικού σύμπαντος
Ο ιδρυτής της Νταμανχούρ  ο Ομπέρτο Αϊράουντι είχε , όπως λέγεται, παράξενες εμπειρίες και ιδιαίτερες ψυχικές ικανότητες που είχαν εκδηλωθεί από την αρχή της εφηβείας του. Θα μπορούσε να είναι ίσως ένας άλλος Ούρι Γκέλερ. Ή μια πηγή έμπνευσης για τον Αλχημιστή του Πάολο Κοέλο. Η κοινότητα που δημιούργησε αποτελεί ως κοινωνικό μοντέλο σαφή μεταβολή του τρέχοντος παραδείγματος στην πράξη. Οι άνθρωποι εκεί ζουν στην κυριολεξία σε μια άλλη πραγματικότητα. Θα μπορούσαν και να κατοικούν σε ένα άλλο σύμπαν αν η θεωρία για τα παράλληλα σύμπαντα δεν απέκλειε την επικοινωνία μεταξύ τους. (Βέβαια, η φυσική πάντα ανατρέπει τον εαυτό της). Ταξιδεύοντας για την Νταμανχούρ είχα περιέργεια για πολλά και κυρίως για το πώς καταφέρνει να αυτοργανωθεί και να λειτουργεί για αρκετά χρόνια μια τόσο ιδιότυπη κοινότητα.  Φτάνοντας στο αεροδρόμιο του Τορίνο  με υποδέχεται ένας χαμογελαστός αεικίνητος 50άρης. Είναι η «κουκουβάγια». Αυτό είναι το νταμανχουριανό του όνομα. Στο κοινωνικό σύστημα της ιδιότυπης μικροκοινωνίας του είναι ένας «ιππότης» που σημαίνει ότι είναι φύλακας και οικοδόμος του ναού. Εκτός αυτού εκτελεί και τα καθήκοντα του οδηγού αλλά και του σερβιτόρου, ανάλογα με τις ανάγκες κάθε ημέρας. Κάθε Νταμανχουριανός ,άλλωστε, έχει περισσότερους από έναν ρόλους.
 .H Νταμανχουρ δεν είναι ακριβώς μια πόλη αλλά μια ομοσπονδία από 4 κοινότητες. Η κάθε μια αποτελείται από 200 περίπου άτομα, τόσα ώστε να έχουν προσωπικές και «ανθρώπινες» σχέσεις μεταξύ τους. Φυσικά όλοι λίγο πολύ γνωρίζονται . Άλλωστε η έννοια της οικογένειας εδώ είναι κάπως διαφοροποιημένη. Ονομάζονται «πυρήνες» και αποτελούνται από 8 έως 18 άτομα που κατοικούν στο ίδιο σπίτι. Ανάμεσά τους γονείς με παιδιά , ζευγάρια ή ανύπαντροι. Όλοι οι ενήλικες συνεισφέρουν από κοινού στα έξοδα και κάθε μέρα κάποιος αναλαμβάνει εκ περιτροπής να καθαρίσει , να μαγειρέψει και να διαβάσει τα παιδιά που κατοικούν στο σπίτι. Έτσι, τους μένει αρκετός χρόνος για να συνεχίσουν να ασχολούνται με τη διεύρυνση των γνώσεών τους και με τα παράξενα πειράματά τους που έχουν να κάνουν όχι μόνο με τους νόμους της συνείδησης αλλά και με την υφή του χωρόχρονου.
                           Μύηση στο ναό
Στην Νταμανχουρ υπάρχει ένας υπαίθριος ναός με αρχαιοπρεπή στοιχεία, αγάλματα του Πανός, του αιγυπτιακού Ώρου, αλχημιστικά σύμβολα κι έναν βωμό.Αυτόν τον ναό μπορεί ο καθένας να τον προσεγγίσει.
 Μα τον άλλο, τον μυστικό ναό μέσα στο βουνό, κανείς δεν τον επισκέπτεται αν προηγουμένως δεν περάσει από μια μυητική διαδικασία. Ένα είδος ψυχικής προετοιμασίας για την είσοδο σε ένα τόπο εξαιρετικά υψηλών ενεργειών. Δυο Γερμανίδες, τρεις Ολλανδοί, δυο Ελβετοί, ένας Αυστραλός ,τέσσερις Γιαπωνέζοι και μια Αγγλίδα περνάμε την ειδική διαδικασία προετοιμασίας για την είσοδό μας στο ναό. Μας μαθαίνουν τα λόγια και τις κινήσεις μια φράσης στη δική τους «ιερή γλώσσα». « Νet notaar rajl, ba jae ela tat et» που σημαίνει «χορεύουμε για να προετοιμάσουμε το σώμα και την ψυχή μας για τη γνώση ενός τόπου ιερού». Ύστερα μας οδηγούν σε μια αίθουσα με πίνακες μιας ιδιότυπης κάπως αφηρημένης ζωγραφικής. Μας ζητούν να σταθούμε μπροστά στον πίνακα που μας «μιλάει». Κοιτώ έναν πίνακα που απεικονίζει ένα δισκοπότηρο. Και τότε τα φώτα σβήνουν. Στη θέση τους ανάβουν λάμπες υπεριώδους φωτισμού. Οι πίνακες αποκαλύπτουν την εικόνα πίσω από την εικόνα. Εκείνη που είναι ορατή μόνο στο υπεριώδες φάσμα. Το δισκοπότηρο έχει «εξαφανιστεί» από τον πίνακα. Στη θέση του έχει εμφανιστεί ένα χέρι που από τα δάχτυλά του εκπέμπονται φλόγες. Σβήνουν κι αυτά τα φώτα. Οι πίνακες αλλάζουν και πάλι μορφή. Τώρα ιριδίζουν πάνω τους κάποιες σπειροειδείς γραμμές φτιαγμένες από μέταλλο.
Στη συνέχεια η μυητική προετοιμασία μας περιλαμβάνει το περπάτημα μέσα σε σπείρες φτιαγμένες στο έδαφος με πέτρες. Πρόκειται για σπειροειδείς σχηματισμούς που  καλύπτουν πολλά τετραγωνικά στο έδαφος και γίνονται αφορμή για περιπατητικό διαλογισμό.
Και μετά η μεγάλη στιγμή: η είσοδος στο ναό που θυμίζει ιντιάνα Τζόουνς, με μυστικά περάσματα, πόρτες που ανοίγουν με τηλεχειρισμό, σκάλες που ξεδιπλώνονται ξαφνικά επίσης με τηλεχειρισμό. Μέσα στο βράχο με τα κοιτάσματα μυλονίτη όπου συναντώνται 4 από τις συγχρονικές γραμμές του πλανήτη υπάρχει αυτος ο ναός που είναι όπως λένε οι ίδιοι «μια συσκευή και ταυτόχρονα ένα μυστικό βιβλίο γνώσης για κείνους που μπορούν να το διαβάσουν». Διαδοχικές αίθουσες: η αίθουσα της γης, η αίθουσα των μετάλλων, η αίθουσα των υδάτων, η αίθουσα των καθρεπτών, η αίθουσα των σφαιρών και η αίθουσα των ταξιδιών στο χρόνο! Ένα αναπάντεχο θέαμα που είναι να απορεί κανείς πως κατάφεραν να το κατασκευάσουν αυτοί οι άνθρωποι. Εξισου παράξενη και η τεχνολογία τους. Σέλφικα την ονομάζουν και κάθε συσκευή της είναι ένας ενεργειακός μετασχηματιστής που αποτελείται από μεταλλικά σπειράλ που συχνά συνδυάζονται με μικρές και μεγάλες σφαίρες γεμάτες αλχημιστικό υγρό. Τι κάνουν οι συσκευές αυτές; Από θεραπείες καρκινικών κυττάρων έως ενίσχυση της αύρας, σταθεροποίηση του ψυχισμού και ένα σωρό άλλα, ανάλογα με την κάθε συσκευή που συχνά έχει την όψη ενός βραχιολιού ή μιας καρφίτσας. Μέσα στο ναό που θεωρείται μια γιγάντια συσκευή σέλφικα καθω΄ς πίσω από τους τοίχους υπάρχουν 300 τόνοι σπειρωμάτων σέλφικα, υπάρχει μια ειδική συσκευή αναζωογόνησης». Πληροφορούμαι ότι μπορώ να ζητήσω μια «κούρα» και σπεύδω να αξιοποιήσω την ευκαιρία. Υπάρχει ένας χώρος μέσα στο ναό όπου γίνονται πειράματα σχετικά με την αναζωογόνηση των ιστών και των κυττάρων. Εκεί με οδήγησαν όταν ζήτησα να δω τι είδους επιδράσεις νιώθει κάποιος όταν έρχεται σε επαφή με αυτά τα περίφημα «σελφικα». Στην αρχή με συνόδεψαν σε ένα πολύ μικρό δωμάτιο. Ο ένας τοίχος ήταν γεμάτος γυμνά καλώδια. Στην πραγματικότητα ήταν σύρματα από χαλκό χοντρά σαν σπιρτόξυλο ή λεπτά σαν τρίχα που σχημάτιζαν διάφορα κυκλώματα. Ήταν σαν να βλέπω μια ηλεκτρονική πλακέτα ή ένα μικροτσίπ σε υπερμεγέθυνση. Τα σύρματα άφηναν ένα χώρο ακάλυπτο στον τοίχο που είχε το σχήμα ενός ανθρώπινου σώματος με τα χέρια και τα πόδια ανοιχτά. Μου είπαν να ακουμπήσω πάνω στον τοίχο παίρνοντας ακριβώς αυτή τη στάση. Έβαλαν στα αυτιά μου κάποια καλύμματα σαν ακουστικά για να μην ακούω τον έντονο ήχο που άρχισε αμέσως μόλις πάτησαν ένα διακόπτη. Με άφησαν μόνη σ’ αυτό το δωμάτιο για ένα πεντάλεπτο. Δεν ένιωθα τίποτα. Ίσα που άκουγα ένα μακρινό βόμβο. Ύστερα, ήρθαν και με οδήγησαν στο διπλανό δωμάτιο. Εκεί υπήρχε κάτι που θύμιζε κάπως αξονικό τομογράφο. Μου ζητήθηκε να ξαπλώσω ενώ πάνω από το κεφάλι μου υπήρχε μια πελώρια κατασκευή από διάφορα «σελφ», σφαίρες με υγρό και καλώδια . Ήταν σαν μια μηχανή χωρίς το κάλυμμά της. Στο κέντρο υπήρχε ένας μεγάλος κρύσταλλος κουάρτζ. Έσβησαν τα φώτα και πάτησαν ένα διακόπτη. Η κατασκευή άρχισε να κινείται αργά κάπου μισό μέτρο πάνω από το σώμα μου. Δεν συνέβη τίποτα το συγκλονιστικό ή θεαματικό. Ένιωσα όμως μια αδιόρατη αίσθηση απαλότατου αγγίγματος που ξεκινώντας από το κεφάλι κυλούσε αργά προς τα πόδια ακολουθώντας την πορεία της συσκευής που εξακολουθούσε να βρίσκεται μισό μέτρο μακριά μου.    Πριν από 5 χρόνια ο Στέφεν Χώκινγ είχε πει ,ενθουσιάζοντας τους φοιτητές του « αν συνδυάσεις τη γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν με την κβαντομηχανική τότε το ταξίδι στο χρόνο γίνεται πιθανό». Αυτή την πιθανότητα οι Νταμανχουριανοί ισχυρίζονται ότι την έχουν μετατρέψει σε βεβαιότητα
                                   Ταξιδεύουν στο χρόνο;
   Το παράξενο μυστικό των λαβυρίνθων και της περιπλάνησης μέσα σε σπείρες ήταν μέρος των αρχαιοελληνικών μυστηρίων. Απόδειξη ο σπειροειδής λαβύρινθος κάτω από την Θόλο της Επιδαύρου ή στο Νεκρομαντείο της Ευφύρας. Αυτή η αρχαία γνώση εντάχθηκε και στον χριστιανικό μυστικισμό κι ένα λαμπρό σχετικό παράδειγμα υπάρχει στον καθεδρικό της Σαρτρ στη Γαλλία. Ένα σύνθετο σπειροειδές μονοπάτι πρέπει επίσης να ακολουθήσει όποιος θέλει να μπει στο ναό που έχουν κατασκευάσει οι κάτοικοι της Νταμανχούρ.
 Μέσω της «καμπίνας» , της τεχνολογίας «σέλφικα» , των συγχρονικών γραμμών και του μυλιονίτη ταξιδεύουν σε άλλες χωροχρονικές στιγμές. Όπως εξηγούν ο χρονοναύτης κυριολεκτικά αποϋλοποιείται και εξαφανίζεται από την παρούσα χρονική στιγμή ενώ ταυτόχρονα εμφανίζεται σε κάποια άλλη κάπως όπως συμβαίνει με μια κασέτα που ενώ τυλίγεται προς τη μια πλευρά την ίδια στιγμή ξετυλίγεται από την αντίθετη. Η μάζα που αντιστοιχεί στο υλικό σώμα του χρονοναύτη καταλαμβάνεται από μια αντίστοιχη μάζα νερού που «αντλείται» από τη χρονική στιγμή προς την οποία ταξιδεύει. Τη στιγμή που ο χρονοναύτης επιστρέφει η μάζα του νερού επιστρέφεται στη χωροχρονική στιγμή προέλευσή της. Αυτή η διαδικασία είναι αναγκαία και σύμφωνη με το νόμο της φυσικής για τη διατήρηση της ενέργειας
     Πριν από 5 χρόνια ο Στέφεν Χώκινγ είχε πει ,ενθουσιάζοντας τους φοιτητές του « αν συνδυάσεις τη γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν με την κβαντομηχανική τότε το ταξίδι στο χρόνο γίνεται πιθανό». Αυτή την πιθανότητα οι Νταμανχουριανοί ισχυρίζονται ότι την έχουν μετατρέψει σε βεβαιότητα..

"Την προδοσία αγάπησαν πολλοί, τον προδότη κανένας.."

Βρισκόμαστε στο έτος 1944. Ήδη το καλοκαίρι έχει έρθει και οι Γερμανοί έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι η παρουσία τους στην χώρα δεν κρατήσει πολύ. Οι σφαγές, οι εκτελέσεις και τα μπλόκα εντείνονται. Παράλληλα ο ΕΛΑΣ πολεμά αποφασιστικά για την ημέρα της απελευθέρωσης που κοντοζυγώνει. Παράλληλα μεγάλη ανυπομονησία έχει απλωθεί στους συνεργάτες των Γερμανών στην Αθήνα και όλη την χώρα. Τι θα συμβεί τώρα που ο Κόκκινος Στρατός προελαύνει ακάθεκτος ? Τι θα απογίνουν εκείνοι ? Οι Γερμανοί φαίνονται καθησυχαστικοί. Υπόσχονται για όσους το επιθυμούν να τους πάρουν μαζί τους στην Γερμανία όταν επιστρέψουν. Οι Γερμανοί τελικά θα εγκαταλείψουν την Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, πριν όμως από αυτό διοργάνωσαν μια αποχαιρετιστήρια φιέστα...Με κάθε επισημότητα, οι Γερμανοί αποστέλλουν προσκλήσεις σε όλον τον "καλό" κόσμο της Αθήνας και των προαστίων. Καλούν κάθε είδους συνεργάτες τους, ταγματασφαλίτες, χωροφύλακες, δοσιλόγους και μαυραγορίτες. Η γιορτή λαμβάνει χώρα στο μέγαρο του Μετοχικού Ταμείου. Σε αυτήν θα λάβουν μέρος πάνω από 100 καλεσμένοι και υψηλά ιστάμενοι της γερμανικής διοίκησης. Οι δοσίλογοι Γκόβερης, Κωστούλας, Φαρδούλης, Κούκας, Λιάσκας Χαμουρτζόγλου, Γιαννόπουλος, οι μαυραγορίτες Σταματόπουλος, Δενδρινός, Λιναρδάκης, Άρνης και Έξαρχος, ο Πέππας, προμηθευτής των Γερμανών ο Μιχαηλίδης γνωστός μαυραγορίτης λαδιού, ο Κωσταντόπουλος, ταγματάρχης των ταγμάτων ασφαλείας, ο Γεώργιος και η Αλεξάνδρα Λακιώτη καταδότες των Γερμανών, οι δοσίλογοι Χατζηδημητρίου και Σιάκος και ο Παπαβασιλείου στέλεχος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Ελλάδας και άλλοι πολλοί. Η φιέστα θα ξεκινήσει με χορό, αργότερα ένα πλούσιο τραπέζι θα στρωθεί για να αποχαιρετισθούν οι συνδαιτυμόνες. Κρέας και φαγητά που σπάνιζαν ακόμα και από τα πιο εύπορα σπίτια και μπύρα άφθονη γερμανική μπύρα. Το γεύμα θα συνεχιστεί μέχρι τα ξημερώματα και τέλος θα έλθει το γκραν φινάλε. Με τις πρώτες αχτίδες του ηλίου οι Γερμανοί αποχωρούν χαιρετώντας ευγενικά τους καλεσμένους τους. Αμέσως μετά μια ομάδα Γερμανών στρατιωτών θα μπουν οπλισμένοι στο κτίριο και θα εκτελέσουν εν ψυχρώ τους καλεσμένους. Δεν θα επιβιώσει ούτε ένας. Αυτό ήταν το μεφιστοφελικό τέλος πολλών από τους δοσίλογος της κατοχής που μας φέρνει στο νου το αρχαίο ρητό περί προδοσίας και προδοτών, "Την προδοσία αγάπησαν πολλοί, τον προδότη κανένας.." http://alfeiospotamos.blogspot.com/

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗ ΓΗ!!!!


Κοιτάξτε αυτήν τη φωτογραφία. Είναι ίσως η διασημότερη φωτογραφία του Β Παγκοσμίου Πολέμου, τραβηγμένη από το σπουδαίο Γιουτζίν Σμιθ. Δείχνει, καλύτερα από κάθε άλλη, τη γενναιότητα και το θάρρος του ανώνυμου Αμερικανού φαντάρου, που πολέμησε για την ελευθερία. Με το τσιγάρο να κρέμεται μάγκικα στα χείλη και με βλέμμα που τσακίζει κόκαλα, αυτός ο στρατιώτης έγινε το σύμβολο της μεγαλύτερης γενιάς των Αμερικανών. Αυτός ο στρατιώτης, όμως, λέγεται Ευάγγελος Κλωνής. Και είναι Έλληνας.
Ο Ατλαντικός ήταν γκρίζος και η συννεφιά βαριά. Υπήρχε παντού η μυρωδιά της θάλασσας, και το μόνο που ακουγόταν ήταν ο ήχος των κυμάτων. Είχε φουσκοθαλασσιά, και τα αποβατικά, τα επονομαζόμενα «σκάφη Χίγκινς», από τον ιδιοφυή μπεκρή που τα είχε σχεδιάσει, λικνίζονταν σαν καρυδότσουφλα, καθώς πλησίαζαν στην ακτή.
Πολλοί έκαναν εμετό. Μερικοί επειδή ζαλίζονταν από τη θάλασσα. Ο Βαγγέλης είχε στο πλάι του τον Ιρλανδό, όπως πάντα. Ήταν κολλητοί φίλοι εδώ και μήνες, από το Σαουθάμπτον, όπου περίμεναν πότε θα έρθει η ώρα για την απόβαση. Στέκονταν στοιβαγμένοι μέσα στο Χίγκινς με καμιά τριανταριά άλλους. Όλοι τους νέοι, ντυμένοι στα χακί, με το κράνος στο κεφάλι και ένα μεγάλο κόκκινο «1» στον ώμο, το σήμα της 1ης Μεραρχίας Πεζικού, της θρυλικής Big Red One.Ήταν 6 Ιουνίου του 1944. Η D-Day. Και ήταν 6:30 το πρωί. Αυτό ήταν το πρώτο κύμα της απόβασης της Νορμανδίας.
Ο Βαγγέλης στεκόταν σιωπηλός δίπλα στον Ιρλανδό και σκεφτόταν την Κεφαλονιά.Και, μετά, ο πυθμένας του Χίγκινς έγδαρε την άμμο της Όμαχα Μπιτς, η πόρτα άνοιξε και οι φαντάροι της Big Red One ξεχύθηκαν στο σφαγείο...
Οι Κεφαλλονίτες είναι ιδιόμορφη κατηγορία Ελλήνων. Τους αποκαλούν μουρλούς -και οι περισσότεροι το παραδέχονται κιόλας-, αλλά το σίγουρο είναι ότι στην Ιστορία τους έχουν να παρουσιάσουν τα πιο ασυνήθιστα επιτεύγματα από όλους τους Έλληνες. Ένας από αυτούς, για παράδειγμα, ο Κωνσταντίνος Γεράκης, έγινε αντιβασιλιάς στο Σιάμ. Ένας άλλος, ο Ιωάννης Φωκάς, έκανε το 1592 τον περίπλου του Καναδά και πέρασε στον Ειρηνικό, όπου το στενό ανάμεσα στο Βανκούβερ και την ηπειρωτική χώρα έχει ακόμη το όνομά του. Ένας άλλος, ο μηχανικός Μαρίνος Χαρμπούρης, κατάφερε, εν έτει 1770, να μεταφέρει ένα βράχο βάρους 2.000 τόνων από ένα έλος της Φινλανδίας στην Αγία Πετρούπολη. Από ό,τι φαίνεται, αυτή η εκλεκτή παρέα ηρώων πρόκειται να υποδεχτεί ένα νέο μέλος.
Ο Ευάγγελος Κλωνής γεννήθηκε στον 'Aγιο Γεώργιο της κοινότητας Πάστρας στις 28 Οκτωβρίου του 1916. Ήταν το δεύτερο παιδί μιας φτωχής οικογένειας, η οποία συνολικά θα αποκτούσε οκτώ. Ο Βαγγέλης άρχισε να καπνίζει όταν ήταν τεσσάρων, να δουλεύει όταν ήταν πέντε και παράτησε το σχολείο στην τρίτη δημοτικού. Στα 14 του μετακόμισε στην Αθήνα, όπου εργαζόταν ο μεγαλύτερος αδερφός του. Εκεί δούλεψε ως εισπράκτορας στο λεωφορείο ενός άλλου Κεφαλλονίτη, του Γεράσιμου Αρσένη. Φορούσε την άσπρη του στολή και έκοβε τα εισιτήρια. Ό,τι έβγαζε το έστελνε στη μητέρα του, αλλά τα λεφτά ήταν λίγα.Μια μέρα, όταν ήταν 16 χρόνων, το λεωφορείο είχε σταματήσει στον Πειραιά και ο Βαγγέλης είδε κάτι ναύτες να βγαίνουν από ένα καράβι, να πηγαίνουν σε ένα κοντινό κρεοπωλείο, να φορτώνουν κομμάτια κρέας στον ώμο και να τα μεταφέρουν στο καράβι. Οι ναύτες φορούσαν άσπρες στολές. Ο Βαγγέλης πήγε αμέσως στον Αρσένη, του έδωσε τις εισπράξεις της ημέρας και του είπε: «Εγώ φεύγω. Πες στη μάνα μου ότι θα της στείλω λεφτά από την Αμερική». Πήγε στο κρεοπωλείο, φορτώθηκε ένα κομμάτι κρέας, μπήκε σκυφτός στο καράβι και κρύφτηκε στα αμπάρια.
Έμεινε κρυμμένος τρεις μέρες, μέχρι που η δίψα, η πείνα και οι αρουραίοι τον ανάγκασαν να παραδοθεί. Είχαν ήδη περάσει το Γιβραλτάρ και ο καπετάνιος δεν είχε άλλη επιλογή από το να τον βάλει στη δουλειά μέχρι να έπιαναν λιμάνι. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού συμπάθησε το νεαρό και τον έβαζε τα βράδια να τους λέει τραγούδια από το νησί. Βλέπετε, ήταν κι εκείνος Κεφαλλονίτης.
Όταν έφτασαν στο Λος Άντζελες, ο καπετάνιος προσφέρθηκε να εξασφαλίσει τα απαραίτητα χαρτιά στον Βαγγέλη, για να τον κάνει ναυτικό, αλλά αυτός δεν ήθελε. Έτσι τον αποχαιρέτησε δίνοντάς του ένα τελευταίο δώρο, που θα τον διευκόλυνε να περάσει από τον τελωνειακό έλεγχο.
Ο Βαγγέλης δεν ήξερε λέξη αγγλικά και δεν είχε κανένα χαρτί πάνω του, οπότε, όταν ήρθε η σειρά του, προσποιήθηκε τον κωφάλαλο και δεν απαντούσε σε καμία ερώτηση. Οι υπάλληλοι τον άφησαν να περάσει επειδή ήταν όμορφος και σοβαρός, και επειδή φορούσε ένα εντυπωσιακό, επίσημο κοστούμι.
Στο Λος Άντζελες έπιασε δουλειά στο ανθοπωλείο ενός άλλου συμπατριώτη του, του Σπύρου Στεφανάτου (ο οποίος σήμερα ζει στην Κεφαλονιά - είναι 94 ετών). Η πόλη όμως δεν του άρεσε, είχε πολύ κόσμο και δεν ήταν συνηθισμένος. Μετακόμισε στο Ντένβερ του Κολοράντο, όπου δούλεψε πιατάς σε ένα εστιατόριο, και κάποια στιγμή αγόρασε μια δική του καντίνα με χοτ ντογκ και τα πούλαγε στο δρόμο. Εκτός από την ωριμότητα που είχε αποκτήσει δουλεύοντας τόσα χρόνια (πράγμα που τον έκανε να φαίνεται πολύ μεγαλύτερος από ό,τι ήταν) είχε και τα γονίδια με το μέρος του. Καθώς άφηνε πίσω τον εφηβικό εαυτό του, μεταμορφωνόταν σε έναν πολύ εντυπωσιακό άντρα. Δεν ήταν πολύ ψηλός, ούτε ιδιαίτερα μεγαλόσωμος, αλλά είχε πολύ καθαρό, αρρενωπό πρόσωπο και έντονο βλέμμα που έκανε αμέσως εντύπωση στις κοπέλες. Μια Ελληνοπούλα τον ερωτεύτηκε και θέλησε να τον παντρευτεί. Αυτός όμως αρνήθηκε - ισχυρίστηκε ότι όταν μικρός ακόμη και έπρεπε να βοηθά την οικογένειά του στην Ελλάδα. Αυτή τον απείλησε ότι θα τον κατέδιδε στις Αρχές, καθώς εξακολουθούσε να ζει και να δουλεύει παράνομα στη χώρα. Ο Βαγγέλης έφυγε από το Ντένβερ και πήγε στο Σικάγο, όπου δούλεψε σε εστιατόρια και μπαρ («μπάρες», όπως τα αποκαλεί ο γιος του Νίκος), αλλά δεν του άρεσε καθόλου το κρύο, έτσι έφυγε πάλι και πήγε στο Χιούστον. Εκεί τον ενοχλούσε η υγρασία, οπότε επέστρεψε στο Ντένβερ, όπου το κλίμα του άρεσε περισσότερο, ελπίζοντας ότι στο μεταξύ η κοπέλα θα είχε βρει κάποιον άλλο και θα τον άφηνε ήσυχο. Έτσι έγινε, αλλά δεν έμελλε να μείνει ούτε εκεί για πολύ. Ένας φίλος του Κεφαλλονίτης του πρότεινε να πάνε στη Σάντα Φε του Νιου Μέξικο για να βρουν κάποιους φίλους (Κεφαλλονίτες φυσικά) και τον ακολούθησε.
Η Σάντα Φε τότε είχε 8.000 κατοίκους, από τους οποίους οι 800 ήταν Έλληνες. Η κοινότητα ήταν πολύ ζωντανή και όλα τα εστιατόρια, τα μπαρ και τα κοσμηματοπωλεία ήταν ελληνικά. Ο Βαγγέλης λάτρεψε το μέρος - τα πάντα εκεί, ακόμα και το κλίμα, του θύμιζαν Ελλάδα.
Ένας Ζακυνθινός, ο Παναγιώτης Πομόνης, τον πήρε σε ένα μπαρ - εστιατόριο που είχε. Αυτός και η γυναίκα του Ελένη τον δέχτηκαν σαν παιδί τους και ο Βαγγέλης τους το ανταπέδωσε κοπιάζοντας σκληρά. Οι δουλειές πήγαιναν πολύ καλά και ο Βαγγέλης γρήγορα έγινε συνεταίρος στο μαγαζί. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα: εξακολουθούσε να είναι παράνομος.
Όταν άρχισε ο πόλεμος, βγήκε ένα νέο διάταγμα που καλούσε τους παράνομους μετανάστες να καταταγούν, με αντάλλαγμα την αμερικανική υπηκοότητα. Ο Βαγγέλης Κλωνής αποφάσισε να πάει στον πόλεμο.
«Ο πατέρας μου ποτέ δεν μίλαγε για τον πόλεμο» λέει ο Νίκος Κλωνής, ο δεύτερος από τους τρεις γιους του Βαγγέλη. «Δεν του άρεσε να λέει ιστορίες γι' αυτά τα πράγματα. Μερικές φορές, όταν τον ρωτούσαμε επίμονα, μας μάλωνε». Η θητεία του Βαγγέλλη Κλωνή είναι ένα μεγάλο μυστήριο όχι τόσο για τα (πολλά) πράγματα που δεν ξέρουν ούτε οι πιο κοντινοί του άνθρωποι, αλλά για τις λεπτομέρειες που είναι γνωστές και επιβεβαιωμένες και συνθέτουν μια ημιτελή, όμως απίστευτη ιστορία.
Αυτά που ξέρουμε, από τις ιστορίες που είπε στα παιδιά του, από τα αντικείμενα που άφησε πίσω του και από διάφορα στοιχεία επίσημων αρχείων που έχουν ανακαλύψει οι δικοί του, πληροφορίες ανεπιβεβαίωτες αλλά πιθανότατα αληθινές, είναι τα εξής:
Ο Βαγγέλης Κλωνής, μετά την κατάταξή του, ταξίδεψε στο Fort Bliss στο Τέξας, όπου εκπαιδεύτηκε στο στρατό ξηράς. Χάρη στις εντυπωσιακές του επιδόσεις (ήταν άριστος σκοπευτής) τον έστειλαν στη Βιρτζίνια, στη βάση των πεζοναυτών. Εκεί τον κορόιδευαν επειδή δεν ήξερε καλά αγγλικά και δεν ήταν μεγαλόσωμος, στο γνωστό πνεύμα της εκπαίδευσης και της σκληραγώγησης, αλλά ο Κλωνής ήταν πλέον 25 χρόνων και από αυτά είχε δουλέψει τα 20, οπότε δεν ήταν ιδιαίτερα δεκτικός σε τέτοιου είδους εκπαίδευση ούτε χρειαζόταν άλλη σκληραγώγηση. Πλακώθηκε με κάμποσους σκληροτράχηλους marines και τελικά μετατέθηκε πίσω στο στρατό ξηράς. Φεύγοντας έκλεψε τα λουριά που χρησιμοποιούσαν οι πεζοναύτες για να δένουν το καμουφλάζ στα κράνη τους. Του άρεσαν πιο πολύ από το δίχτυ που έβαζαν στο στρατό ξηράς, κι αυτό ήταν το μόνο πράγμα που κράτησε από τους πεζοναύτες.
Στη συνέχεια πήγε στη Γιούμα της Αριζόνα, όπου εκπαιδεύτηκε στην έρημο, και μετά επέστρεψε στη βάση της Βιρτζίνια με το στρατό. Η εκπαίδευσή του είχε πια τελειώσει και περίμενε να ακούσει πού θα τον έστελναν, πιθανότατα στον Ειρηνικό, όταν ένας βαθμοφόρος ήρθε τον βρήκε και του ζήτησε να μιλήσουν ιδιαιτέρως.
«Σου έχω άσχημα νέα» του είπε. «Οι Γερμανοί σκότωσαν την οικογένειά σου στην Ελλάδα. Δεν έζησε κανείς. Μπορείς, αν θέλεις, να πάρεις μια άδεια και να επιστρέψεις στο σπίτι σου στη Σάντα Φε».
Ο Βαγγέλης δεν ήθελε να πάει στη Σάντα Φε, μπορούσε να κλάψει κι εκεί που ήταν. Ζήτησε μόνο ένα πράγμα:«Στείλτε με στην Ευρώπη. Θέλω να πάω στους Γερμανούς».
Ο πρώτος σταθμός του Κλωνή στον πόλεμο ήταν στη Βόρεια Αφρική. Πολέμησε στην Τυνησία, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είχε ήδη ενσωματωθεί στην 1η Μεραρχία Πεζικού, η οποία «καθάρισε» αυτό το μέτωπο στις 9 Μαΐου του ?43, με την παράδοση 40.000 Γερμανών των «Afrika Korps». Στη συνέχεια, η Big Red One προχώρησε στη Σικελία, την οποία απελευθέρωσε, και μετά επέστρεψε στην Αγγλία, για να προετοιμαστεί για μια άλλη μεγάλη αποστολή: την απόβαση στη Νορμανδία.
Στο Σαουθάμπτον ο Κλωνής περνούσε την ώρα του κάνοντας βόλτες με τον Ιρλανδό φίλο του (το όνομα του οποίου παραμένει άγνωστο) και παίζοντας μπαρμπούτι. Πέρασε μερικούς σχετικά ξέγνοιαστους μήνες με διαλείμματα έντασης όταν οι Γερμανοί αποφάσιζαν να βομβαρδίσουν. Σε έναν από τους βομβαρδισμούς, ο Βαγγέλης πήρε στα χέρια του ένα 12χρονο τραυματισμένο κορίτσι και το πήγε στον Ερυθρό Σταυρό. Το κορίτσι πέθανε λίγα λεπτά αργότερα και ο Βαγγέλης πήρε το θέμα προσωπικά: καβάλησε ένα αντιαεροπορικό και άρχισε να ρίχνει γερμανικά αεροπλάνα μόνος του.
Καθώς έμπαινε το καλοκαίρι του '44, οι συμμαχικές δυνάμεις προετοιμάζονταν για τη μεγάλη και κρίσιμη Επιχείρηση Overlord, που θα περιελάμβανε τη μαζική απόβαση στις ακτές της Γαλλίας. Θα ήταν μια δύσκολη αποστολή, γιατί οι Γερμανοί την περίμεναν. Από την έκβασή της θα κρινόταν η πορεία του πολέμου.Στις 4 Ιουνίου του ?44, δύο μέρες πριν από την D-Day, ο στρατηγός Αϊζενχάουερ, που είχε αναλάβει τη διοίκηση της συμμαχικής στρατιάς, επισκέφθηκε τους στρατιώτες στο Σαουθάμπτον και κουβέντιασε μαζί τους. Ο Βαγγέλης έσπευσε να δώσει τα διαπιστευτήριά του σε μια συνομιλία που μου μετέφερε ο γιος του:«Εγώ δεν είμαι Αμερικανός» είπε. «Έρχομαι από την Ελλάδα. Οι Γερμανοί σκότωσαν όλη μου την οικογένεια. Θα πάω στη μάχη και δεν με νοιάζει αν πεθάνω».
«Είσαι Αμερικανός γιατί φοράς τη στολή μας» του απάντησε ο Άϊκ. «Θα πολεμήσεις για την καινούρια σου πατρίδα, αλλά μετά θα γυρίσεις, για να γευτείς τους καρπούς της νίκης». Και ο Βαγγέλης Κλωνής έκανε ακριβώς αυτό. Μετά την απόβαση, τα αμερικανικά στρατεύματα διέσχισαν τη Γαλλία. Ο Βαγγέλης πολέμησε στη Μάχη των Αρδεννών, στο παγωμένο Βέλγιο, μια πολύ σημαντική σύγκρουση, όπου οι Σύμμαχοι κινδύνευσαν να χάσουν τον πόλεμο. Μέχρι εκείνο το σημείο πιθανότατα εξακολουθούσε να υπηρετεί με την Big Red One, αλλά στα πράγματά του οι δικοί του βρήκαν και ένα άλλο σήμα, των Tigers, που επισήμως ήταν γνωστοί ως 10η Μεραρχία Τεθωρακισμένων και επίσης συμμετείχαν στη μάχη. Στα προσωπικά του αντικείμενα βρέθηκαν ακόμα τρεις διαφορετικές στολές, και τα στοιχεία συμφωνούν ότι υπηρέτησε επίσης στην 82η και την 101η Μεραρχία Αεροπορίας (Σημείωση: 82nd & 101st Airborne Divisions - Αερομεταφερόμενες Μεραρχίες) και στην 654η Μεραρχία Πυροβολικού. Δεν υπάρχει ακόμα εξήγηση για το πώς ένας στρατιώτης θα μπορούσε να πολεμήσει με τόσες διαφορετικές μεραρχίες. Η θητεία του δεν ήταν καθόλου τυπική ή φυσιολογική.Ο Κλωνής πολέμησε στην Αυστρία, την Πολωνία, τη Γερμανία, μπήκε στο Βερολίνο και το Παρίσι, ενώ υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι πήγε και στον Ειρηνικό. Για τίποτα από όλα αυτά δεν μιλούσε, όμως, δεμένος με όρκους και διαταγές. Υπάρχουν πολλά στοιχεία που συνηγορούν ότι δεν ήταν ένας απλός φαντάρος. Πήρε ασυνήθιστα πολλά μετάλλια (η οικογένειά του αυτό τον καιρό προσπαθεί να εντοπίσει ακριβώς πόσα και ποια), μάλιστα δέχτηκε θερμότατη ευχαριστήρια επιστολή από τον πρόεδρο Τρούμαν με ιδιόχειρη υπογραφή. Ο Νίκος Κλωνής έχει ρωτήσει δεκάδες βετεράνους, αλλά ακόμα δεν έχει βρει κανέναν που έλαβε τέτοια επιστολή μετά τον πόλεμο.
Κάτι άλλο που ξέρουμε είναι ότι το 1945 βρέθηκε έξω από το Βερολίνο και, υψηλόβαθμος πλέον, πήρε μια απόφαση που έμελλε να τον οδηγήσει στο στρατοδικείο.
Σύμφωνα με την ιστορία που εξομολογήθηκε στους γιους του, η ομάδα του, που συνοδευόταν από τεθωρακισμένα, είχε αποκλειστεί από έναν ορμητικό χείμαρρο που είχε 6-7 μέτρα βάθος, και δεν μπορούσε να προχωρήσει. Ήξεραν ότι μια μεγάλη δύναμη Γερμανών πλησίαζε - υπολόγιζαν ότι είχαν δύο ώρες να απομακρυνθούν πριν τους φτάσουν, αλλά ήταν αδύνατον να περάσουν το χείμαρρο. Σε εκείνο το σημείο είχε γίνει μια μάχη και υπήρχαν πολλοί νεκροί τριγύρω. «Ήταν απάνθρωπο» ομολόγησε ο Βαγγέλης Κλωνής, «όμως δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτε άλλο. Δύο ώρες είχαμε μόνο. Και τότε το μυαλό μου πήρε μια κεφαλλονίτικη στροφή».
Ο Βαγγέλης έδωσε τη διαταγή και οι φαντάροι γέμισαν το χείμαρρο με πτώματα Αμερικανών και Γερμανών, για να μπορέσουν να περάσουν τα τεθωρακισμένα από πάνω τους.
Λίγους μήνες αργότερα, στην οικογένεια του Πομόνη έφτασε ένα γράμμα από το υπουργείο Αμύνης, με το οποίο η κυβέρνηση, μετά λύπης, ενημέρωνε τους συγγενείς και τους φίλους ότι ο Βαγγέλης είχε σκοτωθεί.
Στο εστιατόριο έγινε ένα μεγάλο μνημόσυνο και όλοι οι Έλληνες περνούσαν από εκεί για να κλάψουν. Σε μια γωνιά καθόταν και έπινε ένας Κεφαλλονίτης, ο Θεοδωράτος, και έμοιαζε να μην ασχολείται. Τον ρώτησαν γιατί δεν λυπάται για το φίλο του, κι εκείνος τους κοίταξε και απάντησε:
«Τι να σας πω, ρε μαλάκες. Αυτός ζει. Μία των ημερών θα ανοίξει την πόρτα και θα μπει μέσα. Είναι μεγάλος κερατάς. Λένε μαλακίες αυτοί, δεν τον πιάνει σφαίρα τον Βαγγέλη. Δεν του κάνω μνημόσυνο εγώ».
Το Γενάρη του 1946, ο Βαγγέλης Κλωνής βγήκε μαζί με τους άλλους βετεράνους από το λεωφορείο και προχώρησε προς το μαγαζί του στη Σάντα Φε. Είχε χάσει τη μεταλλική του ταυτότητα και την είχαν βρει δίπλα σε ένα πτώμα.
Μετά τον πόλεμο ο Βαγγέλης συνέχισε να δουλεύει με τους Πομόνηδες και πάντα έστελνε λεφτά στο θείο του, τον Γεράσιμο Στάβερη στην Ελλάδα. Ένα απόγευμα, όταν πήγε στο μαγαζί να δουλέψει, ένας άλλος Κεφαλλονίτης που δούλευε εκεί τον πλησίασε και του έδωσε ένα γράμμα από την Ελλάδα:«Αγαπημένε μας Βαγγέλη. Δεν ξέρουμε που είσαι, εδώ και έξι εφτά χρόνια. Ο Στάβερης μας βοηθά, αλλά δεν ξέρουμε αν είσαι καλά και πού βρίσκεσαι. Εμείς είμαστε καλά. Περάσαμε δύσκολες στιγμές στο πόλεμο, αλλά είμαστε όλοι καλά και θέλουμε να σε δούμε. Οι γονείς σου».
Ο Βαγγέλης δεν δούλεψε εκείνο το απόγευμα. Πήρε μια μπουκάλα ουίσκι και έκατσε σε μια γωνιά με ένα φίλο και έκλαιγε. Όπως είπε αργότερα: «Έκανα και ένα μνημόσυνο για τους Γερμανούς. Σκότωσα πολλούς ανθρώπους που δεν έπρεπε να σκοτώσω».
Το 1950, ο Βαγγέλης γύρισε στην Κεφαλλονιά και είδε ξανά την οικογένειά του. Ένα από τα πρώτα πράγματα που του είπε η μάνα του ήταν: «Ξέρω ότι κυνηγάς τις γυναίκες και αυτές σε κυνηγάνε, αλλά πρέπει να βρεις μία να παντρευτείς, για να μη γυρνάς σαν ρεμάλι». Και βάλθηκε να τον παντρολογεί σε όλο το νησί, καθώς είχε φτάσει πια τα 34 και ήθελε να τον δει γαμπρό. Ο Βαγγέλης όμως είχε συνηθίσει τις πολλές και όμορφες γυναίκες και της ξεκαθάρισε ότι θα πρέπει να βρεθεί μια πολύ ιδιαίτερη για να τον κάνει να παντρευτεί. Από όσες έβλεπε δεν του άρεσε καμία, μέχρι που πήγε στη Σκάλα και είδε την Κική.
«Όταν τον συνάντησα, μου άρεσε» θυμάται η Κική Κλωνή, το γένος Κουρκουμέλη, η γυναίκα του. «Ήταν πολύ όμορφος, σαν movie star, σαν τον Κλαρκ Γκέιμπλ και ακόμα καλύτερος. Ήταν Κεφαλλονίτης μάγκας».
Ο Βαγγέλης, όταν την είδε, ζήτησε να πάει αμέσως στο σπίτι του πατέρα της. Μέσα σε μία εβδομάδα είχαν αρραβωνιαστεί. Στο μήνα επάνω παντρεύτηκαν.
Επέστρεψαν στην Αμερική, στη Σάντα Φε, και έκαναν τρία παιδιά. Κάποια στιγμή η J.C. Penney’s έκανε μια μεγάλη προσφορά και νοίκιασε το κτίριο του εστιατορίου του Πομόνη. Έτσι ο Βαγγέλης έμεινε χωρίς δουλειά. Πλησίαζαν και τα παιδιά τη σχολική ηλικία, οπότε πήρε την απόφαση: «Θέλω να πάω τα παιδιά στην Κεφαλονιά, να κάνουμε άλλη μια γενιά Έλληνες».
Η οικογένεια επέστρεψε στο ρημαγμένο από το σεισμό νησί και πιθανότατα θα έμεναν για πάντα εκεί αν δεν ερχόταν η χούντα. Το καθεστώς απαιτούσε τα παιδιά να πάνε στο στρατό, έτσι ο Κλωνής πήρε την οικογένειά του και ξαναγύρισε στη Σάντα Φε.
Ο Βαγγέλης είδε τα παιδιά του να μεγαλώνουν. Ο μεγαλύτερος, ο Άγγελος, έχει σπουδάσει Πυρηνική Φυσική και δουλεύει στο Ναυτικό. Ο Νίκος, ο δεύτερος, κρατά στο κέντρο της Σάντα Φε το μπαρ Evangelo’s, που ο Βαγγέλης άνοιξε το ‘70. Ο Δήμος, ο τρίτος, είναι καρδιολόγος. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άρχισε να λέει ιστορίες από τη ζωή του στον πόλεμο, ψήγματα πληροφοριών που έδιναν στα παιδιά και τους φίλους του μια άλλη εικόνα για τον πατέρα τους. Όσο κι αν προσπαθούσε να τις ξεχάσει, οι εμπειρίες του από τον πόλεμο τον είχαν σημαδέψει.«Μερικές φορές, όταν έβλεπε ταινίες για τον πόλεμο στην τηλεόραση, έκλαιγε» θυμάται η γυναίκα του. «Γινόταν νευρικός και μόνο που τα σκεφτόταν». Ο Βαγγέλης δεν ξαναταξίδεψε με αεροπλάνο και απεχθανόταν τη φασαρία. «Την ηρεμία την έβρισκε μόνο στη Σάντα Φε και στα Κοριάννα, στην Κεφαλλονιά» θυμάται η Πελαγία Στεφανάτου, η κόρη του Σπύρου.
Παρ' όλα αυτά, ο πόλεμος εξακολουθούσε να μοιάζει μια παρένθεση στη ζωή του και ως τέτοια την αντιμετώπιζαν οι γνωστοί του, χωρίς να δίνουν πολλή σημασία. Είχαν τον Κλωνή στο μυαλό τους ως τον γλεντζέ, γοητευτικό, εξωστρεφή Έλληνα, που βωμολοχούσε ακατάσχετα και λάτρευε τις παρέες και τα τραγούδια.
Ο Βαγγέλης Κλωνής πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου του 1989. Κηδεύτηκε στα Κοριάννα, και όλοι όσοι τον είχαν γνωρίσει κράτησαν μαζί τους ο καθένας τη δική του, προσωπική εικόνα γι' αυτόν.
Υπήρχε όμως μια άλλη εικόνα, πολύ διάσημη, που κυκλοφορούσε χρόνια, αλλά κανείς δεν την είχε συνδέσει με τον Βαγγέλη. Μέχρι το 1991.«Μια μέρα» θυμάται η Κική Κλωνή «είχα πάει με τον Νίκο και τα εγγόνια μου στο εμπορικό κέντρο. Εκείνος πετάχτηκε να πάρει περιοδικά κι εγώ πήγα με τα μικρά για να τους αγοράσω παιχνίδια. Κάποια στιγμή τον βλέπω να έρχεται τρέχοντας. “Μάνα, τρέχα!” φώναξε. ”Ο πατέρας!” Και εκεί, στο εξώφυλλο του περιοδικού “Life”, ήταν ο άντρας μου, με στρατιωτικό κράνος κι ένα τσιγάρο στο στόμα και κοίταζε βλοσυρά προς τα πίσω».
Ο Γιουτζίν Σμιθ γεννήθηκε το 1918 στο Κάνσας και από πολύ μικρή ηλικία έδειξε κλίση στη φωτογραφία. Μεγαλώνοντας έγινε ένας από τους καλύτερους φωτορεπόρτερ που έζησαν ποτέ, δούλεψε για το «Life», το «Newsweek» και άλλες μεγάλες εκδόσεις, αποκτώντας τη φήμη του λεπτολόγου καλλιτέχνη, που ήταν πρόθυμος να δουλέψει ακόμα και δύο εβδομάδες πάνω σε μια φωτογραφία για να βγάλει το αποτέλεσμα που ήθελε. Πήρε διάσημες φωτογραφίες από τον πόλεμο, ανάμεσα στις οποίες και δύο λήψεις του Βαγγέλη Κλωνή: αυτήν με το τσιγάρο και την άλλη με το παγούρι, η οποία πριν από λίγα χρόνια έγινε γραμματόσημο στις ΗΠΑ.
«Ο Γιουτζίν Σμιθ ήταν ένας πολύ δύσκολος άνθρωπος» μου εξηγεί ο Τζέιμς Ένιαρτ, καθηγητής φωτογραφίας στο Κολέγιο της Σάντα Φε, που τον ήξερε καλά. «Είχε δαίμονες που τον κατέτρυχαν σε όλη του τη ζωή. Ήταν μια ψυχή βασανισμένη, αλλά μπορεί αυτοί οι δαίμονες να τροφοδοτούσαν την ιδιοφυΐα του».
Ο Ένιαρτ έζησε μαζί με τον Σμιθ τα τελευταία χρόνια της ζωής του και ήταν δίπλα του όταν πέθανε. Έχει ήδη γράψει ένα μεγάλο βιβλίο για το έργο του και τώρα έχει ξεκινήσει έρευνες για ένα νέο βιβλίο, στο οποίο θα μελετά τη ζωή του Σμιθ παράλληλα με το βίο του ανθρώπου που αποτέλεσε ένα από τα θέματά του: του Βαγγέλη Κλωνή.
«Αυτοί οι άντρες είχαν πολλές ομοιότητες» μου λέει. Ήταν εικονοκλάστες, αψηφούσαν το θάνατο, ήταν πολύ συναισθηματικοί, διψούσαν για περιπέτεια». Είχαν ακόμα παρόμοια ηλικία και έζησαν από πολύ κοντά τον πόλεμο - και κάποια στιγμή, κατά τη διάρκειά του, συναντήθηκαν. Αυτή η συνάντηση είναι άλλο ένα μεγάλο μυστήριο.
Οι δύο φωτογραφίες του Σμιθ φαίνεται ότι τραβήχτηκαν στο νησί Σαϊπάν του Ειρηνικού, όπου έγινε μία από τις σημαντικότερες αμερικανοϊαπωνικές μάχες του πολέμου. Υπάρχει ένα πρόβλημα, όμως: η απόβαση στο Σαϊπάν έγινε στις 15 Ιουνίου του 1944, εννέα μέρες μετά την απόβαση στη Νορμανδία.
«Το πιο πιθανό είναι ότι ο Κλωνής έφτασε εκεί κάποια στιγμή σε μια μυστική αποστολή» λέει ο Ένιαρτ. «Αλλά δεν μπορούμε να ξέρουμε ακόμη. Ξέρω ότι ο Σμιθ ταξίδευε συχνά, απλώς πρέπει να ερευνήσουμε τα ταξίδια του και όποια στοιχεία μπορούμε να βρούμε για τη θητεία του Κλωνή, ώστε να μάθουμε πότε και που πάρθηκαν οι φωτογραφίες». Στην πορεία, ο Ένιαρτ ελπίζει να μάθει περισσότερα για την υπηρεσία του Κλωνή στον πόλεμο.
«Οπωσδήποτε δεν ήταν μια τυπική θητεία» μου λέει. «Συμμετείχε σε υπερβολικά πολλές επιχειρήσεις και είχε εκπαιδευτεί για να χρησιμοποιεί σχεδόν όλα τα όπλα και όλα τα οχήματα - μπορούσε να οδηγεί ακόμα και τανκ. Φαίνεται πως ήταν κομάντο στις Ειδικές Δυνάμεις».
Τα παιδιά του Βαγγέλη Κλωνή έχουν αρχίσει ήδη να ψάχνουν όποια στοιχεία μπορούν να βρουν για τη θητεία του πατέρα τους, για να διευκολύνουν την έρευνα του Ένιαρτ και για να μάθουν την αλήθεια. Το αποτέλεσμα, όποιο κι αν είναι, θα είναι συναρπαστικό: η πλήρης, αληθινή ιστορία ενός Έλληνα ήρωα.
Όλα ήταν ματωμένα. Το κύμα που έσκαγε στην αμμουδιά ήταν κόκκινο. Η αμμουδιά ήταν κόκκινη. Και μετά, όταν όλα τέλειωσαν, η αμμουδιά δεν φαινόταν, είχε κρυφτεί από τα πτώματα, που στην άκρη της θάλασσας παρασέρνονταν από το κόκκινο κύμα σε ένα μακάβριο λίκνισμα.
Ο Ιρλανδός ήταν δίπλα του στην αρχή. Σέρνονταν μαζί, σαν ένας άνθρωπος, πάνω στην άμμο της Όμαχα Μπιτς, ενώ γύρω τους το μόνο που ακουγόταν ήταν οι σφαίρες: σφαίρες που σφύριζαν στον αέρα, σφαίρες που καρφώνονταν στην παραλία με ένα κούφιο «παφ» τινάζοντας την άμμο, σφαίρες που έσκαγαν στο νερό και διαπερνούσαν τα σκάφη Χίγκινς, σφαίρες που έσκιζαν σάρκες και τσάκιζαν κόκαλα.
Μία σφαίρα βρήκε τον Ιρλανδό στο μέτωπο και διέλυσε το κεφάλι του. Τα μυαλά του χύθηκαν πάνω στον Βαγγέλη.
Την 6η Ιουνίου του 1944, στη δεύτερη από τις πέντε παραλίες όπου θα πραγματοποιούνταν η απόβαση της Νορμανδίας, την επονομαζόμενη Όμαχα Μπιτς, μόνο ένας από τους λόχους του Αμερικανικού Στρατού αποβιβάστηκε στο σημείο που έπρεπε. Μόνο 2 από τα 29 τανκ που θα πλαισίωναν την απόβαση έφτασαν στην ακτή. Οι βομβαρδισμοί των προηγούμενων ημερών είχαν αστοχήσει τελείως, και έτσι πλήρεις γερμανικές δυνάμεις έλεγχαν τους λόφους πάνω από την παραλία και ξερνούσαν μολύβι στους αβοήθητους φαντάρους πις Big Red One.Από τους 100 πρώτους που πάτησαν στην αμμουδιά, οι 87 σκοτώθηκαν. Μέχρι το μεσημέρι, όταν όλα ήταν κόκκινα και τα πτώματα είχαν καλύψει τα πάντα, μια χούφτα επιζώντες προσπαθούσε να ξεκολλήσει από την παραλία και να καλυφτεί στους πρόποδες των λόφων.
Ο Βαγγέλης Κλωνής ήταν εκεί, μέσα στο σφαγείο, και σκεφτόταν την Κεφαλλονιά. Πιθανότατα σκεφτόταν ότι δεν θα την ξανάβλεπε ποτέ.Θα επιζούσε, όμως, θα γυρνούσε ξανά στο νησί του και θα ζούσε μια μεγάλη, γεμάτη ζωή, με τη γυναίκα του και τα παιδιά του, και θα κρατούσε για πάντα τη φωτογραφία του Ιρλανδού στο πορτοφόλι του, και θα γέλαγε, και θα φώναζε, και θα έπινε, και θα έβριζε σε κάθε ευκαιρία αγίους, Χριστούς και Παναγίες, και η Κική του θα του φώναζε «Θα σε κάψει ο Θεός, Βαγγέλη» κι αυτός θα της απαντούσε: «Δεν με έκαψε στη Νορμανδία, τώρα θα με κάψει;».

Πηγή: Περιοδικό ESQUIRE, τεύχος Νοεμβρίου 2004, σελ.152-160

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

Γεύση

Είναι μια από τις αισθήσεις που διαθέτουν όλα σχεδόν τα ζώα. Πολλές φορές λέμε ότι η γεύση είναι κάτι παρόμοιο με την όσφρηση. Και δεν είμαστε και πολύ μακριά από την πραγματικότητα, τουλάχιστο για μερικά από τα όντα που ζουν πάνω στη γη. Πραγματικά, σε μερικά μαλάκια και όστρακα η γεύση και η όσφρηση είναι ενωμένες και πρόκειται για ενιαία χημική αίσθηση. Σε όλα όμως τα ανώτερα όντα, αρχίζοντας από τα έντομα, η όσφρηση είναι χωρισμένη από τη γεύση.
Θα μπορούσαμε να χωρίσουμε τη γεύση σε μερικές επί μέρους γεύσεις. Έτσι με τη γλώσσα, που είναι και το όργανο της γεύσης στα ανώτερα ζώα, αντιλαμβανόμαστε όχι μόνο μια γεύση, αλλά μερικές. Μπορούμε να καταλάβουμε το πικρό από το γλυκό, το ξινό, αλλά και όλες τις ενδιάμεσες γεύσεις, που μπορούν να συνθέτουν όχι μόνο οι παραπάνω γεύσεις, αλλά και πολλές άλλες.
Λέμε όμως ότι αντιλαμβανόμαστε ακόμη και τα πράγματα εκείνα που δεν έχουν γεύση. Βλέπουμε έτσι ότι ο μηχανισμός της γεύσης δεν είναι και τόσο απλός, όσο από μια πρώτη ματιά θα μπορούσε να διαπιστώσει κανείς. Με ποιο τρόπο όμως η γλώσσα είναι δυνατό να ξεχωρίσει τη μια γεύση από την άλλη; Οι φυσιολόγοι λένε ότι η γλώσσα τόσο του ανθρώπου, όσο και των άλλων ζώων αποτελείται από μερικά εκατομμύρια κύτταρα.
Ακόμη λένε ότι το κάθε κύτταρο ή μια ορισμένη ομάδα κυττάρων είναι απόλυτα προσαρμοσμένα στο να αντιλαμβάνονται μια ορισμένη γεύση. Δεν ξέρουμε όμως πώς ακριβώς λειτουργούν τα κύτταρα και στέλνουν στον εγκέφαλο το ορισμένο ερέθισμα, ώστε αμέσως να έχουμε και την αντίληψη για το τι γεύση έχει η τροφή ή το αντικείμενο που βάλαμε στο στόμα.
Αν υποθέσουμε (και δεν μπορεί να έχουμε αμφιβολίες γι' αυτό) ότι η γεύση μιας τροφής εξαρτάται από τη χημική σύνθεση που έχει, τότε και η γεύση θα πρέπει να λειτουργεί αυστηρά και μόνο στη βάση της χημικής ανάλυσης. Έτσι το κάθε κύτταρο, αμέσως μόλις ακουμπήσει πάνω του ένα ελάχιστο κομμάτι τροφής, κάνει μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα την ανάλυση και τη στέλνει στον εγκέφαλο, που πάλι σε ελάχιστο χρονικό διάστημα μας πληροφορεί για το τι γεύση έχει η τροφή.
Μήπως όμως τα κύτταρα δεν κάνουν ανάλυση της τροφής, αλλά κάνουν και κάτι πολύ πιο πρακτικό; Αν δεχθούμε και πάλι ότι τελικά η γεύση των διάφορων πραγμάτων διαφέρει μεταξύ τους, γιατί διαφέρουν οι χημικές ενώσεις που την προκαλούν, τότε και τα μόρια των χημικών ενώσεων που προκαλούν τη γεύση θα έχουν τόσο διαφορετικό σχήμα, όσο και διαφορετικό μέγεθος.
Στην περίπτωση αυτή τα κύτταρα γλώσσας είναι κατά τέτοιο τρόπο κατασκευασμένα που δέχονται μόνο μόρια που έχουν ορισμένο σχήμα και μέγεθος. Τότε κάθε μόριο που τελικά θα μπει σ' ένα κύτταρο (και πάντα στο ορισμένο κύτταρο) θα αντιπροσωπεύει και μια ορισμένη γεύση. Μάλλον η δεύτερη αυτή εξήγηση είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται και από ένα πολύ απλό πείραμα.
Αν πάρουμε διάλυμα από αλάτι καλιούχου βρωμίου σε πυκνότητα 0,01 και το δοκιμάσουμε, θα σχηματίσουμε την εντύπωση ότι είναι γλυκό. Αν όμως το διάλυμα γίνει λίγο πιο πυκνό, δηλ. αν γίνει 0,02 και το δοκιμάσουμε, και πάλι θα σχηματίσουμε την εντύπωση ότι έχει γεύση γλυκιά, αλλά λίγο καυτερή και τέλος σε πυκνότητα 0,04 θα σχηματίσουμε την εντύπωση ότι η γεύση του είναι καυτερή, αλλά αλμυρή, ενώ σε πυκνότητα 0,2, θα έχουμε την εντύπωση ότι πρόκειται για τελείως αλμυρό διάλυμα.
Με τον τρόπο αυτό η γεύση παρουσιάζεται σαν κάτι το πολύ σύνθετο ή ακόμη και σαν αίσθηση που δεν είναι και τόσο ολοκληρωμένη. Τίποτε όμως απ' όλα αυτά δε συμβαίνει.
Άλλωστε και το όργανο της γεύσης, που στα ανώτερα όντα είναι η γλώσσα, είναι όργανο πάρα πολύ σύνθετο και όχι για μια μόνο δουλειά.
Ύστερα πρέπει ακόμη να αντιληφτούμε ότι η γεύση είναι τελικά συμπληρωματική αίσθηση, αφού πρώτα βλέπουμε ένα αντικείμενο, ύστερα το μυρίζουμε και στο τέλος το βάζουμε στο στόμα. Άλλωστε, τα όργανα αυτά είναι τόσο πολύ κοντά τοποθετημένα το ένα στο άλλο, που αποτελούν τελικά ένα σύνολο. Πολλές φορές έχει παρατηρηθεί ότι, όταν μερικά άτομα έχουν χάσει την αίσθηση της όσφρησης, ύστερα από κάποια αρρώστια, παρουσιάζουν και αισθητά μειωμένη τη γεύση.
Σύμφωνα με πολλούς ερευνητές η γλώσσα έχει διάφορα κέντρα, για να αντιλαμβάνεται τις διάφορες γεύσεις. Έτσι η γεύση του πικρού γίνεται αντιληπτή στη βάση της γλώσσας και προς τα πίσω.
Η κορυφή της γλώσσας είναι ευαίσθητη στο γλυκό και στο αλμυρό. Αντίθετα η γεύση του αλμυρού γίνεται από ολόκληρη τη γλώσσα.
Μερικές ενώσεις που περιέχουν ορισμένα φυτά προκαλούν παράλυση της γεύσης. Ανάμεσα στα φυτά αυτά ανήκει και η τζιτζιφιά. Αν δώσουμε σε κάποιον να μασήσει ένα ή δύο φύλλα τζιτζιφιάς για λίγη ώρα και κατόπιν του δώσουμε να φάει οτιδήποτε γλυκό, δεν πρόκειται να καταλάβει αν είναι γλυκό ή όχι, έστω και αν του δώσουμε να δοκιμάσει συμπυκνωμένη ζαχαρίνη που είναι 500 φορές πιο γλυκιά από τη ζάχαρη. Φυσικά μετά από ένα διάστημα μερικών λεπτών η γεύση θα επανέλθει.

Από την Live-Pedia.gr

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

ΠΕΡΙ ΣΗΜΕΙΟΥ G

"ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ. ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ G ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΑΥΤΙΑ. ΟΠΟΙΟΣ ΨΑΧΝΕΙ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΧΑΝΕΙ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥ" ΙΖΑΜΠΕΛ ΑΛΙΕΝΤΕ

ΠΕΡΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

"ΣΗΜΕΡΑ ΜΟΝΟ ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΤΑΝΚ, ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ"    ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ

ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΟΣ ΣΚΟΡΔΑΛΙA

ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΟΣ ΣΚΟΡΔΑΛΙΑ, ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ
ΥΛΙΚΑ
1 φύλλο μπακαλιάρου παστού (1 κιλό, περίπου)
Για το κουρκούτι: 2 φλιτζάνια του τσαγιού αλεύρι
1 φακελάκι μαγιά σε σκόνη
1 πρέζα ζάχαρη άσπρο πιπέρι
νερό όσο πάρει
Για την σκορδαλιά: 4 πατάτες βρασμένες και ξεφλουδισμένες
2 - 4 σκελίδες σκόρδο, ανάλογα με το πόσο δυνατή τη θέλετε
Αλάτι
πιπέρι
3 - 4 κουταλιές ξίδι
1/2 φλιτζάνι του τσαγιού ελαιόλαδο 
λίγο ζωμό από τον μπακαλιάρο
Αποβραδίς, κόβετε τον μπακαλιάρο σε φέτες και τον βάζετε να ξαρμυρίσει σε μία λεκάνη με κρύο νερό. Μέχρι την επομένη, φροντίζετε να αλλάξετε το νερό 2-3 φορές ακόμη.
Την άλλη, μέρα αφαιρείτε την πέτσα, τα κόκαλα και την ουρά του μπακαλιάρου, τα οποία κρατάτε στην άκρη και τα βράζετε για 15' σε μία κατσαρόλα με λίγο νερό.
Σουρώνετε τον ζωμό και τον κρατάτε στην άκρη για τη σκορδαλιά. Παράλληλα, ετοιμάζετε το κουρκούτη Μέσα σε ένα μπολ, διαλύετε τη μαγιά και τη ζάχαρη με λίγο χλιαρό νερό, και προσθέτετε λίγο από το αλεύρι.
Ανακατεύετε με σύρμα, και αφήνετε το μίγμα να αφρίσει και να φουσκώσει. Ρίχνετε σε μία λεκανίτσα το υπόλοιπο αλεύρι, κάνετε μία λακκούβα στη μέση και ρίχνετε το προζύμι. Προσθέτετε λίγο αλάτι, πιπέρι, ζάχαρη, και αρχίζετε να ρίχνετε σταδιακά τόσο νερό, όσο χρειάζεται ώστε να πάρετε έναν λείο και παχύρρευστο χυλό. Αφήνετε τον χυλό να φουσκώσει.
Κόβετε τον μπακαλιάρο σε μικρότερα κομμάτια, και βάζετε μπόλικο λάδι σε βαθύ τηγάνι για να ζεσταθεί. Τηγανίζετε τον μπακαλιάρο, αφού πρώτα βουτήξετε τα κομμάτια του στο κουρκούτι που ετοιμάσατε. Αφού ροδίσει ο μπακαλιάρος και από τις δύο πλευρές, τον βγάζετε από το λάδι πάνω σε χαρτί κουζίνας να στραγγίσει.
Για την σκορδαλιά, χτυπάτε στο γουδί το σκόρδο, με λίγο αλάτι, μέχρι να λιώσει. Προσθέτετε σε δόσεις τις βρασμένες πατάτες και συνεχίζετε το χτύπημα, μέχρι να λιώσουν και να γίνουν κρέμα. Προσθέτετε σταδιακά το ξίδι και το ελαιόλαδο, έως ότου ενσωματωθούν. Προσθέτετε και τον ζωμό του ψαριού λίγο λίγο ανακατεύοντας, μέχρι να γίνει μελάτη η αλιάδα.
Δοκιμάζετε και διορθώνετε τη γεύση, αν είναι απαραίτητο, με αλατοπίπερο και ξίδι.
Καλή επιτυχία και Χρόνια Πολλά

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Κοτόπουλο με χυλοπίτες στο φούρνο

Υλικά συνταγής
Για τη συνταγή αυτή θα χρειαστούμε...
1 κοτόπουλο ή 5 μπουτάκια
500 γρ. χυλοπίτες
1 σκελίδα σκόρδο τριμμένο
5-6 φρέσκιες ντομάτες τριμμένες
2 κρεμμύδια τριμμένα
1 ποτήρι ελαιόλαδο
μισό ματσάκι μαϊντανό
1 κουταλάκι κοφτό κανέλα
1 ποτήρι κρασί λευκό

Ετοιμάζουμε το κοτόπουλο.
Πλένουμε και καθαρίζουμε το κοτόπουλο και το κόβουμε (αν χρειάζεται) σε μερίδες.
Σε ένα ταψί βάζουμε τα κομμάτια του κοτόπουλου. Τρίβουμε τα κρεμμύδια, τις ντομάτες και το σκόρδο στον τρίφτη (ή τα βάζουμε στο μίξερ), ψιλοκόβουμε τον μαϊντανό, και τα βάζουμε όλα στο ταψί. Ρίχνουμε επίσης το λάδι, την κανέλα, αλάτι και πιπέρι και το κρασί.
Τώρα, βάζουμε και νερό μέχρι να σκεπαστεί το κοτόπουλο και ψήνουμε στους 200 βαθμούς για 1 ώρα.
Όταν γίνει το κοτόπουλο, ρίχνουμε στο ταψί και τις χυλοπίτες. Αν έχει πιει το νερό του, βράζουμε λίγο νερό και το προσθέτουμε στο ταψί. Τέλος, αφήνουμε το ταψί με τις χυλοπίτες και το κοτόπουλο στο φούρνο για περίπου 10 λεπτά στους 180 βαθμούς και μετά σβήνουμε τον φούρνο, ώστε οι χυλοπίτες να πιουν και το ζουμάκι τους.
Το κοτόπουλο με χυλοπίτες μας είναι έτοιμο. Σερβίρουμε με τριμμένο τυράκι και καλή όρεξη!

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Ο κύκλος του νερού μέσα από ένα παραμύθι

Να λέτε τούτο το παραμύθι  είναι το 70% της ζωής μας....

Οι εκπληκτικές ιδιότητες του νερού - Η αξία του ζωντανού νερού

   Η επιστημονική έρευνα στις προηγούμενες δύο δεκαετίες, έχει οδηγήσει σε κάποιες εκπληκτικές νέες πληροφορίες, σχετικά με το εκπληκτικό αυτό υγρό που λέγεται νερό.
   Το νερό δεν είναι ένα κάποιο απλό υγρό που τυχαίνει να πίνουμε. Επιστήμονες, όπως ο Γάλλος βιολόγος, ο Δρ. Ζακ Beneviste, ο Αμερικάνος φυσικός Δρ. Βόλφγκαγκ Ludwig, ο Ιταλός βιολόγος Δρ. Enzo Ciccolo και οι Γερμανοί Δρ. Horst Felsch, Engler και Kokoschinegg, έχουν εκτελέσει πειράματα με το νερό και έχουν φθάσει στα ακόλουθα εκπληκτικά συμπεράσματα:
1. Κάθε άτομο, μόριο, ή ουσία έχει μια μοναδική μορφή ταλάντωσης ή δόνησης, που μπορεί να μετρηθεί σε ηλεκτρομαγνητικά μήκη κύματος.
2. Το νερό είναι μεταφορέας των πληροφοριών. Σαν διαλύτης είναι ο καλύτερος αγωγός της δόνησης, με τη μεταφορά πληροφοριών δυνατή, χωρίς άμεση επαφή.
3. Το νερό έχει μνήμη. Έχει τη δυνατότητα να αποθηκεύει πληροφορίες που έχουν περάσει σε αυτό από μια δεδομένη δόνηση για μεγάλες περιόδους.
4. Αυτό μπορεί να μετρηθεί από τα συγκεκριμένα ηλεκτρομαγνητικά μήκη κύματος, που εντοπίζονται στο νερό ακόμα και μετά την απομάκρυνση από το νερό διαφόρων επιβλαβών ουσιών, τα οποία μήκη κύματος αντιστοιχούν ακριβώς στις ουσίες που απομακρύνθηκαν.
5. Το νερό μπορεί να μεταφέρει πληροφορίες σε άλλα συστήματα, συμπεριλαμβανομένων των ζωντανών οργανισμών.
6. Η αναζωογόνηση του νερού επιτρέπει στο νερό που βρίσκεται σε υψηλή ενεργειακή κατάσταση, να μεταφέρει ή να μοιράσει τις υψηλές του συχνότητες, εξισορροπώντας έτσι τις αρνητικές πληροφορίες.
   Από τα παραπάνω προκύπτει ότι δεν αρκεί ο χημικός καθαρισμός του νερού, μια και οι βλαβερές ουσίες απομακρύνονται μεν με μηχανικό τρόπο, η πληροφορία τους όμως (το ενεργειακό τους ίχνος) παραμένει στο νερό.
   Ο Γερμανός ερευνητής Roland Plocher, εμπνεόμενος από τους μεγάλους ερευνητές και επιστήμονες Viktor Schauberger, Wilhelm Reich και Nikolas Tesla, έχει αναπτύξει μια επαναστατική μέθοδο καθαρισμού και αναζωογόνησης του νερού, που στηρίζεται πάνω στην ιδιότητα της φύσης για «μεταφορά πληροφορίας».
   Έχει εφαρμόσει το σύστημα του για τον επιτυχή καθαρισμό δεκάδων λιμνών σε όλο τον κόσμο. Αφιερωμένο στον Ronald Plocher και στη δουλειά του πάνω στον καθαρισμό λιμνών, το ντοκιμαντέρ του Γερμανικού κρατικού καναλιού ZDF «Όταν έρχεται ο άνθρωπος του νερού» (1993), τον έκανε μέσα σε ένα βράδυ διάσημο στη Γερμανία, την Αυστρία και την Ελβετία. 

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Τηγανίτες με μήλα

Υλικά:
  • 4 αβγά
  • 250 ml γάλα
  • 6 κουτ. σούπας ζάχαρη (Μου αρέσει με Μέλι)
  • 1 κουτ. τσαγιού μπέικιν πάουντερ
  • 200 γραμ. αλεύρι
  • 4 μήλα
  • 2 κουτ. σούπας χυμό λεμονιού
  • 250 ml νερό
  • 50 γραμ. βούτυρο
  • 2 κουτ. τσαγιού κανέλα
  • 16 κουταλιές σούπας ζάχαρη επιπλέον για πασπάλισμα
Εκτέλεση:
  • Σ' ένα μπολ χτυπάμε τα αβγά με το γάλα. Κατόπιν ρίχνουμε 2 κουταλιές σούπας από τη ζάχαρη, το μπέικιν και το αλεύρι. Χτυπάμε μέχρι να γίνει μια ελαφριά ζύμη.
  • Στο μεταξύ ξεφλουδίζουμε τα μήλα και με το ειδικό εργαλείο αφαιρούμε τα κουκούτσια (χωρίς να τα κόψουμε σε κομμάτια).
  • Κόβουμε το κάθε μήλο σε 5 πέντε φέτες και τις ραντίζουμε με χυμό λεμονιού για να μην μαυρίσουν. Προσθέτουμε στη ζύμη το νερό και ανακατεύουμε καλά.
  • Βάζουμε λίγο βούτυρο ή μαργαρίνη στο τηγάνι να λιώσει και ρίχνουμε το ¼ της ζύμης κουνώντας το τηγάνι για να πάει παντού. Τοποθετούμε πάνω 5 φέτες μήλου. Τηγανίζουμε την τηγανίτα για 5 λεπτά σε μέτρια θερμοκρασία.
  • Σκεπάζουμε το τηγάνι με καπάκι και αναποδογυρίζουμε πάνω σ'αυτό την τηγανίτα. Προσθέτουμε βούτυρο ξανά στο τηγάνι.
  • Προσεχτικά αδειάζουμε την τηγανίτα μέσα στο τηγάνι και ψήνουμε από την άλλη πλευρά για 5 λεπτά ακόμη (πολλές φορές για να αποφύγω αυτή τη διαδικασία "δουλευω" με δυο τηγάνια). Τη βγάζουμε και την διατηρούμε ζεστή. Ετοιμάζουμε και τις υπόλοιπες τρεις.
  • Πασπαλίζουμε τις τηγανίτες με κανέλα και με 4 κουταλιές ζάχαρη την κάθε μια. Μπορούμε να συνοδεύσουμε με κρέμα βανίλια. 

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Γράμμα από έναν σκύλο προς τον ιδιοκτήτη του

Η ζωή μου συνήθως διαρκεί 10 με 15 χρόνια. Κάθε αποχωρισμός μου από εσένα θα είναι πολύ οδυνηρός.
Δώσε μου χρόνο να καταλάβω τι θέλεις από εμένα.
Βρες το χρόνο να με εκπαιδεύσεις σωστά, ώστε να μπορέσω να καταλάβω τι περιμένεις από εμένα.
Δείξε μου εμπιστοσύνη – είναι πολύ σημαντικό για εμένα.
Μην μου θυμώνεις για μεγάλο διάστημα, και μην με απομακρύνεις για τιμωρία. Εσύ έχεις τους φίλους σου, τη δουλειά σου, την διασκέδαση σου. Εγώ έχω μόνο εσένα!
Μίλα μου. Ακόμα και αν δεν καταλαβαίνω τις λέξεις σου, καταλαβαίνω την φωνή σου όταν μου μιλάς.
Να ξέρεις πως όπως και αν μου φερθείς, δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Πριν με χτυπήσεις, θυμήσου πως έχω δόντια που θα μπορούσαν εύκολα να σπάσουν τα κόκκαλα του χεριού σου, αλλά διάλεξα να μην σε δαγκώσω.
Πριν μου φωνάξεις πως είμαι τεμπέλης ή μη συνεργάσιμος, αναρωτήσου μήπως με ενοχλεί κάτι. Μπορεί να μη τρέφομαι σωστά, να ήμουν στον ήλιο για πολύ ώρα ή η καρδιά μου να γέρασε και να είναι αδύναμη.
Να με φροντίσεις και όταν γεράσω, και εσύ θα γεράσεις μια μέρα.
Όλα είναι πιο εύκολα όταν είσαι μαζί μου.
Να θυμάσαι πως σε αγαπάω.



ΔΙΑΦΕΡΕΙ ΣΕ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ...???

Σαρδέλες στα κάρβουνα

ΥΛΙΚΑ
* Σαρδέλες φρέσκες, υπολογίστε 3-4 το άτομο, ανάλογα με το μέγεθος (όσες περισσέψουν γίνονται την επομένη υπέροχο σάντουιτς σε φρέσκο ψωμί με ελαιόλαδο και λεμόνι) * αλάτι, κατά προτίμηση κρυσταλλικό, από τους βράχους * 2-3 λεμόνια κομμένα σε σφήνες
ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Ανάψτε τα κάρβουνα - οι σαρδέλες δεν χρειάζονται πολλά. Τοποθετήστε τη σχάρα τόσο πάνω από τα κάρβουνα ώστε να έχετε μέτρια προς δυνατή φωτιά - σε ύψος όπου το χέρι να παραμένει δίχως να καίγεται μέχρι να μετρήσετε ώς το 10 ή 12.
Καθαρίστε τις σαρδέλες: Με μαχαίρι ανοίξτε μικρή τομή στην κοιλιά και με το χέρι τραβήξτε να αφαιρέσετε το κεφάλι. Κολλημένα στο κεφάλι θα είναι τα εντόσθια. Ξεπλύντε, καθαρίζοντας με το δάχτυλο την αδειασμένη κοιλιά. Σκουπίστε με χάρτινη πετσέτα.
Απλώστε τις σαρδέλες κοντά κοντά σε διπλή σχάρα που να κλείνει, ώστε να τις αναποδογυρίζετε εύκολα. Βάλτε πάνω από τα κάρβουνα και όταν ροδίσουν από τη μία μεριά, γυρίστε και από την άλλη. Μην τις κάψετε, να είναι ζουμερές. Συνολικά ψήστε 10-15 λεπτά, ανάλογα με τη φωτιά και το μέγεθος του ψαριού. Αλατίστε και σερβίρετε με σφήνες λεμόνι

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

Φτιάχνω τυρί

Αφού αγοράσουμε η βρούμε γάλα από κάποιον γνωστό κατά προτίμηση πρόβειο ή γιδίσιο είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε. Εννοείτε ότι το γάλα είναι φρέσκο, ακόμα ζεστό από το άρμεγμα η παγωμένο από την προηγούμενη μέρα. Η αναλογία πρόβειου η γιδίσιου κυμαίνεται από το πιο μπορούμε να προμηθευτούμε πιο εύκολα. Το πρόβειο γάλα επειδή έχει περισσότερα λιπαρά θα δώσει περισσότερο τυρί αλλά θα γίνει πιο μαλακό. To γιδίσιο γάλα δίνει λιγότερο τυρί και γίνεται πιο σκληρό. Η σωστή αναλογία για την παραδοσιακή ελληνική φέτα είναι περίπου 70% πρόβειο με 30% γιδίσιο γάλα.
Ξεκινώντας πρέπει πρώτα να σουρώσουμε το γάλα μας με ένα ύφασμα π.χ. μέσα από ένα μαξιλάρι για να είμαστε σίγουροι ότι δεν έχει ξένα σώματα (τρίχες ή μαυράδια). Μετά πρέπει να το παστεριώσουμε, για να σκοτώσουμε τυχών μικροοργανισμούς ή μικρόβια . Το βάζουμε λοιπόν στο καζάνι μας και το ζεσταίνουμε μέχρι τους 65 βαθμούς κελσίου για δέκα λεπτά (θερμοκρασία αποστείρωσης). Αν δεν είμαστε βέβαιοι για την προέλευση του γάλατος καλύτερα θα ήταν να το παστεριώσουμε στους 90 βαθμούς κελσίου αλλά αυτό θα μας πάρει περισσότερο χρόνο για να το ζεστάνουμε και να το κρυώσουμε. Οι παλιοί βοσκοί που έφτιαχναν δικό τους τυρί και ήξεραν ότι τα ζώα τους δεν είναι άρρωστα και το γάλα τους ήταν της ημέρας, το έπηζαν κατευθείαν χωρίς παστερίωση. Για την όλη διαδικασία πρέπει για να είμαστε σίγουροι για την θερμοκρασία και να έχουμε ένα μαγειρικό αδιάβροχο θερμόμετρο.
Αφού φτάσουμε τους 65 βαθμούς κελσίου, κρατάμε λίγα κιλά αποστειρωμένο γάλα για την διαδικασία της μυζήθρας αργότερα, κλείνουμε την φωτιά και περιμένουμε να κρυώσει το γάλα μέχρι τους 35 βαθμούς κελσίου. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί σε αυτό ώστε να μην είναι ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο. Είμαστε πλέον έτοιμοι για να ρίξουμε την μαγιά μας την οποία έχουμε αραιώσει και ανακατεύσει σε ένα κυπελάκι με νερό. Εννοείται ότι μαγιά έχουμε αγοράσει έτοιμη και προσέχουμε την αναλογία σύμφωνα με τα κιλά γάλατος που έχουμε. Βέβαια αν είμαστε μερακλήδες μπορούμε να έχουμε δική μας μαγιά ξεραμένη που μας έχει δώσει κάποιος ή την έχουμε φτιάξει εμείς.{Η φυσική μαγιά γίνεται από ένα μικρό αρνάκι ή κατσικάκι που βυζαίνει ακόμα. Όταν το σφάξουμε, παίρνουμε το στομάχι του που είναι γεμάτο γάλα, ρίχνουμε μέσα αλάτι, του δένουμε κόμπο τον οισοφάγο και την αρχή του λεπτού εντέρου και το κρεμάμε στον ήλιο μέχρι που να ξεραθεί.} Κάποιοι χρησιμοποιούνε μισή-μισή μαγιά για πιο πικάντικη γεύση. Ρίχνουμε λοιπόν την διαλυμένη μαγιά μας μέσα στο γάλα μας που όπως είπαμε είναι στους 35 βαθμούς κελσίου.


Ανακατεύουμε μετά το γάλα μας για να πάει παντού η μαγιά μας και μετά περιμένουμε γύρω στα 45 λεπτά για να πήξει. Προσοχή δεν ανακατεύουμε ξανά μέχρι να πήξει το γάλα μας. Το φρέσκο τυρί μας είναι πλέον έτοιμο.

video
Μετά βάζουμε το τυρί μας σε ειδικά δοχεία που υπάρχουν για να στραγγίξει. Αν δεν έχουμε το βάζουμε σε κλασικά σουρωτήρια με μικρές τρύπες. Όταν κρυώσει μπορούμε να αρχίσουμε να αλατίζουμε με μια μικρή ποσότητα αλατιού. Η διαδικασία αλατίσματος πρέπει να συνεχιστεί γύρω στις 5 με 7 ημέρες μετά ώσπου το τυρί μας να στραγγίξει καλά και να σκληρύνει.

video
Τέλος αποθηκεύουμε το τυρί μας σε δοχεία, βαρέλι ή τενεκέ και προσθέσουμε νερό με διαλυμένο αλάτι (άλμη) μέχρι να σκεπαστεί το τυρί μας, για να διατηρηθεί και να ωριμάσει. Η άλμη φτιάχτεται με αναλογία 7% αλατιού και το υπόλοιπο νερό. Για άρωμα μπορούμε να προσθέσουμε μερικά κλωναράκια θρούμπι ή δεντρολίβανο. Η θερμοκρασία αποθήκευσης πρέπει να είναι δροσερή και σταθερή. Η φυσιολογική διαδικασία ωρίμανσης κρατάει περίπου 3 μήνες αλλά αν βιαζόμαστε μπορούμε να το καταναλώσουμε νωρίτερα. Εξάλλου και το φρέσκο τυρί είναι απολαυστικότατο.

Αναζητώντας το νόημα της εκπαίδευσης

Το νόημα της λέξης εκπαίδευση δεν είναι να ‘βάλεις μέσα’, αλλά να ‘τραβήξεις έξω’.
Η αληθινή εκπαίδευση είναι να βγάλεις από τον μαθητή αυτό που είναι ήδη εκεί. Ο Δάσκαλος γνωρίζει ότι αυτό είναι ήδη εκεί και ότι δεν χρειάζεται επομένως να το βάλει εκεί. Ο Δάσκαλος απλά προσπαθεί να κάνει τον μαθητή να παρατηρήσει, να σημειώσει, ό,τι είναι εκεί.
Το να διδάσκεις δεν είναι το να βοηθάς τους άλλους να μάθουν, αλλά το να τους βοηθάς να θυμηθούν.
Όλη η μάθηση είναι ενθύμηση. Όλη η διδαχή είναι υπενθύμιση, όλα τα μαθήματα είναι αναμνήσεις που ανακαλέσαμε.
Είναι αδύνατον να διδάξεις κάτι καινούργιο, γιατί δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο να διδάξεις. Όλα όσα υπήρξαν ποτέ, υπάρχουν τώρα και θα υπάρξουν ποτέ, υπάρχουν αυτή την στιγμή.
Communion with God
Neale Donald Walsch

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Αναγνώριση και θύμηση

Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη ζωή χωρίς όραση ή ακοή — μερικές φορές, μάλιστα, σε ακραίες περιπτώσεις, χωρίς και τα δυο. Ωστόσο, ένας άνθρωπος χωρίς μνημονικό δε θα μπορούσε να ζήσει σχεδόν καθόλου, τουλάχιστο με την ουσιαστική έννοια του όρου. Δε θα μπορούσε να μάθει τίποτα ούτε να προοδεύσει σε οποιονδήποτε τομέα, αλλά θα ζούσε για πάντα σε νηπιακή κατάσταση, μόνιμα εξαρτημένος από τους άλλους. Όμως, όταν μιλάμε για τη μνήμη, τι ακριβώς εννοούμε;
Με τον όρο μνήμη, λοιπόν, εννοούμε τη διαδικασία με την οποία οι άνθρωποι αποθηκεύουν κάποιες πληροφορίες κι έπειτα, όποτε χρειαστεί, τις ανασύρουν στην επιφάνεια και τις χρησιμοποιούν. Στην πραγματικότητα, η λέξη "μνήμη" αναφέρεται σε δύο διαδικασίες και ένα γεγονός. Η μία διαδικασία είναι ότι πρώτα μαθαίνουμε κάτι, κι η δεύτερη ότι το θυμόμαστε. Το γεγονός είναι η αλλαγή που πραγματοποιείται στον εγκέφαλο, όταν μαθαίνουμε κάτι. Παρά τα τόσα χρόνια πειραματισμού και μελέτης γύρω από την υφή του εγκεφάλου και τη συμπεριφορά ανθρώπων και ζώων, η αλλαγή αυτή εξακολουθεί να παραμένει ένα μυστήριο: ακόμα δεν ξέρουμε τι συμβαίνει μέσα σ' έναν άνθρωπο όταν ξυπνούν οι αναμνήσεις, ή όταν θυμάται κάποιο συγκεκριμένο γεγονός. Ωστόσο, γνωρίζουμε αρκετά πράγματα για τις διαδικασίες της μάθησης και του μνημονικού. Γνωρίζουμε, λόγου χάρη, πως η επανάληψη βοηθάει τους ανθρώπους να θυμούνται. Επίσης, γνωρίζουμε τη διαφορά ανάμεσα στην "αναγνώριση" και τη "θύμηση". Η αναγνώριση (το γεγονός, δηλαδή, ότι θυμόμαστε κάτι όταν το βλέπουμε, το ακούμε, το αγγίζουμε, το μυρίζουμε ή το γευόμαστε) είναι απείρως ευκολότερη από τη θύμηση (να θυμόμαστε, δηλαδή, κάτι, χωρίς να υπάρχει οποιοσδήποτε υπαρκτός, απτός ερεθισμός). Η ανάπτυξη της μνήμης Πότε αρχίζει να αναπτύσσεται η μνήμη στα μωρά; Είναι ολοφάνερο πως ακόμα και πολύ μικρά μωρά, έχουν τη δύναμη της αναγνώρισης.
Πειράματα έδειξαν ότι μωρά που δεν έχουν ακόμα συμπληρώσει μια εβδομάδα ζωής, αναγνωρίζουν τη φωνή της μητέρας τους και τη μυρωδιά από το γάλα της. Μελέτες σε λίγο μεγαλύτερα μωρά, έδειξαν ότι στους δύο μήνες τα μωρά έχουν αναπτύξει αξιόλογη ικανότητα να θυμούνται όσα έμαθαν, ενώ στους τρεις μήνες θυμούνται για πολύ περισσότερο χρόνο.Σε μια μελέτη μωρών ηλικίας από δύο έως τεσσάρων μηνών, πάνω από την κούνια κάθε μωρού κρέμασαν ένα κινητό παιχνιδάκι και το συνέδεσαν ύστερα, με μια κορδέλα, από το ένα πόδι του μωρού. Ακόμα και τα πιο μικρά μωρά, σύντομα έμαθαν πως μόλις κλοτσούσαν, το παιχνιδάκι κινιόταν. Στη συνέχεια, οι ερευνητές απομάκρυναν το παιχνίδι. Λίγο αργότερα το κρέμασαν πάλι πάνω από την κούνια του μωρού και περίμεναν να δουν αν το μωρό θα κλοτσούσε, με τρόπο που θα έδειχνε πως αναγνώριζε το παιχνίδι κι ότι θυμόταν τι έπρεπε να κάνει για να το κινήσει. Ανακάλυψαν ότι στους δύο μήνες, τα μωρά θυμούνταν για μια περίοδο τριών ημερών κι ότι σε ηλικία τριών μηνών, θυμούνταν για μια εβδομάδα. Οι ερευνητές προχώρησαν ακόμα περισσότερο, με ένα πείραμα που τα αποτελέσματα του θα αποκάλυπταν κι άλλα πράγματα για τις ικανότητες των μωρών. Μωρά δύο μηνών, αφού έμαθαν πρώτα την κίνηση της κλοτσιάς, έμειναν "ελεύθερα" για δεκαοχτώ ημέρες κι ύστερα συνδέθηκαν ξανά με το παιχνίδι. Στην αρχή, δεν αντέδρασαν καθόλου. Κάποιος κίνησε από πάνω τους το παιχνίδι και τότε, μετά από μερικές στιγμές, άρχισαν να κλοτσούν με δύναμη και ενθουσιασμό. Οι αναμνήσεις υπήρχαν, αλλά τα μωρά χρειάζονταν κάποια υπενθύμιση για να τις ανακαλέσουν. Και οι γονείς έχουν αναφέρει πολλά παραδείγματα, συμπεριφοράς των μωρών τους, που μοιάζουν να υποδηλώνουν ότι τα μωρά θυμούνται ορισμένα περιστατικά του παρελθόντος. Φαίνεται πως τα μωρά έχουν πλουσιότερες αναμνήσεις μέσα στο περιβάλλον του σπιτιού τους απ' αυτές που δείχνουν στο εργαστήριο, κι αυτό δεν είναι διόλου παράξενο. Μωρά ηλικίας από εφτά μέχρι έντεκα μηνών, θυμούνται την ώρα του φαγητού τους, τη διαδικασία του μπάνιου και του ύπνου, τα αγαπημένα τους παραμύθια, ακόμα και μερικά παιχνίδια. Σε ηλικία οχτώ μηνών, το μωρό δείχνει ότι θυμάται κάπως ένα αντικείμενο που ούτε το βλέπει ούτε το αγγίζει — μπορεί να αναζητάει, λόγου χάρη, κάποιο χαμένο παιχνίδι στο σημείο που το φυλάει συνήθως η μητέρα του. Εννέα μηνών, δείχνει πια αδιαμφισβήτητα να θυμάται πως όταν έρχεται η μπέιμπι-σίτερ φεύγουν οι γονείς του, ή ότι την τελευταία φορά που επισκέφθηκε τον παιδίατρο γνώρισε κάποια οδυνηρή εμπειρία. Τι είναι αυτό που βοηθάει τα μωρά να θυμούνται Φυσικά, στα περισσότερα μωρά που ζουν μια φυσιολογική ζωή, η μνήμη αναπτύσσεται χωρίς να έχει ανάγκη κάποιας συγκεκριμένης στρατηγικής από μέρους των γονιών. Ωστόσο, θα ήταν ενδιαφέρον να παρατηρήσετε ποια πράγματα κυρίως θυμάται το μωρό σας, και τι είναι αυτό που το βοηθάει να θυμάται.Κάτι που βοηθάει πολύ τα παιδιά να θυμούνται - όπως όλους μας άλλωστε - είναι η επανάληψη. Ακούν πολλές φορές συνέχεια το όνομα τους κι έτσι μαθαίνουν να το αναγνωρίζουν. Ευκολότερα θυμούνται τα μωρά κάτι με το οποίο έρχονται σε σωματική επαφή, παρά κάτι που παρατηρούν από μακριά και παθητικά. Επιπλέον, πιο εύκολα εντυπώνεται στη μνήμη τους ένα αντικείμενο ή μια εμπειρία που το βιώνουν με περισσότερες από μία αισθήσεις, παρά εκείνο που το προσεγγίζουν με μια μονάχα αίσθηση. Έτσι, καλύτερα θυμούνται τα μωρά όσα μπορούν να αγγίζουν και να βλέπουν ταυτόχρονα, παρά κάτι που μόνο βλέπουν —αν μπορούν να το ακούνε κιόλας, είναι ακόμα πιο βέβαιο ότι θα το θυμούνται. Μωρά και νήπια διευκολύνονται ακόμα περισσότερο, όταν μπορούν να φτιάξουν ένα νοερό χάρτη στον οποίο εντοπίζεται το γεγονός ή η πράξη. Μέσα στη γνώριμη ρουτίνα του σπιτιού, θα θυμούνται το μπάνιο ή την κούνια τους, καθώς και τα παιχνίδια ή τις δραστηριότητες που συνοδεύουν την ώρα του μπάνιου ή του ύπνου. Για να ανακεφαλαιώσουμε: στα μωρά, όπως και στους ενήλικες, η μνήμη δεν μπορεί να ερευνηθεί απομονωμένη από άλλες φυσικές λειτουργίες. Υπάρχει αλληλεπίδραση ανάμεσα σ' αυτό που έγινε, σ' αυτό που κατάλαβε το μωρό και σ' αυτό που θεώρησε σημαντικό και ενδιαφέρον.
mother .gr