Το σύνδρομο του θεατή

Όταν το 1937 ο Γερμανός πάστορας Martin Niemoller (Μάρτιν Νίμελερ), έγραφε ένα ποίημα, όπου περιέγραφε τις συνέπειες τής «απάθειας» του για τα όσα διαδραματίζονταν στην Ναζιστική Γερμανία, αμφιβάλλω εάν καταλάβαινε ότι στην ουσία περιέγραφε «Το σύνδρομο του Θεατή» και τη διαχρονικά γενικευμένη απόδοσή του σε όλες τις μορφές του κοινωνικού και πολιτικού βίου. Περιέγραφε βιωματικά ο Martin Niemoller:
"Στη Γερμανία οι ναζιστές πρώτα ήρθαν για τους κομμουνιστές κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Μετά ήρθαν για τους Εβραίους κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Μετά ήρθαν για τους συνδικαλιστές κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής. Μετά ήρθαν για τους καθολικούς, εγώ ήμουν προτεστάντης και γι' αυτό δεν μίλησα. Μετά ήρθαν για μένα, αλλά τότε δεν είχε μείνει πια κανείς, να μιλήσει για κανέναν.
"Σήμερα, παραφρασμένο θα μπορούσε να αποδοθεί, για όσα διαδραματίζονται στη χώρα μας:
«Πρώτα ήρθαν για τους stagers κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν stager. Έπειτα ήρθαν για τους συνταξιούχους κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν συνταξιούχος. Κατόπιν ήρθαν για τους δημοσίους υπαλλήλους κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν δημόσιος υπάλληλος. Στη συνέχεια ήρθαν για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους και πάλι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν ιδιωτικός υπάλληλος. Μετά ήρθαν για μένα, αλλά τότε πια, δεν είχε απομείνει κανείς για να μιλήσει».
Αλλά το ίδιο παραφρασμένο θα μπορούσε να αποδοθεί, από τον κάθε Ευρωπαίο:
"Πρώτα ήρθαν για την Ελλάδα και εγώ δεν μίλησα, γιατί δεν ήμουν Έλληνας. Έπειτα ήρθαν για την Ιρλανδία κι εγώ δεν μίλησα, γιατί δεν ήμουν Ιρλανδός. Μετά ήρθαν για την Πορτογαλία κι εγώ δεν μίλησα, γιατί δεν ήμουν Πορτογάλος. Στη συνέχεια ήρθαν για την Ισπανία και την Ιταλία και πάλι δεν μίλησα, γιατί δεν ήμουν ούτε Ισπανός, ούτε Ιταλός. Μετά ήρθαν για μένα, αλλά τότε πια, δεν είχε απομείνει κανείς για να μιλήσει".
Αξιολογείστε πόσες μορφές της ατομικότητάς σας και του κοινωνικοπολιτικού σας βίου ακουμπούν...

Ινδιάνικη σοφία...

Ο ινδιάνος αρχηγός φυλής με το όνομα «δύο αετοί» ρωτήθηκε κάποτε από κυβερνητικό αξιωματούχο:
«Έχεις παρατηρήσει τον λευκό άνθρωπο για 90 χρόνια. Έχεις δει τους πολέμους του και την τεχνολογική του εξέλιξη. Έχεις δει την πρόοδό του αλλά και την καταστροφή που έχει προκαλέσει».
Ο ινδιάνος αρχηγός ένευσε συγκαταβατικά.
Ο κυβερνητικός αξιωματούχος συνέχισε:
«Λαμβάνοντας υπόψη σου όλα αυτά τα γεγονότα, τι πήγε κατά τη γνώμη σου στραβά σχετικά με τον λευκό άνθρωπο;»
Ο ινδιάνος έριξε μια ματιά στον κυβερνητικό αξιωματούχο και απάντησε:
«Όταν ο λευκός άνθρωπος ανακαλύπτει γη, οι ινδιάνοι την καλλιεργούν, δεν υπάρχουν φόροι ούτε χρέη, υπάρχει αφθονία σε βουβάλια, κάστορες, το νερό είναι καθαρό. Οι γυναίκες κάνουν τις δουλειές του νοικοκυριού, η ιατρική παρέχεται δωρεάν. Οι ινδιάνοι απασχολούνται ολόκληρη τη μέρα στο κυνήγι και στο ψάρεμα, τη νύχτα κάνοντας έρωτα».
Κατόπιν ο ινδιάνος έγειρε προς τα πίσω και χαμογέλασε:
«μόνο λευκός και σε μεγάλο βαθμό ανόητος θα μπορούσε να σκεφτεί ότι θα μπορούσε να βελτιώσει ένα τέτοιο σύστημα».

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΑΦΟΥ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ;

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ.. ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΤΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ!

Από μικρό να μη του αρνείστε τίποτα. Δίνετε του ότι επιθυμεί, ότι ζητάει, ιδίως όταν πεισμώνει και κλαίει.

Έτσι θα μεγαλώσει και θα πιστεύει πώς οι άλλοι του οφείλουν τα πάντα, πώς έχει μόνο δικαιώματα.

Όταν αρχίζει  να ξεστομίζει βρισιές, εσείς να γελάτε.

Έτσι θα του δώσετε να καταλάβει ότι είναι πολύ έξυπνο.

Μη του λέτε ποτέ ότι αυτό είναι «κακό!» Έτσι λένε τα παλιά μυαλά.

Όταν αργότερα θα συναντήσει στη ζωή του δυσκολίες και θα υποστεί το κακό, θα έχει τη βεβαιότητα πώς η κοινωνία το αδικεί.

Μαζεύετε εσείς ότι παρατάει εδώ κι εκεί- βιβλία ρούχα, παπούτσια… Μη του πείτε ποτέ : « Μάζεψε τα, βάλτα στη θέση τους».

Έτσι θα πιστέψει πως η μάνα είναι δούλα του, και πως για όλα είναι υπεύθυνοι πάντα οι άλλοι.

Αφήστε το να βλέπει τα πάντα(προπαντός στην τηλεόραση) και να διαβάζει τα πάντα, χωρίς ποτέ να τον καθοδηγείτε.

Το παιδί σας είναι ατσίδα και ξέρει να διακρίνει! Η μόρφωση του θα γίνει έτσι πολύ πλατειά!

Μη του δίνετε καμιά πνευματική αγωγή. Να κοροϊδεύεται μπροστά του την πίστη, κι εκείνους που την ακολουθούν.

Όταν το παιδί μεγαλώσει «θα διαλέξει από μόνο του»

Δίνεται του μπόλικο χαρτζιλίκι για να μη νιώθει κατώτερο από τους άλλους και «να μη στερηθεί ότι στερηθήκατε εσείς»  

Όταν μεγαλώσει θα είναι βέβαιο πως ή αξία στον άνθρωπο τη δίνει το χρήμα, αδιάφορο πως αποκτήθηκε.

Μη του λέτε ποτέ : «Κάνε αυτό» ή «Μη κάνεις εκείνο», γιατί έτσι το καταπιέζετε, δεν σέβεστε την ελευθερία του και την προσωπικότητα του. Μπορεί μάλιστα να του δημιουργήσετε και… ψυχικά τραύματα!

Όταν μεγαλώσει θα νομίζει πως η ζωή είναι μόνο να διατάζεις, ποτέ να ακούς.

Να τσακώνεστε , να βρίζεστε , να προσβάλλετε ο ένας τον άλλον μπροστά του χωρίς ντροπή.(Μην ανησυχείτε, έτσι δεν θα του δημιουργήσετε ψυχικά τραύματα)

Αργότερα,  στην δική του οικογένεια θα του φαίνεται φυσικό να κάνει τα ίδια πράγματα.  

Να παίρνετε πάντα το μέρος του μπροστά στους δασκάλους και τους γείτονες. Μη πιστεύετε ποτέ πως το αγγελούδι σας μπορεί να κάνει ατιμίες και αναποδιές. Βρίστε εκείνους που φιλικά και καλοπροαίρετα σας αναφέρουν κάτι σχετικό.

Είναι συκοφάντες και ζηλιάρηδες.

Όταν πάτε στο αστυνομικό τμήμα, όπου το μάζεψαν γιατί έκλεψε ή γιατί πήρε ναρκωτικά , φωνάξτε δυνατά μπροστά σε όλους ότι είναι ένα παλιόπαιδο, ένας αλήτης, ότι θυσιαστήκατε για το καλό του αλλά δεν μπορέσατε ποτέ να το συμμαζέψετε.

Έτσι εσείς θα βγείτε καθαροί.

Ετοιμαστείτε για μια ζωή γεμάτη πόνο και τύψεις. Θα την έχετε.

(Διασκευή από το γαλλικό βιβλίο «ΜΗΤΕΡΑ ΠΡΟΣΕΧΕ»!)

"Ένα νέο Εμείς"

Νταμανχούρ: Μια φουτουριστική κοινότητα στην Ιταλία    Νταμανχούρ: μια κοινότητα που έρχεται από το μέλλον και ζει με αναπάντεχο τρόπο, κατέχοντας παρέξενες γνώσεις                                                                                                                    Της Ιουλίας Πιτσούλη        Η ύπαρξη αυτής της next age κοινότητας μέσα στην κοιτίδα του καθολικισμού ήταν από μόνη της ένα αγκάθι για το Βατικανό. Το αποκορύφωμα ήρθε όταν αποκαλύφθηκε πως οι κάτοικοι της Νταμανχούρ έσκαβαν μυστικά τους πρόποδες των ιταλικών Άλπεων δημιουργώντας ένα πελώριο ναό που δίχασε την κοινή γνώμη ,έγινε αιτία για την επέμβαση στρατού και αστυνομίας , απειλήθηκε με σφράγιση και κατέληξε τελικά να χαρακτηρισθεί «αριστούργημα τέχνης» και «8ο θαύμα»!  «Αυτό το ναό αξίζει κανείς να τον δει ιδιαίτερα γι αυτό που κρύβει στα βάθη του :τον «Θάλαμο του Χρόνου» σκέφτομαι πετώντας για το Τορίνο. Επί τέσσερις ολόκληρους μήνες «κατέβαζα» υλικό από το Ίντερνετ για τη Νταμανχούρ και τελειωμό δεν είχε. Απίστευτες λεπτομέρειες μιας εναλλακτικής κοινωνίας για την οποία εμείς στην Ελλάδα δεν είχαμε ιδέα.                                        Κάτοικοι ενός ιδιωτικού σύμπαντος Ο ιδρυτής της Νταμανχούρ  ο Ομπέρτο Αϊράουντι είχε , όπως λέγεται, παράξενες εμπειρίες και ιδιαίτερες ψυχικές ικανότητες που είχαν εκδηλωθεί από την αρχή της εφηβείας του. Θα μπορούσε να είναι ίσως ένας άλλος Ούρι Γκέλερ. Ή μια πηγή έμπνευσης για τον Αλχημιστή του Πάολο Κοέλο. Η κοινότητα που δημιούργησε αποτελεί ως κοινωνικό μοντέλο σαφή μεταβολή του τρέχοντος παραδείγματος στην πράξη. Οι άνθρωποι εκεί ζουν στην κυριολεξία σε μια άλλη πραγματικότητα. Θα μπορούσαν και να κατοικούν σε ένα άλλο σύμπαν αν η θεωρία για τα παράλληλα σύμπαντα δεν απέκλειε την επικοινωνία μεταξύ τους. (Βέβαια, η φυσική πάντα ανατρέπει τον εαυτό της). Ταξιδεύοντας για την Νταμανχούρ είχα περιέργεια για πολλά και κυρίως για το πώς καταφέρνει να αυτοργανωθεί και να λειτουργεί για αρκετά χρόνια μια τόσο ιδιότυπη κοινότητα.  Φτάνοντας στο αεροδρόμιο του Τορίνο  με υποδέχεται ένας χαμογελαστός αεικίνητος 50άρης. Είναι η «κουκουβάγια». Αυτό είναι το νταμανχουριανό του όνομα. Στο κοινωνικό σύστημα της ιδιότυπης μικροκοινωνίας του είναι ένας «ιππότης» που σημαίνει ότι είναι φύλακας και οικοδόμος του ναού. Εκτός αυτού εκτελεί και τα καθήκοντα του οδηγού αλλά και του σερβιτόρου, ανάλογα με τις ανάγκες κάθε ημέρας. Κάθε Νταμανχουριανός ,άλλωστε, έχει περισσότερους από έναν ρόλους.  .H Νταμανχουρ δεν είναι ακριβώς μια πόλη αλλά μια ομοσπονδία από 4 κοινότητες. Η κάθε μια αποτελείται από 200 περίπου άτομα, τόσα ώστε να έχουν προσωπικές και «ανθρώπινες» σχέσεις μεταξύ τους. Φυσικά όλοι λίγο πολύ γνωρίζονται . Άλλωστε η έννοια της οικογένειας εδώ είναι κάπως διαφοροποιημένη. Ονομάζονται «πυρήνες» και αποτελούνται από 8 έως 18 άτομα που κατοικούν στο ίδιο σπίτι. Ανάμεσά τους γονείς με παιδιά , ζευγάρια ή ανύπαντροι. Όλοι οι ενήλικες συνεισφέρουν από κοινού στα έξοδα και κάθε μέρα κάποιος αναλαμβάνει εκ περιτροπής να καθαρίσει , να μαγειρέψει και να διαβάσει τα παιδιά που κατοικούν στο σπίτι. Έτσι, τους μένει αρκετός χρόνος για να συνεχίσουν να ασχολούνται με τη διεύρυνση των γνώσεών τους και με τα παράξενα πειράματά τους που έχουν να κάνουν όχι μόνο με τους νόμους της συνείδησης αλλά και με την υφή του χωρόχρονου.                            Μύηση στο ναό Στην Νταμανχουρ υπάρχει ένας υπαίθριος ναός με αρχαιοπρεπή στοιχεία, αγάλματα του Πανός, του αιγυπτιακού Ώρου, αλχημιστικά σύμβολα κι έναν βωμό.Αυτόν τον ναό μπορεί ο καθένας να τον προσεγγίσει.  Μα τον άλλο, τον μυστικό ναό μέσα στο βουνό, κανείς δεν τον επισκέπτεται αν προηγουμένως δεν περάσει από μια μυητική διαδικασία. Ένα είδος ψυχικής προετοιμασίας για την είσοδο σε ένα τόπο εξαιρετικά υψηλών ενεργειών. Δυο Γερμανίδες, τρεις Ολλανδοί, δυο Ελβετοί, ένας Αυστραλός ,τέσσερις Γιαπωνέζοι και μια Αγγλίδα περνάμε την ειδική διαδικασία προετοιμασίας για την είσοδό μας στο ναό. Μας μαθαίνουν τα λόγια και τις κινήσεις μια φράσης στη δική τους «ιερή γλώσσα». « Νet notaar rajl, ba jae ela tat et» που σημαίνει «χορεύουμε για να προετοιμάσουμε το σώμα και την ψυχή μας για τη γνώση ενός τόπου ιερού». Ύστερα μας οδηγούν σε μια αίθουσα με πίνακες μιας ιδιότυπης κάπως αφηρημένης ζωγραφικής. Μας ζητούν να σταθούμε μπροστά στον πίνακα που μας «μιλάει». Κοιτώ έναν πίνακα που απεικονίζει ένα δισκοπότηρο. Και τότε τα φώτα σβήνουν. Στη θέση τους ανάβουν λάμπες υπεριώδους φωτισμού. Οι πίνακες αποκαλύπτουν την εικόνα πίσω από την εικόνα. Εκείνη που είναι ορατή μόνο στο υπεριώδες φάσμα. Το δισκοπότηρο έχει «εξαφανιστεί» από τον πίνακα. Στη θέση του έχει εμφανιστεί ένα χέρι που από τα δάχτυλά του εκπέμπονται φλόγες. Σβήνουν κι αυτά τα φώτα. Οι πίνακες αλλάζουν και πάλι μορφή. Τώρα ιριδίζουν πάνω τους κάποιες σπειροειδείς γραμμές φτιαγμένες από μέταλλο. Στη συνέχεια η μυητική προετοιμασία μας περιλαμβάνει το περπάτημα μέσα σε σπείρες φτιαγμένες στο έδαφος με πέτρες. Πρόκειται για σπειροειδείς σχηματισμούς που  καλύπτουν πολλά τετραγωνικά στο έδαφος και γίνονται αφορμή για περιπατητικό διαλογισμό. Και μετά η μεγάλη στιγμή: η είσοδος στο ναό που θυμίζει ιντιάνα Τζόουνς, με μυστικά περάσματα, πόρτες που ανοίγουν με τηλεχειρισμό, σκάλες που ξεδιπλώνονται ξαφνικά επίσης με τηλεχειρισμό. Μέσα στο βράχο με τα κοιτάσματα μυλονίτη όπου συναντώνται 4 από τις συγχρονικές γραμμές του πλανήτη υπάρχει αυτος ο ναός που είναι όπως λένε οι ίδιοι «μια συσκευή και ταυτόχρονα ένα μυστικό βιβλίο γνώσης για κείνους που μπορούν να το διαβάσουν». Διαδοχικές αίθουσες: η αίθουσα της γης, η αίθουσα των μετάλλων, η αίθουσα των υδάτων, η αίθουσα των καθρεπτών, η αίθουσα των σφαιρών και η αίθουσα των ταξιδιών στο χρόνο! Ένα αναπάντεχο θέαμα που είναι να απορεί κανείς πως κατάφεραν να το κατασκευάσουν αυτοί οι άνθρωποι. Εξισου παράξενη και η τεχνολογία τους. Σέλφικα την ονομάζουν και κάθε συσκευή της είναι ένας ενεργειακός μετασχηματιστής που αποτελείται από μεταλλικά σπειράλ που συχνά συνδυάζονται με μικρές και μεγάλες σφαίρες γεμάτες αλχημιστικό υγρό. Τι κάνουν οι συσκευές αυτές; Από θεραπείες καρκινικών κυττάρων έως ενίσχυση της αύρας, σταθεροποίηση του ψυχισμού και ένα σωρό άλλα, ανάλογα με την κάθε συσκευή που συχνά έχει την όψη ενός βραχιολιού ή μιας καρφίτσας. Μέσα στο ναό που θεωρείται μια γιγάντια συσκευή σέλφικα καθω΄ς πίσω από τους τοίχους υπάρχουν 300 τόνοι σπειρωμάτων σέλφικα, υπάρχει μια ειδική συσκευή αναζωογόνησης». Πληροφορούμαι ότι μπορώ να ζητήσω μια «κούρα» και σπεύδω να αξιοποιήσω την ευκαιρία. Υπάρχει ένας χώρος μέσα στο ναό όπου γίνονται πειράματα σχετικά με την αναζωογόνηση των ιστών και των κυττάρων. Εκεί με οδήγησαν όταν ζήτησα να δω τι είδους επιδράσεις νιώθει κάποιος όταν έρχεται σε επαφή με αυτά τα περίφημα «σελφικα». Στην αρχή με συνόδεψαν σε ένα πολύ μικρό δωμάτιο. Ο ένας τοίχος ήταν γεμάτος γυμνά καλώδια. Στην πραγματικότητα ήταν σύρματα από χαλκό χοντρά σαν σπιρτόξυλο ή λεπτά σαν τρίχα που σχημάτιζαν διάφορα κυκλώματα. Ήταν σαν να βλέπω μια ηλεκτρονική πλακέτα ή ένα μικροτσίπ σε υπερμεγέθυνση. Τα σύρματα άφηναν ένα χώρο ακάλυπτο στον τοίχο που είχε το σχήμα ενός ανθρώπινου σώματος με τα χέρια και τα πόδια ανοιχτά. Μου είπαν να ακουμπήσω πάνω στον τοίχο παίρνοντας ακριβώς αυτή τη στάση. Έβαλαν στα αυτιά μου κάποια καλύμματα σαν ακουστικά για να μην ακούω τον έντονο ήχο που άρχισε αμέσως μόλις πάτησαν ένα διακόπτη. Με άφησαν μόνη σ’ αυτό το δωμάτιο για ένα πεντάλεπτο. Δεν ένιωθα τίποτα. Ίσα που άκουγα ένα μακρινό βόμβο. Ύστερα, ήρθαν και με οδήγησαν στο διπλανό δωμάτιο. Εκεί υπήρχε κάτι που θύμιζε κάπως αξονικό τομογράφο. Μου ζητήθηκε να ξαπλώσω ενώ πάνω από το κεφάλι μου υπήρχε μια πελώρια κατασκευή από διάφορα «σελφ», σφαίρες με υγρό και καλώδια . Ήταν σαν μια μηχανή χωρίς το κάλυμμά της. Στο κέντρο υπήρχε ένας μεγάλος κρύσταλλος κουάρτζ. Έσβησαν τα φώτα και πάτησαν ένα διακόπτη. Η κατασκευή άρχισε να κινείται αργά κάπου μισό μέτρο πάνω από το σώμα μου. Δεν συνέβη τίποτα το συγκλονιστικό ή θεαματικό. Ένιωσα όμως μια αδιόρατη αίσθηση απαλότατου αγγίγματος που ξεκινώντας από το κεφάλι κυλούσε αργά προς τα πόδια ακολουθώντας την πορεία της συσκευής που εξακολουθούσε να βρίσκεται μισό μέτρο μακριά μου.    Πριν από 5 χρόνια ο Στέφεν Χώκινγ είχε πει ,ενθουσιάζοντας τους φοιτητές του « αν συνδυάσεις τη γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν με την κβαντομηχανική τότε το ταξίδι στο χρόνο γίνεται πιθανό». Αυτή την πιθανότητα οι Νταμανχουριανοί ισχυρίζονται ότι την έχουν μετατρέψει σε βεβαιότητα                                    Ταξιδεύουν στο χρόνο;    Το παράξενο μυστικό των λαβυρίνθων και της περιπλάνησης μέσα σε σπείρες ήταν μέρος των αρχαιοελληνικών μυστηρίων. Απόδειξη ο σπειροειδής λαβύρινθος κάτω από την Θόλο της Επιδαύρου ή στο Νεκρομαντείο της Ευφύρας. Αυτή η αρχαία γνώση εντάχθηκε και στον χριστιανικό μυστικισμό κι ένα λαμπρό σχετικό παράδειγμα υπάρχει στον καθεδρικό της Σαρτρ στη Γαλλία. Ένα σύνθετο σπειροειδές μονοπάτι πρέπει επίσης να ακολουθήσει όποιος θέλει να μπει στο ναό που έχουν κατασκευάσει οι κάτοικοι της Νταμανχούρ.  Μέσω της «καμπίνας» , της τεχνολογίας «σέλφικα» , των συγχρονικών γραμμών και του μυλιονίτη ταξιδεύουν σε άλλες χωροχρονικές στιγμές. Όπως εξηγούν ο χρονοναύτης κυριολεκτικά αποϋλοποιείται και εξαφανίζεται από την παρούσα χρονική στιγμή ενώ ταυτόχρονα εμφανίζεται σε κάποια άλλη κάπως όπως συμβαίνει με μια κασέτα που ενώ τυλίγεται προς τη μια πλευρά την ίδια στιγμή ξετυλίγεται από την αντίθετη. Η μάζα που αντιστοιχεί στο υλικό σώμα του χρονοναύτη καταλαμβάνεται από μια αντίστοιχη μάζα νερού που «αντλείται» από τη χρονική στιγμή προς την οποία ταξιδεύει. Τη στιγμή που ο χρονοναύτης επιστρέφει η μάζα του νερού επιστρέφεται στη χωροχρονική στιγμή προέλευσή της. Αυτή η διαδικασία είναι αναγκαία και σύμφωνη με το νόμο της φυσικής για τη διατήρηση της ενέργειας      Πριν από 5 χρόνια ο Στέφεν Χώκινγ είχε πει ,ενθουσιάζοντας τους φοιτητές του « αν συνδυάσεις τη γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν με την κβαντομηχανική τότε το ταξίδι στο χρόνο γίνεται πιθανό». Αυτή την πιθανότητα οι Νταμανχουριανοί ισχυρίζονται ότι την έχουν μετατρέψει σε βεβαιότητα..

ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΙΠΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΔΕΙΞΑΝ ΠΟΤΕ...

Ο τρόπος που ερχόμαστε στον κόσμο διαμορφώνει τον τρόπο που θα ζήσουμε αργότερα σε αυτόν.

Με ποσοστά που αγγίζουν στο 100% ανθρωπολόγοι έχουν τη δυνατότητα να προβλέψουν τη φύση τής κοινωνίας – βίαιη ή ειρηνική – από τον τρόπο που γεννιούνται τα παιδιά. Ωστόσο, η φύση τού φυσικού τοκετού έχει μικρή σχέση με τη μοντέρνα εκδοχή της, όπως εμφανίζεται από τις ποικίλες οργανώσεις και ατομικές πρωτοβουλίες, επειδή αγνοούνται τα βασικότερα δεδομένα.
Αυτά είναι οι ανακαλύψεις τού Ράιχ για τη σωματική και χαρακτηρολογική θωράκιση, που δεν επιτρέπει στο είδος μας να έχει φυσικό τοκετό, επειδή απλούστατα η φύση μας είναι βαριά διαταραγμένη, γεγονός που παρεμβαίνει στη φυσική διαδικασία τού τοκετού, μετατρέποντας την έκφραση “φυσικός τοκετός” σε γκροτέσκα παραλλαγή και σε μια ακόμα τραυματική διαδικασία για το νεογνό και την εγκυμονούσα.
Όταν είχα την τύχη να παρακολουθήσω τη διάλεξη στα ελληνικά, τής ψυχιάτρου – νευρολόγου Θεοδότας Χασάπη, (η οποία δίνει σχεδόν την ίδια διάλεξη στην έδρα τού Αμερικανικού Κολεγίου τής Οργονομίας στις ΗΠΑ), έμεινα κατάπληκτος για την παντελή άγνοια αυτών των κινημάτων γύρω από το τι πραγματικά είναι φυσικός τοκετός και την απίστευτη έλλειψη επαφής που τα διακρίνει για τις πραγματικές ανάγκες τής εγκυμονούσας και τού νεογνού, οι οποίες είναι πολύ πέρα από τον τοκετό στο σπίτι με μια μαία ή τον τοκετό σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους κλινικών ή νοσοκομείων.

Δυστυχώς έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να βαδίσουμε για να βρεθούμε στη θέση να φέρνουμε στον κόσμο παιδιά, που δεν θα έχουν στο σώμα και την ψυχή τους τα σημάδια τής βίας και τής έλλειψης επαφής, αλλά μόνο το βάλσαμο τής αγάπης. Όπως είχε πει ο εξαιρετικά διάσημος για τις ανακαλύψεις του, σχετικά με τον τοκετό, Μισέλ Οντάν, “είναι αδύνατο να γεννιούνται παιδιά με αγάπη, όταν οι μητέρες δεν εκκρίνουν την ορμόνη τής αγάπης”. Ακόμα και αν τα παιδιά γεννιούνται “φυσικά” στο σπίτι ή σε χώρους “φυσικού” τοκετού, θα πρόσθετα.

Δυστυχώς, ακόμα και ο Οντάν βρίσκεται μακριά από τις αναγκαίες προϋποθέσεις που θα επιτρέψουν στις μητέρες να εκκρίνουν τις ορμόνες τής αγάπης, επειδή η έκκρισή τους δεν είναι μηχανιστική διαδικασία, αλλά συμμετοχή ολόκληρης τής ψυχοσωματικής δομής, μια συμμετοχή, για την οποία ο Οντάν φαίνεται να αγνοεί σε σημαντικό βαθμό, ότι τίθενται αξεπέραστα εμπόδια από τη θωράκιση, αν και έχει δηλώσει, πως το σημαντικότερο βιβλίο τού 20ού αιώνα είναι “Η δολοφονία τού Χριστού” τού Βίλχελμ Ράιχ.
Ωστόσο, ο Οντάν έγραψε πρόσφατα ένα θαυμάσιο βιβλίο με τίτλο: “The Functions of the Orgasms”, αφιερωμένο στον Ράιχ και στη συγκλονιστική ανακάλυψή του για το ανακλαστικό τού οργασμού, (όπως περιγράφεται στο βιβλίο τού Ράιχ “Η λειτουργία τού οργασμού”). Τα ερωτήματα που θέτει ο Οντάν με βάση τις ανακαλύψεις, τις έρευνες και την τεράστια εμπειρία του, είναι συγκλονιστικά, επειδή αγγίζουν το μέλλον μας. Η ανησυχία του ότι ο κόσμος μας χωρίζεται πλέον σε πολλούς που είναι γεννημένοι χωρίς τις ορμόνες τής αγάπης και τη δυνατότητα τής βαθιάς ανθρώπινης επαφής (ένα είδος ανθρώπινων ρομποκόπ θα έλεγα) και σε λίγους που έχουν γεννηθεί με τις ορμόνες τής αγάπης και την ικανότητα τής βαθιάς επαφής, δημιουργεί το αναπόφευκτο ερώτημα εάν είναι δυνατό να επιβιώσει ο κόσμος μας με όλους εμάς, τους στερημένους ανθρώπους που αποτελούμε την πλειοψηφία.
Η άποψη τού Ράιχ διαμορφωμένη εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα ήταν ότι “η χαρακτηροδομή των παιδιών τού μέλλοντος θα καθορίσει τη μοίρα τής ανθρωπότητας “. Αυτή η άποψη απαντά ευθέως στο ερώτημα τού Οντάν δημιουργώντας την επιτακτική ανάγκη για ευρύτερη συνειδητοποίηση τής υπάρχουσας αρνητικής για τη ζωή κατάστασης. Με μια τέτοια συνειδητοποίηση μπορεί να υπάρξει ευρεία αλλαγή στον τρόπο που γεννάμε τα παιδιά μας και στον τρόπο που τα μεγαλώνουμε.

Πιστεύω ότι εάν δεν αλλάξουν τα πάντα σε αυτό το χώρο, εάν δεν γίνουν ευρέως γνωστές οι ανακαλύψεις τού Ράιχ για το πώς διαταράσσεται η δυνατότητα τής αγάπης και τής επαφής κατά τον τοκετό και στη συνέχεια, εάν με άλλα λόγια δεν σπάσει αυτή η “καταραμένη” αλυσίδα τής θωράκισης, που μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά, το τρένο τού κόσμου μας κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς την άβυσσο.
Χρήστος Μουσουλιώτης
http://yperthesi.wordpress.com/

Όταν οι άνθρωποι απαρνούνται τη βούλησή τους

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που…συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει. Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν. Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους».
11 Φλεβάρη 1917
Mετάφραση: Τόνια Τσίτσοβιτς*Ο Αντόνιο Γκράμσι (Antonio Gramsci, Άλες Σαρδηνίας, 23 Ιανουαρίου 1891 — Ρώμη, 27 Απριλίου 1937) ήταν Ιταλός συγγραφέας, πολιτικός και πολιτικός επιστήμονας.

Ο χαρταετός

Ο χαρταετός είναι μια ελαφριά κατασκευή σκοπός της οποίας είναι να πετά με τη βοήθεια του αέρα. Ο χαρταετός κρατιέται από αυτόν που τον πετά μέσω της καλούμπας, ενός λεπτού σχοινιού.

Η συνήθεια του πετάγματος χαρταετού προέρχεται πιθανότατα από την Κίνα. Είναι δημοφιλής σήμερα στην Κίνα, στην Ιαπωνία, στην Ινδία, στην Ταϊλάνδη και στο Αφγανιστάν. Στην Ελλάδα το πέταγμα του χαρταετού είναι μέρος των εθίμων της Καθαράς Δευτέρας και συγκεκριμένα του υπαίθριου εορτασμού της - τα λεγόμενα κούλουμα. Ο σκελετός των χαρταετών κατασκευάζεται είτε από ελαφρύ ξύλο είτε από πλαστικό, ενώ το μέρος που φέρνει αντίσταση στον αέρα από πλαστικό φύλλο ή χαρτί.
Σημαντικά σημεία του χαρταετού για επιτυχημένο πέταγμα είναι:

• τα ζύγια της καλούμπας
• τα ζύγια της ουράς
• το μέγεθος της ουράς

Οι χαρταετοί φτιάχνονται σε τεράστια ποικιλία σχημάτων. Παραδοσιακό σχήμα στην Ελλάδα είναι αυτό με τον εξάγωνο σκελετό.

ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΓΙΟΣ

Ο Dick Hoyt είναι μάλλον άγνωστος στο ευρύ κοινό. Αγνωστος σε όσους γνωρίζουν τους λαμπερούς σταρ της τηλεόρασης, άγνωστος στους ίδιους τους διάσημους, άγνωστος στους πολιτικούς. Τον ξέρει όμως αυτός που πρέπει, ο γιος του. Και αυτό του αρκεί. Η απίστευτη ιστορία των Hoyt θα μπορούσε να είναι η περιγραφή του χρονικού της θέλησης.

Θα μπορούσε να είναι ο ορισμός της αγάπης και της αφοσίωσης ενός γονιού στο παιδί του. Θα μπορούσε να είναι ένα παράδειγμα για όσους άκουσαν κοντά τους το κλάμα ενός μωρού. Ακόμα και αν δεν είναι το δικό τους. Θα μπορούσε ακόμα να είναι και ένα ξυπνητήρι συνείδησης για αυτούς που παρκάρουν τα πολυτελή αυτοκίνητά τους στις ελάχιστες ράμπες που υπάρχουν στα πεζοδρόμια για να βοηθούν τη μετακίνηση σε όσους είναι καθηλωμένοι σε αναπηρικά καροτσάκια.
Ο γιός του, ο Ρικ, γεννήθηκε με τον ομφάλιο λώρο δεμένο στο λαιμό του. Γεννήθηκε σχεδόν σε κατάσταση πνιγμού και η για καιρό έλλειψη οξυγόνου του δημιούργησε μόνιμα προβλήματα. Οι γιατροί πρότειναν στην οικογένεια να βάλει το παιδί σε ένα ίδρυμα (μιλάμε για 46 χρόνια πριν, μη σας κάνει εντύπωση, ήταν αλλιώς τα πράγματα και στην ιατρική αλλά και στην κοινωνία). Οι συγγενείς προέτρεπαν τους γονείς να ακούσουν τους γιατρούς. Ο πατέρας δεν τους άκουσε. Είχε άλλα σχέδια. Κοίταξε στα μάτια το παιδί του και αποφάσισε. Από τότε, 46 χρόνια τώρα, τρέχει κάθε πρωί μαζί με το παιδί του στους δρόμους της αγάπης. Εχουν ταξιδέψει μαζί όλο τον κόσμο, έχουν τρέξει σε όλους τους μαραθώνιους

ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΗΣ

Η πόλις αποτελείτο από πολί τες που προσομοίαζαν την αυ τάρκεια στα μέτρα τους. Ο Αθή ναιος μας μεταφέρει ότι «ο Όμηρος δεν του; κάνει ούτε στεφανωμένους ούτε μυρωμέ νους ούτε θυμιάζοντες, αλλά απελευθερώνοντας τους αν θρώπους απ' όλα αυτά στην ελευθερία και την αυτάρ κεια, τους επιλέγει πρώτους «ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΟΥΔΕ ΣΤΕΦΑ ΝΟΥΜΕΝΟΥΣ ΟΥΔΕ ΜΥΡΟΥ ΜΕΝΟΥΣ ΠΟΙΕΙ ΟΥΔΕ ΘΥΜΙΩ ΝΤΑΣ, ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΩΝ ΤΟΥ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ΕΞΑΙΡΕΙΤΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ», «Δειπνοσο φισταί» (1.16.17).

Ο Σωκράτης, όταν ερωτήθηκε ποιος νομίζει ότι είναι πλουσι ότερος είπε, «αυτός που αρκεί ται στα λιγότερα, διότι η αυ τάρκεια είναι ο πλούτος της φύσης» «ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΕΡΩΤΗ ΘΕΙΣ ΤΙΣ ΣΟΙ ΠΛΟΥΣJOΤΕΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΟΚΕΙ ΕΙΠΕΝ, Ο ΕΛΑΧΙ ΣΤΗΣ ΑΡΚΟΥΜΕΝΟΣ.ΑΥΤΑΡ ΚΕΙΑ ΓΑΡ ΕΣΤΙ ΦΥΣΕΩΣ ΠΛΟΥ ΤΟΣ», («Γνωμολόγιον Βατικα νού», 476.2).

Αλλά και με το τέλος της Πό λεως, όπως ακριβώς την γνω ρίζουμε ως μία απολύτως αυτό νομη και αυτάρκη οντότητα, η Αυτάρκεια συνεχίζει να είναι το ζητούμενο από τον Άνθρωπο. Ο Επίκουρος λέει στην «Επιστο λή προς Μενοικέα» πως «και την Αυτάρκεια μέγα αγαθό θε ωρούμε, όχι για να χρησιμοποι ούμε τα λίγα πάντα, αλλά εάν δε έχουμε τα πολλά για να αρ κούμαστε στα λίγα, γνήσια πε πεισμένοι ότι την πολυτέλεια καλύτερα την απολαμβάνουν αυτοί που την έχουν ελάχιστα ανάγκη και ότι το μεν φυσικό πάντα είναι ευκολοπέραστο, το μάταιο δυσκολοπέραστο, και ότι οι λιτοί χυλοί όταν εξαλεί φουν το άλγος της πείνας, ίση ηδονή επιφέρουν με τα πολυτελή γεύματα.

«ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑΝ ΔΕ ΑΓΑΘΟΝ ΜΕΓΑ ΝΟΜΙΖΟΜΕΝ, ΟΥΧ ΙΝΑ ΠΑΝΤΩΣ ΤΟΙΣ ΟΛΙ ΓΟΙΣ ΧΡΩΜΕΘΑ, ΑΛΛ' ΟΠΩΣ ΕΑΝ ΜΗ ΕΧΩΜΕΝ ΤΑ ΠΟΛΛΑ, ΤΟΙΣ ΟΛΙΓΟΙΣ ΑΡΚΩΜΕΘΑ, ΠΕ ΠΕΙΣΜΕΝΟΙ ΓΝΗΣΙΩΣ ΟΤΙ ΗΔΙ ΣΤΑ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑΣ ΑΠΟΛΑΥ ΟΥΣΙΝ ΟΙ ΗΚΙΣΤΑ ΤΑΥΤΗΣ ΔΕ ΟΜΕΝΟΙ, ΚΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΜΕΝ ΦΥ ΣΙΚΟΝ ΠΑΝ ΕΥΠΟΡΙΣΤΟΝ ΕΣΤΙ, ΤΟ ΔΕ ΚΕΝΟΝ ΔΥΣΠΟΡΙΣΤΟΝ, ΟΤΙ ΤΕ ΛΙΤΟΙ ΧΥΛΟΙ ΙΣΗΝ ΠΟ ΛΥΤΕΛΕΙ ΔΙΑΙΤΗ ΤΗΝ ΗΔΟ ΝΗΝ ΕΠΙΦΕΡΟΥΣΙΝ, ΟΤΑΝ ΑΠΑΝ ΤΟ ΑΛΓΟΥΝ ΚΑΤ' ΕΝ ΔΕΙΑΝ ΕΞΑΙΡΕΘΗ».

Και την σκυτάλη την παίρνει ο στωϊκός Επίκτητος που αναφέ ρει ότι «το να ζει κάποιος καλά διαφέρει από το να ζει πολυ τελώς. Γιατί το ένα προκύπτει από την σωφροσύνη, την αυ τάρκεια, την ευταξία, την κοσμιότητα και την απλότητα, ενώ το άλλο από την ακράτεια, την τρυφή, την αταξία και την ακοσμία. Αυτός που βιώνει την αυτάρκεια επαινείται, ενώ ο άλλος επιπλήττεται. Εάν θέλεις να ζεις καλώς, να μη ζητάς να επαινεθείς με την πολυτέλεια: «ΤΟ ΚΑΛΩΣ ΖΗΝ ΤΟΥ ΠΟΛΥ ΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΕΡΕΙ. ΤΟ ΜΕΝ ΓΑΡ ΕΚ ΣΩΦΡΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΑΡ ΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΤΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟ ΣΜΙΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΕΥΤΕΛΕΙΑΣ ΠΑΡΑΓΙΝΕΤΑΙ, ΤΟ ΔΕ ΕΞ ΑΚΟ ΛΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΡΥΦΗΣ ΚΑΙ ΑΤΑ ΞΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΟΣΜΙΑΣ. ΤΕΛΟΣ ΔΕ ΤΟΥ ΜΕΝ ΕΠΑΙΝΟΣ ΑΛΗ ΘΗΣ, ΤΟΥ ΔΕ ΨΟΓΟΣ. ΕΙ ΤΟΙι ΝΥΝ ΒΟΥΛΕΙ ΚΑΛΩΣ ΖΗΝ, ΜΗ ΖΗΤΕΙ ΜΕΤΑ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑΣ ΕΠΑΙΝΕΙΣΘΑΙ».

Στα χρόνια του Ελληνορωμαϊ κού Πολιτισμού, ο Γαληνός έχει κι αυτός την άποψή του, γρά φοντας σχετικά: «κατά πρώ τον πρέπει να έχουμε πρόχει ρο στο μυαλό μας το περί της αυτάρκειας δόγμα, που είναι δεμένο με αυτό της απληστί ας. Όποιος μισεί την απληστία νοιώθει φιλότητα για την αυ­τάρκεια. Εάν αυτό είναι το μό νον για να μη λυπόμαστε, κι αυτό είναι κάτι που εξαρτάται από εμάς, τότε το να απαλλα χθούμε από τη λύπη είναι δική μας υπόθεση, αρκεί να έχουμε πρόχειρο το περί της απληστί ας και αυτάρκειας δόγμα, και να το κάνουμε πράξη καθημε ρινά .... Διότι ποιος δεν θέλει να είναι δίχως στεναχώριες σ' όλη τη ζωή του;» «ΠΡΩΤΟΝ ΜΕΝ <ΟΥΝ> ΑΕΙ ΠΡΟΧΕΙΡΟΝ ΕΧΕΙΝ ΔΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙ ΤΗ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ΔΟΓΜΑ ΥΝΗΜΜΕΝΟΝ ΔΗΛΟΝ οτι ΤΩ ΠΕΡΙ ΤΗ ΑΠΛΗΤΙΑ. Ο ΓΑΡ ΜΙΑ ΤΗΝ ΑΠΛΗΤΙΑΝ ΕΦΙ ΛΗΕ ΤΗΝ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑΝ. ΕΙΠΕ ΡΟΥΝ ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΜΟΝΩ ΚΕΙΤΑΙ ΤΟ ΑΛΥΠΟΝ ΕΙΝΑΙ, ΤΟΥΤΟ Δ' ΕΦ' ΗΜΙΝ, ΗΔΗ ΠΑΝ ΕΦ' ΗΜΙΝ ΑΛΥΠΟΙ ΓΕΝΕΘΑΙ, ΠΡΟΧΕΙΡΟΝ ΜΕΝ ΕΧΟΥΙ ΤΟ ΠΕΡΙ ΤΗ ΑΠΛΗ ΤΙΑ ΤΕ <ΚΑΙ> ΑΥΑΤΡΚΕΙΑ ΔΟΓ ΜΑ, ΤΗΝ Δ' ΕΠΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑ ΜΕΡΟ ΕΡΓΩΝ ΑΚΗΙΝ ΕΚΑΤΗ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΟΥΜΕΝΟΙ ΕΠΙ ΤΟΙ ΔΕ ΤΟΙ ΔΟΓΜΑΙΝ, '" ΤΙ ΓΑΡ ΟΥΚ ΕΘΕΛΗΕΙΕΝ ΑΛΥΠΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡ' ΟΛΟΝ ΑΥΤΟΥ ΤΟΝ ΒΙΟΝ». («Περί των Παθών της Ψυχής» 5.52.11).

Ο ΣΎΓΧΡΟΝΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΎΤΑΡΚΕΙΑΣ

Στα σύγχρονα λεξικά διαβά ζουμε σχετικά με τον ορισμό της λέξης «Αυτάρκεια»:

«Αυτάρκεια, η κατάσταση εκείνου που επαρκεί στις; ανά γκες του, οικονομική ανεξαρ τησία» (ΛΕΞΙΚΟ ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ - ΦΥΤΡΑΚΗΣ).

«Αυτάρκεια, το να επαρκεί τις εις εαυτόν, να εξοικονομεί ται με όσα έχει και να μην έχει την ανάγκη άλλου τινός, οικο νομική ανεξαρτησία» (ΛΕΞΙΚΟ ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ).

Με την πρώτη ματιά διαπιστώ νουμε την διαφορά της ερμη νείας της λέξης στην σύγχρο νη εποχή: «Αυτάρκεια, η κατά σταση εκείνου που επαρκεί στις ανάγκες του». Για ποιες ανά γκες μιλάμε όμως; πώς ορίζο νται και πώς αξιολογούνται σή μερα και, το κυριότερο, πώς εκ δηλώνεται η κάλυψη των ανα γκών στην εποχή μας;

Δεν χρειάζεται και μεγάλη προσπάθεια για να δούμε το αποτέλεσμα της κάλυψης των αναγκών του ανθρώπου σή μερα. Οι σύγχρονες «ανάγκες» έχουν οδηγήσει σήμερα στην μεγαλύτερη εξάρτηση που βί ωσε ποτέ ο άνθρωπος, τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Έτσι παρουσιάζονται ανάγκες για την κατοχή πλή θους αγαθών, που για την από κτησή τους είμαστε αναγκα σμένοι να μοχθούμε καθημε ρινά όλο και περισσότερο, για την παραγωγή τους δε, είμαστε υποχρεωμένοι να καταστρέ φουμε τη Φύση,

Η τέχνη της δημιουργί ας νέων αναγκών σήμε ρα, είναι δυνατότερη της προσπάθειας του ανθρώπου να καταστεί αυτάρ κης με την επάρκεια των αναγκών του. Αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο τα πράγματα είναι ανάλογα. Για παράδειγμα παρατη ρούμε συγκεντρώσεις πλη θυσμών σε περιοχές που δεν είναι ικανές να θρέψουν τέτοι ον αριθμό ανθρώπων, που συ νεπώς γίνονται εξ ορισμού μη αυτάρκεις. Για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες, μεταφέρονται αγαθά όπως τρόφιμα και νερό με τις τεχνολογικές λύσεις που διαθέτει σήμερα ο άνθρωπος.

Ένα κράτος που δεν είναι αύ ταρκες σήμερα, χρειάζεται με γάλες ποσότητα; ενέργειας για να υλοποιήσει τα παραπά νω. Και είναι βέβαιο ότι αυτό, η εξεύρεση της ενέργειας δηλαδή, μεταφράζεται σε πετρέλαιο. Η ενεργειακή αυτάρκεια και η δι ασφάλιση των προμηθειών σε πετρέλαιο είναι οι μεγαλύτεροι πονοκέφαλοι των «μεγάλων» δυνάμεων αυτή την εποχή.

Σήμερα, λόγω της παγκοσμιο ποίησης, της πλήρους έλλειψης αυταρκών κοινωνιών - κρατών, βιώνουμε έναν ενεργειακό πό λεμο που αγκαλιάζει τον πλα νήτη και έχει ως αποτέλεσμα το να φτάσει η τιμή του πετρε λαίου σε ιστορικό ρεκόρ με ορα τές τις επιπτώσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη. Όπου δεν συντε λείται οικολογική καταστρο φή λόγω της «ανάπτυξης» για την κάλυψη των «αναγκών», κυριαρχεί η ένδεια, η πείνα, η δίψα και ο πόλεμος. Αλλά και στα «ανεπτυγμένα» κράτη το μέλλον είναι αβέβαιο, γι αυτόν δε τον λόγο γίνεται τελευταία πολύς λόγος για την «αειφόρο ανάπτυξη». Όμως η «αειφόρος ανάπτυξη» επιτυγχάνεται ου σιαστικά μέσω της αυτάρκειας. Για παράδειγμα, για να γίνει ένα κράτος αύταρκες πρέπει να βασισθεί σε ανανεώσιμες πη γές ενέργειας και κυρίως αυτές που μπορεί να του εξασφαλίζει το γεωφυσικό του περιβάλλον, για να είναι βιώσιμη η λύση. Σας θυμίζει κάτι αυτό; Μήπως για άλλη μια φορά η ανάγκη μάς οδηγεί στην γνώση του ότι για να αντικρίσουμε τον ορίζο ντα, θα πρέπει να το κάνουμε πράττοντας Ελληνικά;

Όπως έγραφε ο Murray Bookchin σε κείμενο που δημο σιεύθηκε σε παλαιότερο τεύχος του «Διιπετούς», «η αυτάρ κεια, ως έννοια ολότητας, υλι κής αυτοδυναμίας και ισορρο πίας, αποτελεί τον πυρήνα της ελληνικής νοοτροπίας», Η με γάλη διαφορά της αντίληψης των πραγμάτων από μέρους των προγόνων είναι εμφανής. «Να αρκείται κανείς σε αυτά που όντως χρειάζεται» λέει ο στωϊκός Χρύσιππος. Η Αυτάρκεια, μια έννοια που,  ως πράξη, είναι γέννημα  - θρέμμα της Παράδοσης, στην πορεία εντάχθηκε μέσα στο φιλοσοφικό σύστημα που γέννησαν οι Έλληνες.

Εκμεταλλευόμενοι την αυτάρκεια του φυσικού του πε ριβάλλοντος και έχοντας την επίγνωση του γεγονότος αυτού, οι Έλληνες θέσπισαν την πόλη, προσπαθώντας να την διατηρή σουν το δυνατότερο αυτάρκη, στην. προσπάθεια για μια ευ τυχέστερη ζωή και το σημαντι κότερο είναι ότι τα κατάφεραν, δείχνοντάς μας ακόμα και σή μερα τον ΔΡΟΜΟ. Η κατάκτη ση της Αυτάρκειας από εμάς σε ατομικό και κοινωνικό, τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο, είναι ταυτόσημη της απόλυτης γνώ σης και βίωσης σήμερα, αυτής της ίδιας της Ελληνικής Παρά δοσης, με ό,τι συνεπάγεται το συμπέρασμα αυτό.

Μέτων

Από το Διιπετές

Είναι δυνατόν να ζήσουμε χωρίς να ξοδεύουμε καθόλου χρήματα;

Είναι δυνατόν να ζήσουμε χωρίς να ξοδεύουμε καθόλου χρήματα; Απογοητευμένος από τον άκρατο καταναλωτισμό, ο Μαρκ Μπόιλ αποφάσισε ότι έφθασε η στιγμή να δοκιμάσει. Και το κατάφερε. Στη διαδικασία αυτή δεν άλλαξε μόνο η σχέση του με το χρήμα αλλά και ο τρόπος με τον οποίο βλέπει τη ζωή.
Όλος ο κόσμος του Μαρκ Μπόιλ άλλαξε την ημέρα που αποφάσισε να σταματήσει να κάνει χρηματικές συναλλαγές. Ήταν εκείνη η ίδια ημέρα που αποκαλύφθηκε ο σκανδαλώδης τρόπος με τον οποίο οι τράπεζες χρησιμοποιούσαν τα «τοξικά» ομόλογα της αγοράς ακινήτων.

«Υποθέτω ότι οι σπόροι για την απόφασή μου να εγκαταλείψω κάθε μορφή οικονομικής συναλλαγής», εξηγεί ο 29χρονος οικονομολόγος στην εφημερίδα «Guardian», «είχαν φυτευτεί πριν από 7 χρόνια, λίγο πριν πάρω το πτυχίο μου στη διοίκηση επιχειρήσεων και στα οικονομικά σε πανεπιστήμιο της Ιρλανδίας, όταν έφθασε στα χέρια μου ένα DVD για τον Γκάντι. Εκεί, ο Ινδός ηγέτης έλεγε πως “πρέπει εμείς να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να γίνει στον κόσμο”. Τότε, βέβαια, δεν είχα ιδέα τι αλλαγές θέλω». Πέρασε τα επόμενα 5 χρόνια διευθύνοντας εταιρείες βιολογικών τροφίμων, αλλά το 2007 κατάλαβε ότι ακόμα και οι επιχειρήσεις που στηρίζονται στο δίκαιο εμπόριο δεν είναι αρκετές για να αλλάξει η αγορά.

«Κοινωνική ομοιοπαθητική». Η στιγμή του «εύρηκα» ήρθε ένα απόγευμα, καθώς συζητούσε με έναν φίλο του για ζητήματα, όπως η οικολογική καταστροφή, οι άθλιες συνθήκες εργασίας, οι πόλεμοι για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Τότε ο Μαρκ συνειδητοποίησε ότι έβλεπε τον κόσμο με λάθος τρόπο, όπως κοιτάζει ο γιατρός τον ασθενή στον σύγχρονο δυτικό κόσμο, δίνοντας σημασία στα συμπτώματα και όχι στις αιτίες. Και αποφάσισε να προχωρήσει στην «κοινωνική ομοιοπαθητική», όπως την ονόμασε.

«Πιστεύω», λέει, «ότι η βασική αιτία τόσων προβλημάτων στον κόσμο σήμερα είναι το ότι δεν βλέπουμε άμεσα τις επιπτώσεις των πράξεών μας. Η απόσταση ανάμεσα στον καταναλωτή και το προϊόν έχει μεγαλώσει πολύ. Εάν καλλιεργούσαμε εμείς οι ίδιοι την τροφή μας, δεν θα πετάγαμε το 1/3 όπως κάνουμε σήμερα. Εάν έπρεπε να καθαρίζουμε το πόσιμο νερό, δεν θα το σπαταλούσαμε τόσο εύκολα. Όσο υπάρχουν χρήματα αυτά τα προβλήματα θα παραμένουν. Γι΄ αυτό και τον περασμένο Νοέμβριο αποφάσισα να απαλλαγώ οριστικά από αυτά».

Το πρώτο βήμα ήταν να βρει ένα καταφύγιο για να μείνει. Μέσω του Freecycle- ενός δικτύου ανταλλαγής πραγμάτων ή και δωρεάς- εντόπισε ένα τροχόσπιτο που δεν ήθελε πλέον ο ιδιοκτήτης του. Χρειαζόταν και ένα μέρος για να το στήσει, οπότε τρεις φορές την εβδομάδα δήλωσε εθελοντής σε μια φάρμα βιολογικών προϊόντων κοντά στο Μπρίστολ με αντάλλαγμα να του επιτρέψουν να τοποθετήσει εκεί το τροχόσπιτο. Για να ζεσταθεί, χρησιμοποίησε σόμπα με καυσόξυλα την οποία έφτιαξε μόνος του από πεταμένα υλικά. Ξύλα πήρε από τα δέντρα που έκοβαν στη φάρμα. Ένα μέλος της κοινότητας Freeconomy (την εναλλακτική οικονομία, που εμφανίστηκε το 2007) τού έδειξε πώς να μαγειρεύει στη φωτιά.

Πουλιά αντί για... iΡod. «Περνούσα πολλές ώρες έξω και έτσι άρχισα να παρατηρώ το φεγγάρι τον χειμώνα και το ηλιοβασίλεμα το καλοκαίρι», διηγείται ο Μπόιλ. «Τα πουλιά στα δέντρα έγιναν το iΡod μου, ενώ η παρατήρηση της φύσης γύρω μου μού έμαθε περισσότερα γι΄ αυτήν από όλα τα ντοκιμαντέρ που έχω δει στην τηλεόραση. Το μόνο αντικείμενο για το οποίο ξόδεψα λεφτά πριν αρχίσω το πείραμα (περίπου 400 ευρώ) ήταν ένας ηλιακός συλλέκτης ώστε να έχω αρκετό ρεύμα για ένα φως, το λάπτοπ και το τηλέφωνο (στο οποίο μπορούσα μόνο να δεχθώ κλήσεις). Όσο για τουαλέτα, έφτιαξα μια στην ύπαιθρο από ξύλινες παλέτες που μου χάρισαν σε ένα κοντινό ξυλουργείο. Μια και δεν μπορώ να αγοράσω χαρτί τουαλέτας, βοηθώ τους εφημεριδοπώλες να ξεφορτωθούν παλιές εφημερίδες... Πλένομαι στο ποτάμι και σπανίως χρησιμοποιώ σαπούνι, μόνο όταν είναι σπιτικό, ενώ για οδοντόβουρτσα χρησιμοποιώ ένα κόκαλο σουπιάς». Ποιο είναι το συμπέρασμα του Μαρκ Μπόιλ έπειτα από όλα αυτά; «Ότι προτιμώ να περνάω τον χρόνο μου στην ύπαιθρο φτιάχνοντας ψωμί παρά παρακολουθώντας κάποιο χαζοριάλιτι στην τηλεόραση. Κάποτε έβρισκα την ασφάλεια στα χρήματα, τώρα την αντλώ από τους φίλους και την τοπική κοινωνία. Κάποιοι από τους καλύτερούς μου φίλους είναι άνθρωποι που συνάντησα επειδή έπρεπε να χτίσω πραγματικές σχέσεις με τους άλλους βασισμένες στην εμπιστοσύνη και την ευγένεια και όχι στα χρήματα».


Ο χρόνος δεν κυλά με τον ίδιο τρόπο

Εκείνο που χρειάζεται περισσότερο ο Μαρκ Μπόιλ είναι η τροφή. Εκτός από όσα καλλιεργεί μόνος του, όπως πατάτες, φασόλια, καρότα και βολβούς, μαζεύει από τη φύση μανιτάρια και μούρα, ενώ συχνά παίρνει από εστιατόρια και σούπερ μάρκετ τρόφιμα που περισσεύουν. Πέρα από αυτά, προσπαθεί να διαδώσει τον τρόπο ζωής του. Συναντά ανθρώπους που σε γενικές γραμμές συμφωνούν μαζί του και τους εξηγεί πως μπορούν να τα καταφέρουν ακολουθώντας το παράδειγμά του. Και δεν παύει να τους υπενθυμίζει ότι ο χρόνος δεν κυλά το ίδιο σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχουν χρήματα. Για να πλύνει κάποιος τα ρούχα του στο πλυντήριο χρειάζεται μερικά λεπτά. Εκείνος χρειάζεται δύο ώρες για να τα πλύνει σε μια σκάφη με κρύο νερό, χρησιμοποιώντας ένα καθαριστικό που έφτιαξε ο ίδιος βράζοντας καρύδια. Για να καλύπτει την απόσταση των 40 χλμ. προς και από το Μπρίστολ χρειάζεται πολύ περισσότερο χρόνο και ενέργεια απ΄ ό,τι εάν χρησιμοποιούσε τρένο ή λεωφορείο, αλλά είναι μια οικονομική εναλλακτική ιδέα σε σχέση με το γυμναστήριο.

ΝΑΤΑΣΑ ΜΠΑΣΤΕΑ ΤΟ ΒΗΜΑ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ

Γιατί προκαλούνται τα ατυχήματα

Τα ατυχήματα είναι πάρα πολύ συχνά στα παιδιά κάτω των 15 χρόνων. Το 80% των παιδικών ατυχημάτων αφορά παιδιά ηλικλίας κάτω των 5 χρόνων. Με τον όρο "ατυχήματα" αναφερόμαστε σε καταστάσεις που δύσκολα μπορούν να προβλεφθούν και συνήθως είναι αναπότρεπτες και μπορούν να βλάψουν την υγεία του παιδιού μας. Αυτό όμως στα παιδικά ατυχήματα δεν ισχύει πάντα, γιατί εμφανίζουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά που όταν οι γονείς τα πάρουν υπόψη τους και λάβουν τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα, μπορούν να τα αποτρέψουν σε ένα μεγάλο ποσοστό. ΟΙ παράγοντες που συμβάλουν στο να προκληθεί ένα ατύχημα είναι : 1) το παιδί (φύλο, ιδιοσυγκρασία), 2) το αντικείμενο που το προκαλεί και 3) το περιβάλλον που συμβαίνει.

Τα ατυχήματα είναι συχνότερα στα αγόρια (2:1) και σε παιδιά που εμφανίζουν υπερκινητικότητα, είναι πολύ δραστήρια και ασυνήθιστα περίεργα. Σε ηλικία κάτω των 2 χρόνων τα παιδιά θέλουν να ανακαλύψουν τον κόσμο που τα περιβάλλει χωρίς να γνωρίζουν τους πιθανούς κινδύνους και μη κατανοώντας τις απαγορεύσεις των γονιών τους.Τους τραβάνε την προσοχή και το ενδιαφέρον πράγματα που χρησιμοποιούν συνήθως οι γονείς και αυτά που έχουν έντονα χρώματα. Επειδή ο κόσμος που γνωρίζουν μέχρι τον πρώτο χρόνο είναι η τροφή και βασικά το γάλα που το πίνουν από το στήθος ή το μπιμπερό, οτιδήποτε πέφτει στα χέρια τους καταλήγει στο στόμα τους, για να δουν αν τρώγεται ή τι σύσταση έχει, μαλακό, σκληρό, γευστκό, πικρό, γλυκό, ζεστό, κρύο. Επίσης στην ηλικία αυτή πιάνουν οτιδήποτε χωρίς να γνωρίζουν ότι μπορούν να καούν ή να κοπούν και τους αρέσει να ανοίγουν ντουλάπια και συρτάρια για να ανακαλύψουν τι κρύβεται μέσα τους.

Μετά την ηλικία των 2 χρόνων αποκτούν καλύτερες κινητικές δεξιότητες, τρέχουν, σκαρφαλώνουν, πηδάνε, ανεβαίνουν και κατεβαίνουν σκάλες. Πολύ συχνά μιμούνται τους γονείς τους, προσπαθούν να πιουν καφέ, να ανάψουν τον αναπτήρα, να κόψουν με το μαχαίρι ή το ψαλίδι, να καπνίσουν, να πάρουν φάρμακα. Επίσης συχνά τους αρέσει να κρύβονται σε ντουλάπες, παλιά ψυγεία. Προσπαθούν να φουσκώσουν μπαλόνια, να βάζουν σακκούλες στο κεφάλι και αντικείμενα σε πρίζες. Η σκέψη των παιδιών πάνω από τα 2 χρόνια χαρακτηρίζεται από τους ειδικούς "μαγική". Συμπεριφέρονται δηλαδή σαν οι σκέψεις τους και οι επιθυμίες τους είναι εκείνες που καθορίζουν και το αποτέλεσμα. Πετάει πέτρες στο φίλο του διασκεδάζοντας ή θεωρώντας το αστείο, χωρίς να μπορεί να καταλάβει ότι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο και καθόλου διασκεδαστικό για το άλλο παιδάκι.

Για όλους τους παραπάνω λόγους θα πρέπει να εφαρμόζουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι κανόνες ασφαλείας και να συμβουλεύουμε συνεχώς τα παιδιά μας όταν ενεργούν επικίνδυνα. Σίγουρα χρειάζεται πολύ υπομονή και να επαναλαμβάνουμε πολλές φορές τα ίδια και τα ίδια μέχρι να μπορέσουν να μάθουν και να θυμούνται τους βασικούς κανόνες ασφαλείας. Τα περισσότερα ατυχήματα συμβαίνουν όταν οι γονείς είναι σε ένταση και δεν μπορούν να είναι σε επαρκή και συνεχή επιτήρηση. Υπάρχουν κάποιες καταστάσεις που σχετίζονται άμεσα με ατυχήματα, όπως είναι η κούραση και η πείνα, η εγκυμοσύνη, η ένταση ανάμεσα στους γονείς, οι αλλαγές στα πρόσωπα που φροντίζουν τα παιδιά και οι ξαφνικές αλλαγές στο περιβάλλον που ζουν π.χ. μετακόμιση, διακοπές.

Ποια είναι τα συνηθέστερα ατυχήματα και που οφείλονται

Τα συχνότερα ατυχήματα στα παιδιά είναι οι τραυματισμοί, τα εγκαύματα, οι δηλητηριάσεις, ο πνιγμός και η ηλεκτροπληξία. Οι τραυματισμοί συνήθως οφείλονται σε πτώσεις, κοψίματα από αιχμηρά αντικείμενα (μαχαίρια, ψαλίδια, τζάμια, κρύσταλα) ή κακώσεις από επικίνδυνα και ετοιμόροπα έπιπλα (παπουτσοθήκες, τηλεοράσεις). Συνήθως οι τραυματισμοί είναι επιπόλαιοι και ακίνδυνοι. Μερικές φορές όμως προκαλούν μόνιμες αναπηρίες ή θέτουν σε κίνδυνο και τη ζωή. Πιο επικίνδυνες είναι οι κακώσεις στο κεφάλι που αν και συνήθως δεν χρειάζονται αντιμετώπιση, χρειάζονται όμως σίγουρα παρακολούθηση της γενικής κατάστασης του παιδιού, δηλαδή αν έχει νωθρότητα, υπνηλία, ανορεξία, ευερεθιστότητα, εμέτους οπότε χρειάζεται εισαγωγή σε νοσοκομείο.

Τα εγκαύματα είναι αρκετά συχνά και προκαλούνται από αναμένες εστίες στην κουζίνα, ζεστό φούρνο, από πτώση μαγειρικού σκεύους με ζεστό νερό ή λάδι. Σπάνια εγκαύματα συμβαίνουν από καυτό νερό στο μπάνιο και μερικές φορές από τον καθημερινό μας καφέ. Εγκαύματα μπορούν να προκληθούν επίσης από θερμαντικά σώματα, κεριά, αναπτήρες, τζάκι. Τα εγκαύματα είναι επικίνδυνα όταν αφορούν πολύ μεγάλη έκταση του σώματος όπως και όταν αφορούν τα μάτια, τα γεννητικά όργανα και τα χέρια. Μεγάλη σημασία έχει και ο βαθμός του εγκαύματος αν δηλαδή είναι μεγαλύτερα του 1ου βαθμού (απλός ερεθισμός).

Οι δηλητηριάσεις είναι πολύ συχνές και πάρα πολύ επικίνδυνες, γιατί συχνά προκαλούν μόνιμες βλάβες ή θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή του παιδιού. Συνήθως δηλητηριάσεις έχουμε από φάρμακα (αντιβιοτικά, ηρεμιστκά, αναλγητικά), από είδη οικιακής χρήσης (απορρυπαντικά, απολυμαντικά, καθαριστικά, πετρέλαιο, οινόπνευμα, σαπούνια) και από καλλυντικά (κολώνιες, κρέμες). Σπανιότερα από γεωργικά φάρμακα, φυτά, δήγματα εντόμων ή τρωκτικών. Αν ένα παιδί μικρότερο των 4 χρόνων φάει τον καπνό ενός τσιγάρου, χρειάζεται άμεση αντιμετώπιση σε νοσοκομείο, γιατί κινδυνεύει η ζωή του.

Ο πνιγμός είναι πάρα πολύ επικίνδυνη κατάσταση και απειλητική για τη ζωή. Μπορεί να συμβεί μέσα στο σπίτι από μικρά αντικείμενα που βάζει στο στόμα του όπως τμήματα παιχνιδιών π.χ. μάτια κούκλας, μικρά παιχνίδια που διαλύονται (kinder αυγό), μπαταρίες, κουμπιά, σταυρουδάκια, ξηρούς καρπούς, καθώς και στο μπάνιο του. Εκτός σπιτιού συνήθως από πτώσεις σε πισίνες, πηγάδια, δεξαμενές ή στη θάλασσα κάνοντας μπάνιο.

Οι ηλεκτροπληξίες δεν είναι πλέον πολύ συχνές λόγω του αντιηλεκτροπληξιακού που υπάρχει υποχρεωτικά σε όλα τα νέα σπίτια. Παρόλο αυτά επειδή σε παλαιότερα σπίτια δεν έχει ακόμα τοποθετηθεί ο κίνδυνος για ηλεκτροπληξία από φθαρμένα καλώδια, πολύπριζα και ανασφάλιστες πρίζες είναι μεγάλος με αποτέλεσμα την απώλεια ζωής.

Παιδαγωγικές τακτικές ενίσχυσης της αυτοπεποίθησης.

του Νικήτα Καυκιού

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Χανιώτικα Νέα στις 06/04/03

Τι είναι η αυτοπεποίθηση;

H αυτοπεποίθηση δεν είναι η εγωκεντρική, ναρκισσιστική αίσθηση έπαρσης και ανωτερότητας. Είναι η συναίσθηση της ικανότητας να ανταποκρίνεται κανείς στις απαιτήσεις της καθημερινότητας και η επίγνωση της σημαντικότητάς του ως ιδιαίτερο πρόσωπο.
Η συναίσθηση ότι ως άνθρωποι είμαστε σημαντικοί και έχουμε αξία θεμελιώνεται σε τρεις κυρίως παράγοντες:
- Στις πρακτικές ικανότητες που μας επιτρέπουν να τα καταφέρνουμε στις επαγγελματικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και αθλητικές μας δραστηριότητες.
- Στην αναγνώριση, την αποδοχή και την αγάπη, των άλλων.
- Στη δυνατότητά μας να αντιμετωπίζουμε με δυναμισμό και αξιοπρέπεια τις κρίσιμες καταστάσεις τις προσωπικής μας ζωής όπως είναι η ασθένεια, ο χωρισμός, η απώλεια θέσης εργασίας, ο θάνατος αγαπημένου προσώπου κλπ.
Η αυτοπεποίθηση εκφράζεται με συγκεκριμένες γόνιμες συμπεριφορές και υγιή συναισθήματα όπως υπευθυνότητα, πρωτοβουλία, αξιοπρέπεια, αυτοέλεγχο, ανεκτικότητα και σεβασμό των άλλων, επιδίωξη αξιόλογων στόχων κλπ.
Η αυτοπεποίθηση συνοδεύεται από ένα αίσθημα επάρκειας των ικανοτήτων μας, δημιουργική επικοινωνία, γόνιμο προβληματισμό, κατάλληλο σχεδιασμό, σωστές αποφάσεις και από την συναίσθηση ότι με τις προσπάθειές μας μπορούμε να πετύχουμε τα αποτελέσματα που επιθυμούμε.
Η αυτοπεποίθηση δεν καλλιεργείται μόνο με τα ενισχυτικά και υποστηρικτικά λόγια των άλλων αλλά κυρίως με την ρεαλιστική και έγκυρη αυτο-αξιολόγηση, μέσα από την ανάληψη ευθυνών, την εμπειρία της αγάπης και την δυναμική στάση απέναντι στις καθημερινές δυσκολίες και τις αναπόφευκτες αντιξοότητες.

Παιδαγωγικές τακτικές ενίσχυσης της αυτοπεποίθησης.

Επικοινωνώ με το παιδί με ειλικρίνεια και ενδιαφέρον. Του δείχνω ότι χαίρομαι που μιλάω μαζί του και δεν το κάνω σαν αγγαρεία. Εκδηλώνω με σωματικό τρόπο την αγάπη μου με αγκαλιές και χάδια.

Ξεκινώ την επικοινωνία μου με το παιδί εστιάζοντας πάντοτε την προσοχή μου στα θετικά του χαρακτηριστικά και στα χαρίσματά του.

Στις συζητήσεις μας με το παιδί δεν επιβάλλω ευγενικά τις απόψεις μου. Προσπαθώ να είμαι διαλλακτικός και αληθινά δημοκρατικός.

Ομολογώ στο παιδί ότι κάποια από τα αισθήματα που το τρομάζουν είναι ή ήταν και δικά μου αισθήματα. Το παιδί δέχεται τον εαυτό του καλύτερα όταν συνειδητοποιεί ότι τα πρόσωπα που θεωρεί σημαντικά έχουν περάσει ανάλογες δυσκολίες με τις δικές του.

Προτείνω στο παιδί να τοποθετήσει μικρά, έγχρωμα, αυτοκόλλητα χαρτάκια σε διάφορα σημεία του χώρου του, με θετικά μηνύματα που ενισχύουν την αυτοπεποίθηση. Για παράδειγμα: «Ανακαλύπτω τις δυνάμεις που κρύβονται μέσα μου». «Μαθαίνω να σέβομαι τις αδυναμίες μου και να μαθαίνω από αυτές». «Εισπνέω βαθιά, χαλαρώνω το σώμα και μένω ήρεμος.». «Αυτοπεποίθηση». «Δυναμισμός». «Αγάπη».

Ενθαρρύνω το παιδί να αντιμετωπίζει με χιούμορ ακόμη και δυσάρεστα γεγονότα.

Εξηγώ στο παιδί πως αν κάποιος θυμώνει μαζί του, το κοροϊδεύει ή του επιτίθεται, αυτό δεν σημαίνει ότι φταίει ή ότι είναι κακό παιδί.

Εξηγώ στο παιδί πως μέσα του κρύβονται απεριόριστες δυνατότητες που αν τις αξιοποιήσει με συστηματική προσπάθεια μπορεί να πετύχει σε όλους τους τομείς αξιόλογη πρόοδο.

Προτρέπω ευγενικά το παιδί να επιδιώκει υψηλότερες επιδόσεις. Θεμελιώνω όμως τις προσδοκίες μου σε μια ρεαλιστική εκτίμηση των ικανοτήτων του παιδιού και όχι σε πιέσεις που ασκούνται από το κοινωνικό-πολιτιστικό μου περιβάλλον ή από προσωπικές μου ανάγκες για προβολή και επιτυχία.

Προτρέπω το παιδί να βάζει στόχους, να παίρνει αποφάσεις και να λύνει προβλήματα. Το βοηθώ να σχεδιάζει το δρόμο προς την επιτυχία με μια συγκεκριμένη σειρά σταδιακών επιδιώξεων με μικρά και συγκεκριμένα βήματα.

Το βοηθώ να υπομένει, να επιμένει, και να αγωνίζεται μέχρι να πετύχει τους στόχους του.

Το προτρέπω να αποδέχεται χωρίς ταραχή τον έπαινο και την κοροϊδία.

Το ενθαρρύνω να εκφράζει ειλικρινά τις προσωπικές του απόψεις και να εξωτερικεύει ξεκάθαρα τα αισθήματά του.

Το βοηθώ να αναπτύξει αυτοέλεγχο. Να επιλέγει τη συναισθηματική του αντίδραση αντί να αντιδρά παρορμητικά στις προκλήσεις του περιβάλλοντος.

Του μαθαίνω να απορρίπτει την άδικη κριτική αλλά να δέχεται και να αξιοποιεί την καλοπροαίρετη κριτική.

Εξηγώ στο παιδί ότι είναι φυσικό μερικές φορές να μην πηγαίνουν τα πράγματα όπως θα ήθελε.

Επιβραβεύω κάθε μικρή πρόοδο που κάνει το παιδί. Ενισχύω την που κάνει ακόμη και όταν δεν τα καταφέρνει.

Προτρέπω το παιδί να σέβεται και να εκτιμά τον εαυτό του ανεξάρτητα από το πόσο αποδίδει.

Προτείνω στο παιδί να γράψει ένα γράμμα σε ένα άλλο (υποθετικό) παιδί που αντιμετωπίζει ανάλογες δυσκολίες με τις δικές του. Να του γράψει συμβουλές σχετικά με το πώς θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του και να νιώσει καλύτερα. Η αναζήτηση και ο προβληματισμός του παιδιού σε νοητικό και συναισθηματικό επίπεδο, είναι πολύ εποικοδομητική.

Προσπαθώ χωρίς να το καταπιέζω να βάλω τάξη και δομή στην καθημερινή του ζωή.

Προτρέπω το παιδί να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του και να διεκδικεί τα δικαιώματά του.

Βοηθώ το παιδί να αναζητά και να αναγνωρίζει τις θετικές πτυχές της κάθε κατάστασης. (Να βλέπει το μισό ποτήρι γεμάτο).

Βοηθώ το παιδί να αντιμετωπίζει δημιουργικά το φόβο, τον κίνδυνο και την αποτυχία. Να διαχειρίζεται τις δύσκολες καταστάσεις με υπομονή και δυναμισμό. Να συμφιλιώνεται με τους φόβους και να τους αντιμετωπίζει αντί να τους αφήνει να το κυριεύουν και να ελέγχουν τη ζωή του. Να μαθαίνει από τα λάθη του. Να χάνει χωρίς να θίγεται η αξιοπρέπειά του.

Βοηθώ το παιδί να επιλέγει τη συναισθηματική του αντίδραση απέναντι στα γεγονότα. Να καταλάβει ότι δεν είναι τα γεγονότα και οι περιστάσεις που προσδιορίζουν τη ζωή μας αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα.

Εξηγώ στο παιδί τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες που μπορούν να συμβάλλουν στη δημιουργία και τη διατήρηση μιας υγιούς σχέσης.

Βοηθώ το παιδί να αντιλαμβάνεται τις επιθετικές προκλήσεις των άλλων και να τις απενεργοποιεί ή να αδιαφορεί.

Το προτρέπω να μπαίνει στη θέση του άλλου και να βλέπει τα γεγονότα μέσα από τα δικά του μάτια. Του μαθαίνω να είναι ανεκτικός και να σέβεται την διαφορετικότητα.

Το προτρέπω να σκέφτεται θετικά και να οραματίζεται τη θετική έκβαση των γεγονότων αλλά να μην απογοητεύεται όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως θα ήθελε.

Εξηγώ στο παιδί ότι μπορεί μειώσει το θυμό, το άγχος και το φόβο του με την παρακάτω απλή τεχνική: Εισπνέω βαθιά, χαλαρώνω τους μύες του σώματός μου και συγκεντρώνω την προσοχή μου σε μια υποστηρικτική θετική σκέψη όπως για παράδειγμα «Είμαι σημαντικός ανεξάρτητα από τι πιστεύουν οι άλλοι για μένα» ή «Αντιμετωπίζω το φόβο και γίνομαι πιο δυνατός» ή «μπορώ να ελέγχω τον εαυτό μου και να χαλαρώνω». Ακόμη το προτρέπω να συγκεντρώσει την προσοχή του σε κάτι ουδέτερο όπως, να μετρήσει μέχρι το δέκα ή να παρατηρήσει αναλυτικά τις λεπτομέρειες της μορφής ενός αντικειμένου που είναι κοντά μου (πόρτα, μολύβι, πίνακας)».

Εξηγώ στο παιδί τον τρόπο με οποίο η εικόνα που δίνει στους άλλους (εμφάνιση, στάση του σώματος, τρόπος κοιτάγματος, χειρονομίες, μιμική έκφραση του προσώπου, τόνος, χροιά και ένταση της φωνής) μπορεί να αποκαλύπτει φόβο και ανασφάλεια ή αυτοπεποίθηση και δυναμισμό.

Η εικόνα της ανασφάλειας μαζί με κάποιες άλλες ακατάλληλες συμπεριφορές, προκαλούν αυτούς που αναζητούν κάποιο στόχο για να εκφράσουν την επιθετικότητά τους.

Εξηγώ στο παιδί συμπεριφορές που δηλώνουν ή οδηγούν στην ενίσχυση και την προβολή της αυτοπεποίθησης. (κατάλληλη στάση του σώματος, χειρονομίες, μιμική του προσώπου και τόνος της φωνής που φανερώνουν δυναμισμό).

Εξηγώ στο παιδί την διαφορά ανάμεσα στις παρακάτω συμπεριφορές:
Παθητική Συμπεριφορά: Ανασφάλεια, μπλοκάρισμα αισθημάτων, υποχωρητικότητα, φόβος. Τα θέλω μου και οι ανάγκες μου είναι λιγότερο σημαντικές από των άλλων.
Δυναμική Συμπεριφορά: Υπεράσπιση και διεκδίκηση των ατομικών δικαιωμάτων με τρόπο που δεν θίγει τον άλλο. Τα θέλω μου και οι ανάγκες μου είναι εξίσου σημαντικές με των άλλων. Ειλικρινής εξωτερίκευση των αισθημάτων.

Επιθετική Συμπεριφορά: Παραβίαση των δικαιωμάτων του άλλου, εξωτερίκευση των αισθημάτων με παρενόχληση. Τα θέλω μου και οι ανάγκες μου είναι περισσότερο σημαντικές από των άλλων.

Εξηγώ στο παιδί πώς να κερδίζει την προσοχή και το ενδιαφέρον των άλλων με δημιουργικές – θετικές συμπεριφορές και όχι με προκλήσεις, αταξίες και απαράδεκτα αστεία.

Βοηθώ το παιδί να αξιολογεί και να αποτιμά την βελτίωση που κατορθώνει μέσα από τις προσπάθειές του.
www.psyche.gr/autopepoithisi.htm

Η εκλεπτυσμένη και η ωμή σκλαβιά

Η μηχανιστική διαδικασία στον τεχνολογικό κόσμο συνενώνει δουλειά και σεξουαλικότητα σε ένα ασυνείδητο αυτοματισμό. Η εκλεπτυσμένη και η ωμή σκλαβιά

Oι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν πια ούτε να φανταστούν, με τη στενή έννοια, έναν κόσμο με ποιοτικά διαφορετικό λόγο και πράξη, μια και η κοινωνία καταπνίγει κάθε προσπάθεια αντίθεσης και καθορίζει τη φαντασία. Όσοι βρίσκονται στις ζώνες πείνας τής κοινωνίας της αφθονίας γίνονται αντικείμενα τόσο κτηνώδικης μεταχείρισης που αναβιώνει τα μεσαιωνικά βασανιστήρια και μερικά άλλα πιο πρόσφατα. Όσο για τούς άλλους, λιγότερο απόκληρους, η κοινωνία απαντά στην ανάγκη τους για ελευθερία ικανοποιώντας ανάγκες που κάνουν υποφερτή κι ίσως ανυποψίαστη τη σκλαβιά.
H μηχανοποιημένη εργασία, που στο μεγαλύτερο μέρος της αποτελείται από αυτόματες και μισοαυτόματες αντιδράσεις, είναι πάντα μια απασχόληση που σκεπάζει ολόκληρη τη ζωή, είναι πάντα μια εξαντλητική, αποκτηνωτική, απάνθρωπη σκλαβιά. Aυτή η μορφή υποδούλωσης «ανώτερης ποιότητας» δεν διαφέρει ουσιαστικά απ’ αυτή που ασκείται πάνω στη δακτυλογράφο, πάνω στον τραπεζικό υπάλληλο, πάνω στον πωλητή και στην πωλήτρια που συνέχεια είναι στο πόδι, πάνω στον εκφωνητή τής τηλεόρασης. Η ισοπέδωση, η ρουτίνα, εξομοιώνουν τις παραγωγικές με τις μη παραγωγικές εργασίες. Ο προλετάριος των περασμένων εποχών τού καπιταλισμού ήταν πραγματικά το ζώο που κάλυπτε με τη δουλειά τού κορμιού του τις ανάγκες και τις πολυτέλειες τής ζωής, ενώ αυτός ζούσε μέσ’ στην ταπεινοσύνη και τη φτώχεια. Ήταν έτσι μια «ζωντανή» άρνηση τής κοινωνίας του. Αντίθετα, ο εργάτης των προχωρημένων τμημάτων τής τεχνολογικής κοινωνίας, αισθάνεται πολύ λιγότερο την ανάγκη αυτής τής άρνησης. Όπως κι όλα τα άλλα ανθρώπινα αντικείμενα τού κοινωνικού καταμερισμού τής εργασίας, βρίσκεται σε μια πορεία ενσωμάτωσης στην τεχνολογική κοινωνία. Στους τομείς με μεγαλύτερο βαθμό αυτοματισμού, ένα είδος τεχνολογικής κοινότητας συνενώνει τα άτομα στη δουλειά τους. Η μηχανή μοιάζει να επιβάλλει στους χειριστές της έναν υπνωτικό ρυθμό. H μηχανική διαδικασία μέσα στον τεχνολογικό κόσμο καταστρέφει ό,τι μυστικό και κρυφό έχει η ελευθερία, συνενώνει δουλειά και σεξουαλικότητα σ’ έναν αυτόματο και ασυνείδητο ρυθμικό αυτοματισμό. Oι δούλοι τού βιομηχανικού πολιτισμού μπορεί να είναι εκλεπτυσμένοι δούλοι, αλλά είναι δούλοι, γιατί η δουλεία δεν ορίζεται «από την υποταγή, ούτε από τη σκληρή δουλειά, αλλά απ’ τη μεταβολή τού ανθρώπου σε εργαλείο κι από τη μετατροπή του σε πράγμα» (Φρανσουά Περού, 1958). Η καθαρή μορφή σκλαβιάς είναι να υπάρχει σαν εργαλείο, σαν πράγμα. Ακόμη κι αν το πράγμα είναι έμψυχο, αν διαλέγει μόνο του την υλική και πνευματική του τροφή, ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνει ότι είναι ένα πράγμα, ακόμη κι αν είναι όμορφο, καθαρό, ζωηρό, δεν παύει να είναι υποδουλωμένο.(Από το συνέδριο "Διαλεκτικές της Απελευθέρωσης" - "Dialectics of Liberation", Λονδίνο 1967)

Χέρμπερτ Μαρκούζε

H λεξιπενία των Ελλήνων μαθητών

Η παπαγαλία στο σχολείο καλά κραττεί. Τα ελληνόπουλα δεν μπορούν να λύσουν μία άσκηση που παρόμοια δεν έχουν διδαχθεί, και -στην καλύτερη των περιπτώσεων- χρησιμοποιούν το πολύ 900 λέξεις και αυτές μονοσήμαντα, στερούμενα της χαράς να κατανοήσουν και να γευτούν τον πλούτο και τη γοητεία της ελληνικής γλώσσας. Δεν μπορούν, για παράδειγμα, να δώσουν στην απλή λέξη "λόγος" τη διττή της σημασία ως "ομιλία" και ως "αιτία". Η μονοκρατορία της αποστήθισης που προκαλεί κατά συνέπεια η παθογένεια του εκπαιδευτικού συστήματος αναδεικνύονται με τον πιο δραματικό τρόπο από έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε 4.127 μαθητές δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου από το Παιδαγωγικό Τμήμα Αθηνών του Πανεπιστημίου Αθηνών, υπό την εποπτεία της καθηγήτριας του τμήματος κ. Μαρίας Τζάνη. Τα αποτελέσματα είναι θλιβερά. Στα τεστ γλώσσας και μαθηματικής σκέψης, στα οποία υπεβλήθησαν οι μαθητές όλοι οι μέσοι όροι -πλην μόνο μίας περίπτωσης- είναι κάτω από τη βάση. Μόνο τα κορίτσια της έκτης δημοτικού κατάφεραν να συγκεντρώσουν μέσο όρο λίγο μεγαλύτερο από το 10 (συγκεκριμένα 11,08).
Η τραγική ένδεια των σημερινών παιδιών στην ελληνική γλώσσα καταδεικνύεται με τα πιο μελανά χρώματα στη βαθμολογία των μαθητών της τρίτης λυκείου· των παιδιών, δηλαδή, που βρίσκονται ένα βήμα πριν από την ολοκλήρωση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Στα τεστ γλωσσικής ικανότητας
τα αγόρια συγκέντρωσαν μέσο όρο 5.72 και τα κορίτσια 7.35, ενώ οι αντίστοιχοι μέσοι όροι των μαθητών τρίτης γυμνασίου είναι 9.23 για τα αγόρια και 9.66 για τα κορίτσια. Χειρότερα είναι τα αποτελέσματα στα τεστ που καταγράφουν τη δυνατότητα των παιδιών να εμβαθύνουν στα μαθηματικά. Ολοι οι μέσοι όροι είναι πολύ κάτω από τη βάση των 75 μονάδων με άριστα το 150.

'Οπως, μάλιστα, ανέφερε στην «Κ» η κ. Μαρία Τζάνη η εικόνα χειροτερεύει χρόνο με το χρόνο σε σύγκριση και με τα αποτελέσματα ανάλογης έρευνας που είχε πραγματοποιηθεί στις αρχές της δεκαετίας του '90. «Το εκπαιδευτικό σύστημα οδηγεί σε απαιδευσιά. Κύριος λόγος των αποτελεσμάτων αυτών είναι η ακολουθούμενη διδακτική μεθοδολογία μέσα στην τάξη και είναι γεγονός ότι ο εκπαιδευτικός φέρει το κύριο βάρος της ευθύνης. Το γλωσσικό απόθεμα των παιδιών είναι ιδιαίτερα μικρό με τραγικά αποτελέσματα για την πρόοδο της κοινωνίας. Η γλωσσική συρρίκνωση σημαίνει ψυχοδιανοητική συρρίκνωση», επισήμανε η κ. Τζάνη.

Επιτακτικά τίθεται το θέμα της αλλαγής των παιδαγωγικών μεθόδων που εφαρμόζονται στην τάξη. «Η πρόσληψη της γνώσης οφείλει να είναι πιο εύπεπτη και η μάθηση θα πρέπει να γίνει βιωματική. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά αποκτούν την ικανότητα να εμβαθύνουν, χρησιμοποιώντας κριτικά αυτά που μαθαίνουν στο σχολείο», πρόσθεσε η κ. Τζάνη, τονίζοντας ότι τα αποτελέσματα της έρευνας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τους φορείς που έχουν επωμισθεί τη χάραξη της εκπαιδευτικής στρατηγικής και εκείνους που έχουν αναλάβει την υλοποίησή της...

Από την εφημερίδα "Καθημερινή"

Η επιστροφή στο χωριό χαρίζει μακροζωία

Σημαντικά πλεονεκτήματα της υπαίθρου είναι ο ελεύθερος χρόνος, η έλλειψη άγχους και η καλύτερη διατροφή

ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Ρυθμοί αργοί, σχεδόν νωχελικοί, αλλά και πιο ανθρώπινοι. Κοντά στη φύση, στον καθαρό αέρα και στις έννοιες της συλλογικότητας ή της κοινότητας, που επιβιώνουν ακόμη. Μια νέα αρχή στην Περιφέρεια, αλλά και ένα παράθυρο στη μακροζωία, όπως αναφέρουν όλο και συχνότερα επιστημονικές έρευνες. Γεγονός πάντως είναι ότι στην Ελλάδα όλο και περισσότεροι όχι μόνο σκέφτονται τη διαμονή και την εργασιακή αποκατάσταση στην Περιφέρεια, αλλά λαμβάνουν τη σχετική γενναία απόφαση και αγκαλιάζουν την άλλοτε παρατημένη και εγκαταλειμμένη ύπαιθρο χώρα.

Τον δρόμο της επιστροφής στην ελληνική περιφέρεια ακολουθούν τα τελευταία χρόνια και πολλοί κάτοικοι της Αθήνας. Ξεκινώντας τη λειτουργία ενός ξενώνα στα Ζαγοροχώρια. και συγκεκριμένα στο χωριό Ανω Πεδινά, ο 45χρονος επιχειρηματίας κ. Γιάννης Αυλωνίτης έριξε μαύρη πέτρα πίσω του και εγκατέλειψε την Αθήνα. «Ηταν όνειρο ζωής να ζήσω στην επαρχία. Πίστευα και πιστεύω ότι μου ταιριάζουν περισσότερο οι ρυθμοί της» λέει. Στο ηπειρώτικο χωριό ζει και δραστηριοποιείται τα τελευταία τριάμισι χρόνια. Νωρίτερα, όταν εργαζόταν ως εμπορικός αντιπρόσωπος, «το πρώτο μέλημά μου ήταν να ταξιδεύω στην Περιφέρεια με κάθε ευκαιρία, ακόμη και με διάφορες προφάσεις, αν ήταν εφικτό».

Η γιαγιά στο ορεινό καφενείο, απόδειξη ζωτικότητας

Την καθημερινότητά του τη χαρακτηρίζει «απλώς, υπέροχη». «Οταν φι λοξενούμε κόσμο στον ξενώνα,θα ξυπνήσω για να προετοιμάσουμε το πρωινό.Οταν έχω ελεύθερο χρόνο,θα πιω τον καφέ μου με θέα το οροπέδιο των Πεδινών.
Θα διαβάσω τα βιβλία μου, θα παρακολουθήσω τα σεμινάρια μαγειρικής ή τις εκδρομές για αναζήτηση μανιταριών που κάνει ο τοπικός πολιτιστικός σύλλογος,θα συμμετάσχω στις πεζοπορικές εκδρομές και στο ράφτινγκ στον Βοϊδομάτη,στον Αώο και στον Αραχθο». Το αντίστοιχο 24ωρο στην Αθήνα τού θυμίζει «έναν εφιάλτη που τέλειωσε». «Ξύπνημα στις 8, μία ώρα μέσα στο αυτοκίνητο να πάω στο γραφείο και μία να γυρίσω, πρωινός καφές στο πόδι, ωράριο ως αργά το απόγευμα και ύπνο με την τηλεόραση ανοιχτή και το νανούρισμα των σίριαλ στον καναπέ» περιγράφει ο κ. Αυλωνίτης.

«Οι ρυθμοί ζωής στην ύπαιθρο είναι σαφώς και αντικειμενικά καλύτεροι, πιο κοντά στις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων» επισημαίνει η κλινική ψυχολόγος κυρία Μίνα Χριστοπούλου, υπογραμμίζοντας ότι «η εξοικονόμηση χρόνου στις μετακινήσεις,η αύξηση του ελεύθερου χρόνου,η άμεση επαφή με τη φύση,η συρρίκνωση του κόστους ζωής, καθώς οι οικονομικές απαιτήσεις είναι λιγότερες και μικρότερες, εξασφαλίζουν ηρεμία, ευφορία και θετικότερη αντιμετώπιση της ζωής».

«Η μακροζωία είναι στοιχείο,θα έλεγα, συνυφασμένο με τη ζωή στην ύπαιθρο. Τόσα χρόνια, υπηρετώντας σε διάφορα νησιά- την Πάτμο,την Κάλυμνο,τους Λειψούς τώρα-, διαπιστώνω ότι υπάρχουν πολλοί υπερήλικοι που διατηρούν καλή υγεία και κυρίως αυτοεξυπηρετούνται άρτια. Πού αλλού να αποδοθεί αυτό παρά στα οφέλη των ρυθμών ζωής της επαρχίας;» τονίζει από την πλευρά του ο γιατρός, παθολόγος την ειδικότητα, κ. Γιώργος Τσουκαλάς. Εχοντας ζήσει περίπου μία δεκαετία στην Αθήνα, ο κ. Τσουκαλάς δεν συνήθισε ποτέ «τους εξοντωτικούς, απάνθρωπους ρυθμούς ζωής. Μόλις αποφοίτησα από την Ιατρική Σχολή και πήρα, αργότερα, την ειδικότητα, δεν το σκέφτηκα στιγμή. Εφυγα.Πρώτα στην Πάτμο και μετά σε άλλα νησιά των Δωδεκανήσων,στις Κυκλάδες και τώρα στους Λειψούς». Ο κ. Τσουκαλάς εντοπίζει τις πιο σημαντικές, ποιοτικές διαφορές της ζωής στην ύπαιθρο από τη ζωή στην Αθήνα «στον περισσότερο ελεύθερο χρόνο και στη δυνατότητα να ρυθμίσεις τη ζωή σου σαν να βρίσκεσαι μονίμως σε διακοπές. Εξάλλου και τα όποια προβλήματα με τις κακοκαιρίες του χειμώνα και τους αποκλεισμούς μόνο προσωρινά είναι. Η ζωή ξαναμπαίνει σύντομα στους ρυθμούς της και πάντα υπάρχει η δυνατότητα για μια καλή τονωτική και αναζωογονητική βουτιά στη θάλασσα» καταλήγει.

ΒΡΕΤΑΝΙΑ
Δύο ως τέσσερα επιπλέον χρόνια ζωής
Σ το Ηνωμένο Βασίλειο η... έξοδος προς τα αγροκτήματα και τις κωμοπόλεις της υπαίθρου κέντρισε το ενδιαφέρον της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας από την πλευρά του οφέλους για τη δημόσια και ατομική υγεία. Τα αποτελέσματα υπήρξαν αποκαλυπτικά. Σε ένα βάθος εξαετίας (2001-2007) διαπιστώθηκε ότι οι κάτοικοι στην αγγλική ύπαιθρο, αλλά και όσοι επέλεγαν στο μεσοδιάστημα να εγκαταλείψουν τα μεγάλα αστικά κέντρα, είχαν αυξήσει το προσδόκιμο ζωής τους από δύο ως τέσσερα χρόνια, ενώ και η ποιότητα ζωής τους συνολικά είχε βελτιωθεί από οικονομική και κοινωνική σκοπιά.

Περισσότερος ελεύθερος και διαθέσιμος χρόνος για δημιουργικές δραστηριότητες, για την οικογένεια και για το φιλικό περιβάλλον, ευκαιρίες για χόμπι που άπτονται της ζωής κοντά στη φύση, σύσφιγξη των κοινωνικών επαφών και σχέσεων, επαρκέστερη οικονομική κάλυψη των προσωπικών και οικογενειακών αναγκών είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που συνέβαλαν στην αποβολή του όποιου άγχους, στη βελτίωση της διατροφής και στην αύξηση της σωματικής άσκησης, θεμελιωδών παραγόντων για τη διατήρηση της καλής υγείας και για την επίτευξη μακροημέρευσης.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr