Vanuatu. Ευτυχία χωρίς χρήματα!

Ένα κράτος νησιών στον Ειρηνικό ωκεανό Σχεδόν χωρίς λεφτά αλλά μ’ ευτυχία. Το κράτος αποτελείται από 83 νησιά. Στο βόρειο μέρος είναι το νησί Πέντεκοστ: 490 τετρ.χιλιομ. με 12.000 κατοίκους.

Σ’ αυτό το νησί οι άνθρωποι εκεί δεν ξέρουν τι θα πει οικονομική κρίση και είναι πολύ ευτυχισμένοι. Το νησί είναι κατάφυτο από τροπικό δάσος και οι άνθρωποι ζουν αρμονικά μες τη φύση. Ζουν με τις παραδόσεις τους και τις συνήθειές τους. Κάθε πρωί τραγουδούν υποδεχόμενοι την νέα ημέρα που έρχεται. Το Πέντεκοστ βρίσκεται 190 Km. από την πρωτεύουσα σε άλλο νησί, την Πορτ Βίλα, αλλά όταν μένεις εκεί έχεις την εντύπωση ότι είσαι πολύ πιο μακριά. Η φύση στο Πεντεκόστ είναι σχεδόν ανέγγιχτη από τον σημερινό τεχνολογικό πολιτισμό. Χρησιμοποιούν πήλινα σκεύη. Οι άνθρωποι ζουν σε αχυροκαλύβες, δεν έχουν ηλεκτρισμό, ούτε ύδρευση στο σπίτι τους, δεν γνωρίζουν όμως τι θα πει: πείνα, φτώχεια, ανεργία και είναι ευτυχείς. Ζουν σχεδόν χωρίς χρήματα.

Vanuatu

Οικονομικό σύστημα

Ας παρακολουθήσουμε ένα κάτοικο που πάει στην τράπεζα. Υπάρχει μία μοναδική κρατική τράπεζα αλλά κάπως διαφορετική απ’ ό,τι ξέρουμε. Ο άνθρωπος αυτός δεν έχει χρήματα, αλλά πάει κάτι να καταθέσει. Τι καταθέτει; Κάτι που παρήγαγε. Μια ωραία ψάθα που έφτιαξε αυτός με την οικογένειά του. Στην τράπεζα μπορεί ο καθένας να καταθέσει φυσικά προϊόντα που παράγει. Υπάρχει κατάσταση, στην οποία αναγράφεται πόσο θα κατατεθεί στον λογαριασμό του για κάτι που φέρνει εκεί. Γίνονται δεκτές καταθέσεις σε είδη, όπως ψάθες, κοράλλια, καλλιτεχνικά δουλεμένες πέτρες, δόντια αγριόχοιρων, διάφορα όστρακα κ.α. Από τον λογαριασμό του πληρώνονται άλλα πράγματα, όπως κάποιο δάσκαλο για τα παιδιά του.

Οι άνθρωποι στο νησί καλύπτουν όλες τους τις ανάγκες έτσι και επιπλέον με προϊόντα που παίρνουν άμεσα από τη φύση και ανταλλάσουν άμεσα μεταξύ τους, καρπούς, ψάρια κ.α.

Οι άνθρωποι λένε αισθάνονται πολύ πλούσιοι.

Το καταπληκτικό είναι ότι στην μοναδική αυτή τράπεζα μπορούν να κατατεθούν και ιδέες. Όταν κάποιος έχει κάποια ιδέα ή εμπειρία που είναι χρήσιμη, κατατίθεται στο λογαριασμό του. Αυτή η ιδέα μπορεί να πουληθεί σε άλλο μέρος. Η τράπεζα αυτή έχει 12 υποκαταστήματα στο Πεντεκόστ και 50 σε όλη τη χώρα Βανουατού. Η χώρα αυτή μέχρι το 1980 ήταν αποικία εν μέρει της Γαλλίας και εν μέρει της Αγγλίας γι αυτό ένας ξένος μπορεί να συνεννοηθεί αλλού στα γαλλικά και αλλού στα αγγλικά. Από το 1980 όμως το Βανουατού είναι ανεξάρτητο κράτος και σήμερα δεν έχει οικονομικά προβλήματα.

Όσο τα νησιά ήταν αποικία της Γαλλίας και Αγγλίας, οι άνθρωποι έπρεπε να δουλεύουν πολύ, χρησιμοποιούνταν μόνο ως εργατικά χέρια και δεν είχαν κανένα έλεγχο στα οικονομικά τους. Από την ανεξαρτησία τους και μετά εφάρμοσαν το δικό τους παραδοσιακό οικονομικό σύστημα. Ο καθένας αμείβεται για την καθημερινή του εργασία, εξασφαλίζονται οι ανάγκες και των ηλικιωμένων και παιδιών και δεν υπάρχει φτώχια σύμφωνα με τον παραδοσιακό τρόπο ζωής τους. Στο νησί της πρωτεύουσας και άλλα νησιά η κύρια πηγή εσόδων είναι ο τουρισμός αλλά τα ξενοδοχεία κλπ. ανήκουν ακόμη σε Ευρωπαίους αλλά οι ντόπιοι δεν γίνονται πλέον στόχος εκμετάλλευσης ως φθηνό εργατικό και υπηρετικό προσωπικό όπως παλαιότερα.

Το κέντρο του παραδοσιακού συστήματος είναι το νησί Πεντεκόστ, το οποίο συνέχεια επεκτείνεται και σε άλλα νησιά με τη δική του τράπεζα την Τανμπούνια την παραδοσιακή τράπεζα.

Η κυρία Λίνι είναι υπουργός οικονομικών της χώρας και δηλώνει ότι σε μας δεν γίνονται κλοπές, γιατί οι άνθρωποι εδώ είναι ευχαριστημένοι μ’ αυτά που έχουν. Δεν έχουν άλλες ανάγκες. Γιατί λοιπόν να κλέψουν. Οι τράπεζες δεν έχουν συστήματα ασφαλείας, γιατί δεν τα χρειάζονται. Το θησαυροφυλάκιο του κεντρικού καταστήματος της τράπεζας Τανμπούνια υπολογίζεται σε αξία 60 εκατομμύρια Ευρώ. Έχει μεγάλη αποθήκη σε διάφορα είδη: ψάθες, κοράλλια, όστρακα και καλλιτεχνήματα από πέτρες κ.α. Οι καταθέσεις αυτές σε είδη ανταλλάσσονται με χρήματα από ντόπιους και ξένους. Είναι είδη που χρησιμοποιούνται εκεί.

Πριν 3 χρόνια μια ομάδα από την Αγγλία που έκανε καταγραφή των χωρών με τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στον κόσμο Έβγαλε τα εξής αποτελέσματα: Από 178 χώρες, την 150η θέση πήραν οι ΗΠΑ λίγο πριν από την Κίνα. Η Γερμανία πήρε τη θέση 81, ενώ η χώρα Βανουατού πήρε την πρώτη θέση.

Το συμπέρασμα: όσο μια κοινωνία είναι λιγότερο υλιστική, τόσο ευτυχέστερη είναι.
Ας σημειώσουμε ότι στην ντόπια γλώσσα δεν υπάρχει λέξη για «κατανάλωση» και «εμπορική οικονομία».

Ας ακούσουμε τι λέει κάποιος κάτοικος στο Πεντεκόστ:

«Είμαστε ευτυχισμένοι άνθρωποι, είμαστε ικανοποιημένοι μ’ αυτά που έχουμε. Αυτό που χρειαζόμαστε φύεται γύρω μας. Δεν υπάρχει πείνα. Ο καθένας είναι ευχαριστημένος. Δεν αναζητούμε συνέχεια όλο κάτι άλλο ν’ αποκτήσουμε. Η ζωή μας κυλά ομαλά μέσα στην οικογένεια, στην κοινωνία μας και στις παραδόσεις μας. Σεβόμαστε ο ένας τον άλλον και φροντίζουμε τους ηλικιωμένους.»

Μια νοοτροπία που κίνησε το ενδιαφέρον του ΟΗΕ για να την μελετήσει και να την μεταφέρει και σε άλλες χώρες. Το συμπέρασμα είναι: Η κατανάλωση δεν είναι το παν.

Πολλοί λαοί πάνω στη Γη θα μπορούν να ζήσουν καλύτερα μειώνοντας δραστικά τις υλικές ανάγκες. Δεν είναι πάντα απαραίτητο το μοντέλο: Βιομηχανία, πρώτες ύλες, καταναλωτισμός η ευτυχία.

Αν πάρουμε ως βάση τον καταναλωτισμό, βιομηχανική παραγωγή η Βαϊνατού συγκαταλέγεται στη χώρα με τους πιο φτωχούς ανθρώπους, είναι όμως με τους πιο ευτυχισμένους.

Μήπως και στην Ελλάδα λύσουμε το οικονομικό πρόβλημα χωρίς να καταφύγουμε σε ΔΝΤ, ευρωπαϊκή τράπεζα κλπ. μειώνοντας απλά την υπερκατανάλωση των εισαγόμενων προϊόντων;

Εδώ στην Ελλάδα ζήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες με το πρότυπο του καταναλωτισμού και ειδικά με εισαγόμενα είδη. Τραβήξαμε το σχοινί σ’ αυτή τη κατεύθυνση μέχρι που δεν πάει άλλο.

Γίναμε έτσι ευτυχέστεροι; Ζούμε πιο ειρηνικά; Ζούμε με λιγότερο άγχος; Ποιες άλλες αξίες μπορούμε να προβάλουμε; Τον πολιτισμό μας; Τον αρχαίο αλλά και τον νεότερο;
Μπορούμε να γίνουμε βιομηχανική χώρα; Νομίζω, όχι Μήπως μπορούμε να γίνουμε ευτυχέστεροι με εφευρετικότητα, νέες ιδέες και όχι αντιγράφοντας;

Αντιγραφές, απομιμήσεις κάνουν πολλές πολυπληθείς χώρες και μάλιστα πολύ φθηνά, όπως Κίνα, Ινδία κλπ. Κάτι διαφορετικό πρέπει να παράγουμε.

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΑΦΟΥ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ;

Οι λαμπτήρες «εξοικονόμησης ενέργειας» και το εξαιρετικά επικίνδυνο μπλε φάσμα φωτός

Οι φίλοι της σελίδας θα θυμούνται πως πριν από χρόνια είχα αφιερώσει μια ολόκληρη σειρά κειμένων στο μεγάλο ζήτημα του τεχνητού φωτισμού (Φως και Ζωή) και πως συχνά αναφερόμουν στις επικίνδυνες λάμπες τάχα "εξοικονόμησης" που προωθούν αντάμα περιβαλλοντικές, πολιτικοί και επιχειρήσεις. Οι πιο προσεκτικοί θα έχετε επίσης δει τη μόνιμη εικόνα-σύνδεσμο που παραπέμπει στο αποκαλυπτικό βιβλίο του Χρήστου Μουσουλιώτη "Λάμπες οικονομίας το Μεγάλο Λάθος". Στο διάστημα που πέρασε από την έκδοση εκείνου του πρώτου βιβλίου ο Χρήστος Μουσουλιώτης προχώρησε ακόμη περισσότερο στην έρευνα του και επανέρχεται σε παγκοσμίως πρώτη δημοσίευση με ακόμη περισσότερες αποκαλύψεις ειδικά όσων αφορά την τρομερή ζημιά που προκαλεί το μπλε φάσμα φωτός αυτών των συγκεκριμένων λαμπτήρων, βασισμένος σε περισσότερες από 250 επιστημονικές έρευνες. Ακολουθεί μια εισαγωγή στις αποκαλύψεις αυτές: Λάμπες Οικονομίας: η Δολοφονία της Υγείας γράφει ο Χρήστος Μουσουλιώτης Η πολιτική και περιβαλλοντική παραφροσύνη αυτών που μας κυβερνάνε δεν είναι μόνο εξοργιστική αλλά και άκρως επικίνδυνη. Έχοντας σπηλαιώδη άγνοια για τους κινδύνους που ενέχει η χρήση τεχνητού φωτισμού με έντονο το φάσμα τού μπλε (όπως στους λαμπτήρες "οικονομίας") αποφασίζουν και διατάσσουν στο όνομα μιας αμφιλεγόμενης εξοικονόμησης ενέργειας, για το πώς θα ζήσουμε σε κάθε πτυχή τής ζωής μας, αγνοώντας ή μη θέλοντας να μάθουν τα υφιστάμενα επιστημονικά δεδομένα που "ουρλιάζουν" ότι η καταναγκαστική επιβολή και χρήση φώτων "οικονομίας", ειδικά το βράδυ ενέχει τρομερούς κινδύνους για την ανθρώπινη υγεία. Ένας εκ των αμέτρητων κινδύνων και ο μέγιστος εξ αυτών είναι η κατάρρευση τής μόνης ασπίδας που διαθέτουμε απέναντι στη ραδιενεργή ακτινοβολία. Αυτή η ασπίδα είναι η φυσιολογική έκκριση μελατονίνης τη νύχτα, η οποία δεν συμβαίνει όταν η επίφυση που την εκκρίνει παίρνει εντολή από τους λαμπτήρες" οικονομίας": "Ε τι κάνεις; μην λειτουργείς σαν να είναι νύχτα! Εκεί έξω είναι ημέρα!" αναστέλλοντας τη λειτουργία της. Η μελατονίνη όταν εκκρίνεται:... Βοηθά στην καλή λειτουργία τής καρδιάς, των νεφρών, τού ήπατος, τού εγκεφάλου, των αρτηριών, των γεννητικών οργάνων, των τριχών τής κεφαλής, των οστών, τού αίματος και τού ανοσολογικού συστήματος. Το συγκλονιστικό που συμβαίνει είναι ότι επίφυση και μελατονίνη βοηθούν την πλήρη υγιή έκφραση 600 γονιδίων και στη μερική έκφραση περισσότερων από 2.000! Η ύπαρξη τής μελατονίνης μειώνει δραστικά τις πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου, αλληλεπιδρά με τη διπλή έλικα του DNA και τη σταθεροποιεί, μειώνει τις παρενέργειες τής χημειοθεραπείας σε καρκινοπαθείς, μειώνει τις καταστροφικές επιδράσεις τής ιονισμένης ακτινοβολίας, ρυθμίζει την ώρα τού τοκετού και βελτιώνει την ομαλή εξέλιξη του. Μπορεί να προλάβει την εμφάνιση τής προεκλαμψίας, (σοβαρότατη παρενέργεια στον τοκετό), ρυθμίζει το ρολόι τού οργανισμού, θεραπεύει το jet lag, λειτουργεί ως αντιοξειδωτικό χωρίς τις παρενέργειες των άλλων αντιοξειδωτικών επειδή ποτέ δεν αυτοοξειδώνεται, καταπολεμά τις ελεύθερες ρίζες και βελτιώνει την αϋπνία. Η μελατονίνη προσφέρει ανοσία στο έμβρυο και το νεογέννητο μέσω τής μεταφοράς τής μητρικής μελατονίνης, βοηθά τους ηλικιωμένους να αυξήσουν τη ζωτικότητά τους, καταπολεμά τις λοιμώξεις, βοηθά στην καταπολέμηση τού AIDS, αναστέλλει την αύξηση των οιστρογόνων (συνδέονται κυρίως με τον καρκίνο τού στήθους), αυξάνει τα κύτταρα τού μυελού των οστών τα οποία με τη σειρά τους καταπολεμούν σοβαρές λοιμώξεις, μειώνει την πίεση τού αίματος, ρυθμίζει καλύτερα τη σχέση γλυκόζης ινσουλίνης, άρα βοηθά στην αγωγή τού σακχαρώδους διαβήτη ή στην πρόληψή του, μειώνει την αθηρωματογένεση, μειώνει την αυξημένη πίεση τού αίματος, μειώνει το χρόνο απορρόφησης τής τροφής, βοηθά το γαστρεντερικό σύστημα, επιδρά θετικά στη διατήρηση τού βάρους, σηματοδοτεί τη φυσιολογική και όχι πρόωρη έναρξη τής εφηβείας και τέλος αυξάνει το προσδόκιμο τής ζωής! Μειωμένη μελατονίνη έχει παρατηρηθεί σε καρκινοπαθείς, σε άτομα με αμνησία, σε αυτοκτονήσαντες, σε εκείνους που έχουν αυτοκτονικές τάσεις, σε άτομα με κατάθλιψη, σε όσους πάσχουν από το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, σε άτομα με κεφαλαλγίες, με γλαύκωμα, σε βουλιμικούς και υπέρβαρους, ενώ πιθανώς συνδέεται με την εμφάνιση σκολίωσης και το αναμενόμενο... βρίσκεται μειωμένη στους καπνιστές. Γι' αυτό το λόγο μπορεί κανείς να εκτιμήσει ότι με τη νομοθετική έμμεση επιβολή των λαμπτήρων «οικονομίας» από την Κομισιόν το 2009 βιώνουμε ένα κορυφαίο λάθος, καθώς η ΕΕ διέταξε τους λαούς τής Ευρωπαϊκής Ένωσης να μην χρησιμοποιούν λάμπες πυράκτωσης και αντ' αυτών να έχουν παντού λάμπες «οικονομίας» με το παραπλανητικό επιχείρημα ότι εξοικονομούν ενέργεια. Το μείζον ατόπημα συνέβη επειδή αυτές οι λάμπες έχουν την απόλυτη δυνατότητα να χειρίζονται τη λειτουργία τού αδένα που βρίσκεται εντός τού εγκεφάλου μας, αυτόν τής επίφυσης. Η λειτουργία τής επίφυσης είναι σημαντικότερη για τη διατήρηση τής υγείας και ευρωστίας τού ανθρώπου από τη λειτουργία κάθε άλλου αδένα τού σώματος. Πρόκειται σαφώς για τεράστιο ολίσθημα κάτι σαν «έγκλημα» συνειδητό ή ακούσιο δεν έχει σημασία, τεκμηριωμένο ωστόσο με αμέτρητες επιστημονικές εργασίες, που ένα μικρό, αλλά απολύτως αντιπροσωπευτικό μέρος τους παρουσιάζεται εδώ, το οποίο δείχνει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι κάθε είδος τεχνητού φως και ειδικότερα οι παλαιάς τεχνολογίας λάμπες φθορισμού, οι απόγονοί τους που ήρθαν στη ζωή μας με νομοθετική επιβολή, δηλαδή οι νέες ηλεκτρονικές λάμπες «εξοικονόμησης», αλλά και τα LED, συνιστούν κίνδυνο για την υγεία των ανθρώπων, ακριβώς επειδή περιέχουν και εκπέμπουν υπερβολικό φάσμα τού μπλε. Για να γίνει αντιληπτό το γεγονός που διαδραματίζεται πίσω από τις πλάτες μας τίθεται ένα απλό ερώτημα προς εκείνους που νομοθέτησαν αυτό το τερατούργημα και προς εκείνους που το ακολουθούν και το διαφημίζουν: Πώς θα αντιδρούσαν εάν υπήρχαν σε χώρους όπου ζουν, εργάζονται, διασκεδάζουν ή θεραπεύονται, ηλεκτρονικές συσκευές (έστω εξοικονόμησης ενέργειας), που αλλοιώνουν ή σταματούν τη λειτουργία τής υπόφυσης; Ή τού θύμου αδένα; Ή τού θυρεοειδούς αδένα; Ή των παραθυρεοειδών αδένων; Ή των επινεφριδίων; Ή τού παγκρέατος; Πώς θα ένιωθαν οι γυναίκες επίτροποι τής Κομισιόν, ο θηλυκός πληθυσμός των πολιτικών κομμάτων, των κυβερνήσεων, τής Greenpeace και τής WWF με τη διαταραχή και «τρέλα» που θα επέφερε αυτή η ηλεκτρονική συσκευή στις ωοθήκες τους; Πώς θα ένιωθαν οι άνδρες επίτροποι τής Κομισιόν, ο αρσενικός πληθυσμός των πολιτικών κομμάτων, των κυβερνήσεων, τής Greenpeace και τής WWF με την απορρύθμιση και σμπαράλιασμα λειτουργίας, που θα δημιουργούσε αυτή η συσκευή στους όρχεις τους; Ασφαλώς θα το θεωρούσαν ανήκουστο, τερατώδες, αδιανόητο ίσως και εγκληματικό. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με κάθε λάμπα φθορισμού όπως και με τις λάμπες «εξοικονόμησης» και με τα LED και εδώ βλέπουμε να αναδύεται ένα είδος επικίνδυνης άγνοιας αγκαλιά με πολιτική και κυβερνητική παραφροσύνη. Παρά το αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι λαμπτήρες «οικονομίας» καταστέλλουν σημαντικά τη λειτουργία τής επίφυσης όταν τη διατάζουν να σταματήσει ή να επιβραδύνει επικίνδυνα τη λειτουργία της με το ξεκίνημα τής νύχτας, βλέπουμε τις κυβερνήσεις των κρατών να τους προωθούν σε βάρος τής υγείας των Ευρωπαίων πολιτών, με δρακόντειους νόμους και «πράσινες» διακηρύξεις, ενώ ταυτόχρονα παρατηρούμε αυτή την τακτική να υποστηρίζεται από ισχυρά και υπόγεια λόμπι, πανίσχυρες πολυεθνικές, οργανισμούς κρατών, κορυφαίες περιβαλλοντικές οργανώσεις, και πολιτικά κόμματα! Στους λαμπτήρες πυράκτωσης το φάσμα τού μπλε φωτός είναι ελάχιστο, σε τέτοιο σημείο, που ειδικοί επί τού θέματος θεωρούν ότι η έλλειψή του αποτελεί πρόβλημα και γι' αυτό το λόγο συνιστούν τη χρήση λαμπτήρων πυρακτώσεως με μπλε διαφανές γυάλινο περίβλημα για να ενδυναμωθεί! Ωστόσο ακόμα και αυτό το εξαιρετικά φτωχό φάσμα τού μπλε έχει την ισχύ να αναστέλλει τη λειτουργία τής επίφυσης! Ορισμένα άτομα, αραγμένα στις πλασματικές κορυφές τους και τα υπαρκτά πόστα εξουσίας τους παριστάνουν ή πραγματικά δεν αντιλαμβάνονται τα ολοφάνερα γεγονότα, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των καταναλωτών πλήττονται βαριά από τα σύγχρονα τεχνητά φώτα τα οποία τους αρρωσταίνουν ή σκοτώνουν, όπως υποστηρίζει πρώην επικεφαλής φυσικός τής General Electric στον τομέα φωτισμού. Από την άλλη μεριά τα συμφέροντα είναι τεράστια, πάμπολλα και αμετακίνητα, καθώς τα οικονομικά μεγέθη στην παραγωγή και τις πωλήσεις προϊόντων και υποπροϊόντων τεχνητού φωτός ξεπερνούν τη φαντασία μας. Η διαταραχή στη λειτουργία τής επίφυσης που συμβαίνει με τον τεχνητό φωτισμό κατά τη νύχτα αναστέλλει την έκκριση τής μελατονίνης, (προσέξτε όχι μελανοψίνης) η οποία δεν είναι απλή ορμόνη. Οι πολύπλοκες, και πολυεπίπεδες λειτουργίες της σε οποιοδήποτε έμβιο ον, η εμφάνισή της που συνδέθηκε ταυτόχρονα με τις αρχέγονες μορφές ζωής και η παρουσία της εκτός από το ζωικό και στο φυτικό βασίλειο, ωθεί ορισμένους επιστήμονες να ισχυρίζονται ότι η μελατονίνη συντονίζει όλες τις ορμόνες καθώς βρίσκεται επικεφαλής στην ορχήστρα διατήρησης τής ζωής! Σημείωση: ο Χρήστος Μουσουλιώτης έχει γράψει το βιβλίο που αποκαλύπτει όλη την αλήθεια για τις Λάμπες "εξοικονόμησης" μέσα σε περισσότερες από 300 σελίδες: το οποίο μπορείτε να διαβάσετε και να κατεβάσετε ΔΩΡΕΑΝ εδώ: http://light1and2life.wordpress.com/ Το παραπάνω κείμενο βασίζεται στη συνέχεια της έρευνας του και την 2η έκδοση του βιβλίου αυτού που μεγάλωσε κατά περισσότερες από 250 σελίδες (!) σχετικά με τις αλήθειες που αφορούν τις λάμπες αυτές που τόσο ύπουλα έσπρωξαν στη ζωή μας κρυμμένα συμφέροντα. Αποτελεί δε παγκοσμίως πρώτη δημοσίευση! Μαζί με το λινκ της σελίδας του Χρήστου Μουσουλιώτη, όπου θα μπορέσετε σύντομα να διαβάσετε ολόκληρη τη νέα έρευνα που αφορά κυρίως την επικινδυνότητα του μπλε φάσματος φωτός των λαμπτήρων αυτών. Απομακρύνεται κάθε τέτοια λάμπα από το χώρο σας! Απαιτήστε επίσης από το Δήμο σας να αφαιρέσει όλες αυτές τις επικίνδυνες λάμπες που μπήκαν σε όλα σχεδόν τα πάρκα! Απαιτήστε να απομακρυνθούν από τα σχολεία και κάθε άλλη αίθουσα! Ενημερώστε φίλους και συγγενείς.

Είναι ζήτημα ΖΩΗΣ

http://vickytoxotis.blogspot.com/

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ.. ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΤΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ!

Από μικρό να μη του αρνείστε τίποτα. Δίνετε του ότι επιθυμεί, ότι ζητάει, ιδίως όταν πεισμώνει και κλαίει.

Έτσι θα μεγαλώσει και θα πιστεύει πώς οι άλλοι του οφείλουν τα πάντα, πώς έχει μόνο δικαιώματα.

Όταν αρχίζει  να ξεστομίζει βρισιές, εσείς να γελάτε.

Έτσι θα του δώσετε να καταλάβει ότι είναι πολύ έξυπνο.

Μη του λέτε ποτέ ότι αυτό είναι «κακό!» Έτσι λένε τα παλιά μυαλά.

Όταν αργότερα θα συναντήσει στη ζωή του δυσκολίες και θα υποστεί το κακό, θα έχει τη βεβαιότητα πώς η κοινωνία το αδικεί.

Μαζεύετε εσείς ότι παρατάει εδώ κι εκεί- βιβλία ρούχα, παπούτσια… Μη του πείτε ποτέ : « Μάζεψε τα, βάλτα στη θέση τους».

Έτσι θα πιστέψει πως η μάνα είναι δούλα του, και πως για όλα είναι υπεύθυνοι πάντα οι άλλοι.

Αφήστε το να βλέπει τα πάντα(προπαντός στην τηλεόραση) και να διαβάζει τα πάντα, χωρίς ποτέ να τον καθοδηγείτε.

Το παιδί σας είναι ατσίδα και ξέρει να διακρίνει! Η μόρφωση του θα γίνει έτσι πολύ πλατειά!

Μη του δίνετε καμιά πνευματική αγωγή. Να κοροϊδεύεται μπροστά του την πίστη, κι εκείνους που την ακολουθούν.

Όταν το παιδί μεγαλώσει «θα διαλέξει από μόνο του»

Δίνεται του μπόλικο χαρτζιλίκι για να μη νιώθει κατώτερο από τους άλλους και «να μη στερηθεί ότι στερηθήκατε εσείς»  

Όταν μεγαλώσει θα είναι βέβαιο πως ή αξία στον άνθρωπο τη δίνει το χρήμα, αδιάφορο πως αποκτήθηκε.

Μη του λέτε ποτέ : «Κάνε αυτό» ή «Μη κάνεις εκείνο», γιατί έτσι το καταπιέζετε, δεν σέβεστε την ελευθερία του και την προσωπικότητα του. Μπορεί μάλιστα να του δημιουργήσετε και… ψυχικά τραύματα!

Όταν μεγαλώσει θα νομίζει πως η ζωή είναι μόνο να διατάζεις, ποτέ να ακούς.

Να τσακώνεστε , να βρίζεστε , να προσβάλλετε ο ένας τον άλλον μπροστά του χωρίς ντροπή.(Μην ανησυχείτε, έτσι δεν θα του δημιουργήσετε ψυχικά τραύματα)

Αργότερα,  στην δική του οικογένεια θα του φαίνεται φυσικό να κάνει τα ίδια πράγματα.  

Να παίρνετε πάντα το μέρος του μπροστά στους δασκάλους και τους γείτονες. Μη πιστεύετε ποτέ πως το αγγελούδι σας μπορεί να κάνει ατιμίες και αναποδιές. Βρίστε εκείνους που φιλικά και καλοπροαίρετα σας αναφέρουν κάτι σχετικό.

Είναι συκοφάντες και ζηλιάρηδες.

Όταν πάτε στο αστυνομικό τμήμα, όπου το μάζεψαν γιατί έκλεψε ή γιατί πήρε ναρκωτικά , φωνάξτε δυνατά μπροστά σε όλους ότι είναι ένα παλιόπαιδο, ένας αλήτης, ότι θυσιαστήκατε για το καλό του αλλά δεν μπορέσατε ποτέ να το συμμαζέψετε.

Έτσι εσείς θα βγείτε καθαροί.

Ετοιμαστείτε για μια ζωή γεμάτη πόνο και τύψεις. Θα την έχετε.

(Διασκευή από το γαλλικό βιβλίο «ΜΗΤΕΡΑ ΠΡΟΣΕΧΕ»!)

Υδριάδα: 100% ελληνική εφεύρεση

Το πρόβλημα το ξέρουμε όλοι. Τα νησιά μας πάσχουν από έλλειψη –προφανώς πόσιμου- νερού. Η υπερκατανάλωση από τον ανεξέλεγκτο τουρισμό, η χρήση πόσιμου νερού για το γέμισμα των πισινών και η κακή διαχείριση των υδάτινων πόρων εν γένει έχουν φέρει αρκετούς νησιώτες στα πρόθυρα της λειψυδρίας. Είναι γνωστό ότι αρκετά από τα νησιά μας αγοράζουν νερό από ιδιώτες το οποίο μεταφέρουν με βαπόρια για να καλύψουν τις ανάγκες τους.
Το θέμα είναι υπάρχει λύση; Φυσικά και υπάρχει αν και μέχρι να εφαρμοστεί, έστω και σε ένα μόνο νησί. έπρεπε να περάσει από το σκόπελο της γραφειοκρατίας…

Στην Ηρακλειά. δίπλα στη Νάξο, εδώ και τρία χρόνια, λειτουργεί ένα εξολοκλήρου ελληνικό έργο. Η Υδριάδα, , είναι μια πρότυπη σε παγκόσμιο επίπεδο πλωτή μονάδα αφαλάτωση.� που παίρνει την ενέργειά της από ενσωματωμένη ανεμογεννήτρια και φωτοβολταϊκή συστοιχία.

Επικεφαλής του προγράμματος είναι ο κ. Νικήτας Νικητάκος, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου που μαζί με τους συνεργάτες του Θ.Λίλα και Α.Βατίστα έχουν καταφέρει να πραγματοποιήσουν το πρόγραμμα που για την νησιωτική Ελλάδα θα έπρεπε να είναι ο «απόλυτος στόχος». Την δημιουργία νερού από τη θάλασσα χωρίς να καταναλώνεται «ρυπογόνο» ρεύμα παραγωγής ΔΕΗ.

Η Υδριάδα με ύψος άνω των 35 μέτρων, αποτελείται από τέσσερις πλωτήρες και έναν κεντρικό, συνδεδεμένους με μεταλλικό πύργο που φιλοξενεί και την ανεμογεννήτρια. Μπορεί να καλύψει τις ημερήσιες ανάγκες 300 κατοίκων σε νερό και έχει σχεδόν μηδενικό κόστος λειτουργίας, όχι βέβαια και κατασκευής…

Η αντίστροφη όσμωση, η τεχνολογία που χρησιμοποιεί η Υδριάδα, είναι γνωστή εδώ και πολλά χρόνια. Ωστόσο, η εφαρμογή της σε «εθνικό» επίπεδο σκόνταφτε πάντα στην μεγάλη κατανάλωση ενέργειας του συστήματος η οποία αν καλυπτόταν από ηλεκτρικό ρεύμα παραγωγής ΔΕΗ (άνθρακας κλπ) δεν θα είχε το οικολογικό αποτύπωμα που όλοι αναζητούμε στις ημέρες μας.

Οι επιστήμονες που εξέλιξαν την Υδριάδα, έλυσαν αυτό το πρόβλημα, εγκαθιστώντας πάνω στον τεράστιο πυλώνα, φωτοβολταϊκά συστήματα αλλά και ανεμογεννήτριες ενώ για τον απομακρυσμένο έλεγχό της λειτουργίας, η Υδριάδα είναι εφοδιασμένη και με ασύρματη σύνδεση στο διαδίκτυο!

Η ιδέα έχει αποσπάσει παγκόσμια αναγνώριση αλλά στην Ελλάδα έχει …καταφέρει να εξαγριώσει τους τοπικούς κοινοτικούς νερουλάδες οι οποίοι θεωρούν αδιανόητο το χάσουν το μεροκάματό τους όταν το σύστημα θα λειτουργήσει πλήρως παρέχοντας δωρεάν νερό!

Στην πορεία υλοποίησης του έργου από την ομάδα του Πανεπιστημίου, -σύμφωνα με καλά ενημερωμένες πηγές- οι υπεύθυνοι άκουσαν ακόμα και την δικαιολογία από τα χείλη αρμόδιων παραγόντων ότι «δεν είναι δυνατόν να δίνετε δωρεάν νερό. Θα μας το χαρίζετε και εμείς θα το πουλάμε».


...ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ  ΓΑΪΔΟΥΡΙΑ ΚΟΠΑΔΙ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ...

Ο κύκλος του νερού μέσα από ένα παραμύθι

Να λέτε τούτο το παραμύθι  είναι το 70% της ζωής μας....

Αναγνώριση και θύμηση

Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη ζωή χωρίς όραση ή ακοή — μερικές φορές, μάλιστα, σε ακραίες περιπτώσεις, χωρίς και τα δυο. Ωστόσο, ένας άνθρωπος χωρίς μνημονικό δε θα μπορούσε να ζήσει σχεδόν καθόλου, τουλάχιστο με την ουσιαστική έννοια του όρου. Δε θα μπορούσε να μάθει τίποτα ούτε να προοδεύσει σε οποιονδήποτε τομέα, αλλά θα ζούσε για πάντα σε νηπιακή κατάσταση, μόνιμα εξαρτημένος από τους άλλους. Όμως, όταν μιλάμε για τη μνήμη, τι ακριβώς εννοούμε;

Με τον όρο μνήμη, λοιπόν, εννοούμε τη διαδικασία με την οποία οι άνθρωποι αποθηκεύουν κάποιες πληροφορίες κι έπειτα, όποτε χρειαστεί, τις ανασύρουν στην επιφάνεια και τις χρησιμοποιούν. Στην πραγματικότητα, η λέξη "μνήμη" αναφέρεται σε δύο διαδικασίες και ένα γεγονός. Η μία διαδικασία είναι ότι πρώτα μαθαίνουμε κάτι, κι η δεύτερη ότι το θυμόμαστε. Το γεγονός είναι η αλλαγή που πραγματοποιείται στον εγκέφαλο, όταν μαθαίνουμε κάτι. Παρά τα τόσα χρόνια πειραματισμού και μελέτης γύρω από την υφή του εγκεφάλου και τη συμπεριφορά ανθρώπων και ζώων, η αλλαγή αυτή εξακολουθεί να παραμένει ένα μυστήριο: ακόμα δεν ξέρουμε τι συμβαίνει μέσα σ' έναν άνθρωπο όταν ξυπνούν οι αναμνήσεις, ή όταν θυμάται κάποιο συγκεκριμένο γεγονός. Ωστόσο, γνωρίζουμε αρκετά πράγματα για τις διαδικασίες της μάθησης και του μνημονικού. Γνωρίζουμε, λόγου χάρη, πως η επανάληψη βοηθάει τους ανθρώπους να θυμούνται. Επίσης, γνωρίζουμε τη διαφορά ανάμεσα στην "αναγνώριση" και τη "θύμηση". Η αναγνώριση (το γεγονός, δηλαδή, ότι θυμόμαστε κάτι όταν το βλέπουμε, το ακούμε, το αγγίζουμε, το μυρίζουμε ή το γευόμαστε) είναι απείρως ευκολότερη από τη θύμηση (να θυμόμαστε, δηλαδή, κάτι, χωρίς να υπάρχει οποιοσδήποτε υπαρκτός, απτός ερεθισμός). Η ανάπτυξη της μνήμης Πότε αρχίζει να αναπτύσσεται η μνήμη στα μωρά; Είναι ολοφάνερο πως ακόμα και πολύ μικρά μωρά, έχουν τη δύναμη της αναγνώρισης.
Πειράματα έδειξαν ότι μωρά που δεν έχουν ακόμα συμπληρώσει μια εβδομάδα ζωής, αναγνωρίζουν τη φωνή της μητέρας τους και τη μυρωδιά από το γάλα της. Μελέτες σε λίγο μεγαλύτερα μωρά, έδειξαν ότι στους δύο μήνες τα μωρά έχουν αναπτύξει αξιόλογη ικανότητα να θυμούνται όσα έμαθαν, ενώ στους τρεις μήνες θυμούνται για πολύ περισσότερο χρόνο.Σε μια μελέτη μωρών ηλικίας από δύο έως τεσσάρων μηνών, πάνω από την κούνια κάθε μωρού κρέμασαν ένα κινητό παιχνιδάκι και το συνέδεσαν ύστερα, με μια κορδέλα, από το ένα πόδι του μωρού. Ακόμα και τα πιο μικρά μωρά, σύντομα έμαθαν πως μόλις κλοτσούσαν, το παιχνιδάκι κινιόταν. Στη συνέχεια, οι ερευνητές απομάκρυναν το παιχνίδι. Λίγο αργότερα το κρέμασαν πάλι πάνω από την κούνια του μωρού και περίμεναν να δουν αν το μωρό θα κλοτσούσε, με τρόπο που θα έδειχνε πως αναγνώριζε το παιχνίδι κι ότι θυμόταν τι έπρεπε να κάνει για να το κινήσει. Ανακάλυψαν ότι στους δύο μήνες, τα μωρά θυμούνταν για μια περίοδο τριών ημερών κι ότι σε ηλικία τριών μηνών, θυμούνταν για μια εβδομάδα. Οι ερευνητές προχώρησαν ακόμα περισσότερο, με ένα πείραμα που τα αποτελέσματα του θα αποκάλυπταν κι άλλα πράγματα για τις ικανότητες των μωρών. Μωρά δύο μηνών, αφού έμαθαν πρώτα την κίνηση της κλοτσιάς, έμειναν "ελεύθερα" για δεκαοχτώ ημέρες κι ύστερα συνδέθηκαν ξανά με το παιχνίδι. Στην αρχή, δεν αντέδρασαν καθόλου. Κάποιος κίνησε από πάνω τους το παιχνίδι και τότε, μετά από μερικές στιγμές, άρχισαν να κλοτσούν με δύναμη και ενθουσιασμό. Οι αναμνήσεις υπήρχαν, αλλά τα μωρά χρειάζονταν κάποια υπενθύμιση για να τις ανακαλέσουν. Και οι γονείς έχουν αναφέρει πολλά παραδείγματα, συμπεριφοράς των μωρών τους, που μοιάζουν να υποδηλώνουν ότι τα μωρά θυμούνται ορισμένα περιστατικά του παρελθόντος. Φαίνεται πως τα μωρά έχουν πλουσιότερες αναμνήσεις μέσα στο περιβάλλον του σπιτιού τους απ' αυτές που δείχνουν στο εργαστήριο, κι αυτό δεν είναι διόλου παράξενο. Μωρά ηλικίας από εφτά μέχρι έντεκα μηνών, θυμούνται την ώρα του φαγητού τους, τη διαδικασία του μπάνιου και του ύπνου, τα αγαπημένα τους παραμύθια, ακόμα και μερικά παιχνίδια. Σε ηλικία οχτώ μηνών, το μωρό δείχνει ότι θυμάται κάπως ένα αντικείμενο που ούτε το βλέπει ούτε το αγγίζει — μπορεί να αναζητάει, λόγου χάρη, κάποιο χαμένο παιχνίδι στο σημείο που το φυλάει συνήθως η μητέρα του. Εννέα μηνών, δείχνει πια αδιαμφισβήτητα να θυμάται πως όταν έρχεται η μπέιμπι-σίτερ φεύγουν οι γονείς του, ή ότι την τελευταία φορά που επισκέφθηκε τον παιδίατρο γνώρισε κάποια οδυνηρή εμπειρία. Τι είναι αυτό που βοηθάει τα μωρά να θυμούνται Φυσικά, στα περισσότερα μωρά που ζουν μια φυσιολογική ζωή, η μνήμη αναπτύσσεται χωρίς να έχει ανάγκη κάποιας συγκεκριμένης στρατηγικής από μέρους των γονιών. Ωστόσο, θα ήταν ενδιαφέρον να παρατηρήσετε ποια πράγματα κυρίως θυμάται το μωρό σας, και τι είναι αυτό που το βοηθάει να θυμάται.Κάτι που βοηθάει πολύ τα παιδιά να θυμούνται - όπως όλους μας άλλωστε - είναι η επανάληψη. Ακούν πολλές φορές συνέχεια το όνομα τους κι έτσι μαθαίνουν να το αναγνωρίζουν. Ευκολότερα θυμούνται τα μωρά κάτι με το οποίο έρχονται σε σωματική επαφή, παρά κάτι που παρατηρούν από μακριά και παθητικά. Επιπλέον, πιο εύκολα εντυπώνεται στη μνήμη τους ένα αντικείμενο ή μια εμπειρία που το βιώνουν με περισσότερες από μία αισθήσεις, παρά εκείνο που το προσεγγίζουν με μια μονάχα αίσθηση. Έτσι, καλύτερα θυμούνται τα μωρά όσα μπορούν να αγγίζουν και να βλέπουν ταυτόχρονα, παρά κάτι που μόνο βλέπουν —αν μπορούν να το ακούνε κιόλας, είναι ακόμα πιο βέβαιο ότι θα το θυμούνται. Μωρά και νήπια διευκολύνονται ακόμα περισσότερο, όταν μπορούν να φτιάξουν ένα νοερό χάρτη στον οποίο εντοπίζεται το γεγονός ή η πράξη. Μέσα στη γνώριμη ρουτίνα του σπιτιού, θα θυμούνται το μπάνιο ή την κούνια τους, καθώς και τα παιχνίδια ή τις δραστηριότητες που συνοδεύουν την ώρα του μπάνιου ή του ύπνου. Για να ανακεφαλαιώσουμε: στα μωρά, όπως και στους ενήλικες, η μνήμη δεν μπορεί να ερευνηθεί απομονωμένη από άλλες φυσικές λειτουργίες. Υπάρχει αλληλεπίδραση ανάμεσα σ' αυτό που έγινε, σ' αυτό που κατάλαβε το μωρό και σ' αυτό που θεώρησε σημαντικό και ενδιαφέρον.
mother .gr

Ο τρόπος που ερχόμαστε στον κόσμο διαμορφώνει τον τρόπο που θα ζήσουμε αργότερα σε αυτόν.

Με ποσοστά που αγγίζουν στο 100% ανθρωπολόγοι έχουν τη δυνατότητα να προβλέψουν τη φύση τής κοινωνίας – βίαιη ή ειρηνική – από τον τρόπο που γεννιούνται τα παιδιά. Ωστόσο, η φύση τού φυσικού τοκετού έχει μικρή σχέση με τη μοντέρνα εκδοχή της, όπως εμφανίζεται από τις ποικίλες οργανώσεις και ατομικές πρωτοβουλίες, επειδή αγνοούνται τα βασικότερα δεδομένα.
Αυτά είναι οι ανακαλύψεις τού Ράιχ για τη σωματική και χαρακτηρολογική θωράκιση, που δεν επιτρέπει στο είδος μας να έχει φυσικό τοκετό, επειδή απλούστατα η φύση μας είναι βαριά διαταραγμένη, γεγονός που παρεμβαίνει στη φυσική διαδικασία τού τοκετού, μετατρέποντας την έκφραση “φυσικός τοκετός” σε γκροτέσκα παραλλαγή και σε μια ακόμα τραυματική διαδικασία για το νεογνό και την εγκυμονούσα.
Όταν είχα την τύχη να παρακολουθήσω τη διάλεξη στα ελληνικά, τής ψυχιάτρου – νευρολόγου Θεοδότας Χασάπη, (η οποία δίνει σχεδόν την ίδια διάλεξη στην έδρα τού Αμερικανικού Κολεγίου τής Οργονομίας στις ΗΠΑ), έμεινα κατάπληκτος για την παντελή άγνοια αυτών των κινημάτων γύρω από το τι πραγματικά είναι φυσικός τοκετός και την απίστευτη έλλειψη επαφής που τα διακρίνει για τις πραγματικές ανάγκες τής εγκυμονούσας και τού νεογνού, οι οποίες είναι πολύ πέρα από τον τοκετό στο σπίτι με μια μαία ή τον τοκετό σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους κλινικών ή νοσοκομείων.

Δυστυχώς έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να βαδίσουμε για να βρεθούμε στη θέση να φέρνουμε στον κόσμο παιδιά, που δεν θα έχουν στο σώμα και την ψυχή τους τα σημάδια τής βίας και τής έλλειψης επαφής, αλλά μόνο το βάλσαμο τής αγάπης. Όπως είχε πει ο εξαιρετικά διάσημος για τις ανακαλύψεις του, σχετικά με τον τοκετό, Μισέλ Οντάν, “είναι αδύνατο να γεννιούνται παιδιά με αγάπη, όταν οι μητέρες δεν εκκρίνουν την ορμόνη τής αγάπης”. Ακόμα και αν τα παιδιά γεννιούνται “φυσικά” στο σπίτι ή σε χώρους “φυσικού” τοκετού, θα πρόσθετα.

Δυστυχώς, ακόμα και ο Οντάν βρίσκεται μακριά από τις αναγκαίες προϋποθέσεις που θα επιτρέψουν στις μητέρες να εκκρίνουν τις ορμόνες τής αγάπης, επειδή η έκκρισή τους δεν είναι μηχανιστική διαδικασία, αλλά συμμετοχή ολόκληρης τής ψυχοσωματικής δομής, μια συμμετοχή, για την οποία ο Οντάν φαίνεται να αγνοεί σε σημαντικό βαθμό, ότι τίθενται αξεπέραστα εμπόδια από τη θωράκιση, αν και έχει δηλώσει, πως το σημαντικότερο βιβλίο τού 20ού αιώνα είναι “Η δολοφονία τού Χριστού” τού Βίλχελμ Ράιχ.
Ωστόσο, ο Οντάν έγραψε πρόσφατα ένα θαυμάσιο βιβλίο με τίτλο: “The Functions of the Orgasms”, αφιερωμένο στον Ράιχ και στη συγκλονιστική ανακάλυψή του για το ανακλαστικό τού οργασμού, (όπως περιγράφεται στο βιβλίο τού Ράιχ “Η λειτουργία τού οργασμού”). Τα ερωτήματα που θέτει ο Οντάν με βάση τις ανακαλύψεις, τις έρευνες και την τεράστια εμπειρία του, είναι συγκλονιστικά, επειδή αγγίζουν το μέλλον μας. Η ανησυχία του ότι ο κόσμος μας χωρίζεται πλέον σε πολλούς που είναι γεννημένοι χωρίς τις ορμόνες τής αγάπης και τη δυνατότητα τής βαθιάς ανθρώπινης επαφής (ένα είδος ανθρώπινων ρομποκόπ θα έλεγα) και σε λίγους που έχουν γεννηθεί με τις ορμόνες τής αγάπης και την ικανότητα τής βαθιάς επαφής, δημιουργεί το αναπόφευκτο ερώτημα εάν είναι δυνατό να επιβιώσει ο κόσμος μας με όλους εμάς, τους στερημένους ανθρώπους που αποτελούμε την πλειοψηφία.
Η άποψη τού Ράιχ διαμορφωμένη εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα ήταν ότι “η χαρακτηροδομή των παιδιών τού μέλλοντος θα καθορίσει τη μοίρα τής ανθρωπότητας “. Αυτή η άποψη απαντά ευθέως στο ερώτημα τού Οντάν δημιουργώντας την επιτακτική ανάγκη για ευρύτερη συνειδητοποίηση τής υπάρχουσας αρνητικής για τη ζωή κατάστασης. Με μια τέτοια συνειδητοποίηση μπορεί να υπάρξει ευρεία αλλαγή στον τρόπο που γεννάμε τα παιδιά μας και στον τρόπο που τα μεγαλώνουμε.

Πιστεύω ότι εάν δεν αλλάξουν τα πάντα σε αυτό το χώρο, εάν δεν γίνουν ευρέως γνωστές οι ανακαλύψεις τού Ράιχ για το πώς διαταράσσεται η δυνατότητα τής αγάπης και τής επαφής κατά τον τοκετό και στη συνέχεια, εάν με άλλα λόγια δεν σπάσει αυτή η “καταραμένη” αλυσίδα τής θωράκισης, που μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά, το τρένο τού κόσμου μας κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς την άβυσσο.
Χρήστος Μουσουλιώτης
http://yperthesi.wordpress.com/

ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΓΙΟΣ

Ο Dick Hoyt είναι μάλλον άγνωστος στο ευρύ κοινό. Αγνωστος σε όσους γνωρίζουν τους λαμπερούς σταρ της τηλεόρασης, άγνωστος στους ίδιους τους διάσημους, άγνωστος στους πολιτικούς. Τον ξέρει όμως αυτός που πρέπει, ο γιος του. Και αυτό του αρκεί. Η απίστευτη ιστορία των Hoyt θα μπορούσε να είναι η περιγραφή του χρονικού της θέλησης.

Θα μπορούσε να είναι ο ορισμός της αγάπης και της αφοσίωσης ενός γονιού στο παιδί του. Θα μπορούσε να είναι ένα παράδειγμα για όσους άκουσαν κοντά τους το κλάμα ενός μωρού. Ακόμα και αν δεν είναι το δικό τους. Θα μπορούσε ακόμα να είναι και ένα ξυπνητήρι συνείδησης για αυτούς που παρκάρουν τα πολυτελή αυτοκίνητά τους στις ελάχιστες ράμπες που υπάρχουν στα πεζοδρόμια για να βοηθούν τη μετακίνηση σε όσους είναι καθηλωμένοι σε αναπηρικά καροτσάκια.
Ο γιός του, ο Ρικ, γεννήθηκε με τον ομφάλιο λώρο δεμένο στο λαιμό του. Γεννήθηκε σχεδόν σε κατάσταση πνιγμού και η για καιρό έλλειψη οξυγόνου του δημιούργησε μόνιμα προβλήματα. Οι γιατροί πρότειναν στην οικογένεια να βάλει το παιδί σε ένα ίδρυμα (μιλάμε για 46 χρόνια πριν, μη σας κάνει εντύπωση, ήταν αλλιώς τα πράγματα και στην ιατρική αλλά και στην κοινωνία). Οι συγγενείς προέτρεπαν τους γονείς να ακούσουν τους γιατρούς. Ο πατέρας δεν τους άκουσε. Είχε άλλα σχέδια. Κοίταξε στα μάτια το παιδί του και αποφάσισε. Από τότε, 46 χρόνια τώρα, τρέχει κάθε πρωί μαζί με το παιδί του στους δρόμους της αγάπης. Εχουν ταξιδέψει μαζί όλο τον κόσμο, έχουν τρέξει σε όλους τους μαραθώνιους

Είναι δυνατόν να ζήσουμε χωρίς να ξοδεύουμε καθόλου χρήματα;

Είναι δυνατόν να ζήσουμε χωρίς να ξοδεύουμε καθόλου χρήματα; Απογοητευμένος από τον άκρατο καταναλωτισμό, ο Μαρκ Μπόιλ αποφάσισε ότι έφθασε η στιγμή να δοκιμάσει. Και το κατάφερε. Στη διαδικασία αυτή δεν άλλαξε μόνο η σχέση του με το χρήμα αλλά και ο τρόπος με τον οποίο βλέπει τη ζωή.
Όλος ο κόσμος του Μαρκ Μπόιλ άλλαξε την ημέρα που αποφάσισε να σταματήσει να κάνει χρηματικές συναλλαγές. Ήταν εκείνη η ίδια ημέρα που αποκαλύφθηκε ο σκανδαλώδης τρόπος με τον οποίο οι τράπεζες χρησιμοποιούσαν τα «τοξικά» ομόλογα της αγοράς ακινήτων.

«Υποθέτω ότι οι σπόροι για την απόφασή μου να εγκαταλείψω κάθε μορφή οικονομικής συναλλαγής», εξηγεί ο 29χρονος οικονομολόγος στην εφημερίδα «Guardian», «είχαν φυτευτεί πριν από 7 χρόνια, λίγο πριν πάρω το πτυχίο μου στη διοίκηση επιχειρήσεων και στα οικονομικά σε πανεπιστήμιο της Ιρλανδίας, όταν έφθασε στα χέρια μου ένα DVD για τον Γκάντι. Εκεί, ο Ινδός ηγέτης έλεγε πως “πρέπει εμείς να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να γίνει στον κόσμο”. Τότε, βέβαια, δεν είχα ιδέα τι αλλαγές θέλω». Πέρασε τα επόμενα 5 χρόνια διευθύνοντας εταιρείες βιολογικών τροφίμων, αλλά το 2007 κατάλαβε ότι ακόμα και οι επιχειρήσεις που στηρίζονται στο δίκαιο εμπόριο δεν είναι αρκετές για να αλλάξει η αγορά.

«Κοινωνική ομοιοπαθητική». Η στιγμή του «εύρηκα» ήρθε ένα απόγευμα, καθώς συζητούσε με έναν φίλο του για ζητήματα, όπως η οικολογική καταστροφή, οι άθλιες συνθήκες εργασίας, οι πόλεμοι για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Τότε ο Μαρκ συνειδητοποίησε ότι έβλεπε τον κόσμο με λάθος τρόπο, όπως κοιτάζει ο γιατρός τον ασθενή στον σύγχρονο δυτικό κόσμο, δίνοντας σημασία στα συμπτώματα και όχι στις αιτίες. Και αποφάσισε να προχωρήσει στην «κοινωνική ομοιοπαθητική», όπως την ονόμασε.

«Πιστεύω», λέει, «ότι η βασική αιτία τόσων προβλημάτων στον κόσμο σήμερα είναι το ότι δεν βλέπουμε άμεσα τις επιπτώσεις των πράξεών μας. Η απόσταση ανάμεσα στον καταναλωτή και το προϊόν έχει μεγαλώσει πολύ. Εάν καλλιεργούσαμε εμείς οι ίδιοι την τροφή μας, δεν θα πετάγαμε το 1/3 όπως κάνουμε σήμερα. Εάν έπρεπε να καθαρίζουμε το πόσιμο νερό, δεν θα το σπαταλούσαμε τόσο εύκολα. Όσο υπάρχουν χρήματα αυτά τα προβλήματα θα παραμένουν. Γι΄ αυτό και τον περασμένο Νοέμβριο αποφάσισα να απαλλαγώ οριστικά από αυτά».

Το πρώτο βήμα ήταν να βρει ένα καταφύγιο για να μείνει. Μέσω του Freecycle- ενός δικτύου ανταλλαγής πραγμάτων ή και δωρεάς- εντόπισε ένα τροχόσπιτο που δεν ήθελε πλέον ο ιδιοκτήτης του. Χρειαζόταν και ένα μέρος για να το στήσει, οπότε τρεις φορές την εβδομάδα δήλωσε εθελοντής σε μια φάρμα βιολογικών προϊόντων κοντά στο Μπρίστολ με αντάλλαγμα να του επιτρέψουν να τοποθετήσει εκεί το τροχόσπιτο. Για να ζεσταθεί, χρησιμοποίησε σόμπα με καυσόξυλα την οποία έφτιαξε μόνος του από πεταμένα υλικά. Ξύλα πήρε από τα δέντρα που έκοβαν στη φάρμα. Ένα μέλος της κοινότητας Freeconomy (την εναλλακτική οικονομία, που εμφανίστηκε το 2007) τού έδειξε πώς να μαγειρεύει στη φωτιά.

Πουλιά αντί για... iΡod. «Περνούσα πολλές ώρες έξω και έτσι άρχισα να παρατηρώ το φεγγάρι τον χειμώνα και το ηλιοβασίλεμα το καλοκαίρι», διηγείται ο Μπόιλ. «Τα πουλιά στα δέντρα έγιναν το iΡod μου, ενώ η παρατήρηση της φύσης γύρω μου μού έμαθε περισσότερα γι΄ αυτήν από όλα τα ντοκιμαντέρ που έχω δει στην τηλεόραση. Το μόνο αντικείμενο για το οποίο ξόδεψα λεφτά πριν αρχίσω το πείραμα (περίπου 400 ευρώ) ήταν ένας ηλιακός συλλέκτης ώστε να έχω αρκετό ρεύμα για ένα φως, το λάπτοπ και το τηλέφωνο (στο οποίο μπορούσα μόνο να δεχθώ κλήσεις). Όσο για τουαλέτα, έφτιαξα μια στην ύπαιθρο από ξύλινες παλέτες που μου χάρισαν σε ένα κοντινό ξυλουργείο. Μια και δεν μπορώ να αγοράσω χαρτί τουαλέτας, βοηθώ τους εφημεριδοπώλες να ξεφορτωθούν παλιές εφημερίδες... Πλένομαι στο ποτάμι και σπανίως χρησιμοποιώ σαπούνι, μόνο όταν είναι σπιτικό, ενώ για οδοντόβουρτσα χρησιμοποιώ ένα κόκαλο σουπιάς». Ποιο είναι το συμπέρασμα του Μαρκ Μπόιλ έπειτα από όλα αυτά; «Ότι προτιμώ να περνάω τον χρόνο μου στην ύπαιθρο φτιάχνοντας ψωμί παρά παρακολουθώντας κάποιο χαζοριάλιτι στην τηλεόραση. Κάποτε έβρισκα την ασφάλεια στα χρήματα, τώρα την αντλώ από τους φίλους και την τοπική κοινωνία. Κάποιοι από τους καλύτερούς μου φίλους είναι άνθρωποι που συνάντησα επειδή έπρεπε να χτίσω πραγματικές σχέσεις με τους άλλους βασισμένες στην εμπιστοσύνη και την ευγένεια και όχι στα χρήματα».


Ο χρόνος δεν κυλά με τον ίδιο τρόπο

Εκείνο που χρειάζεται περισσότερο ο Μαρκ Μπόιλ είναι η τροφή. Εκτός από όσα καλλιεργεί μόνος του, όπως πατάτες, φασόλια, καρότα και βολβούς, μαζεύει από τη φύση μανιτάρια και μούρα, ενώ συχνά παίρνει από εστιατόρια και σούπερ μάρκετ τρόφιμα που περισσεύουν. Πέρα από αυτά, προσπαθεί να διαδώσει τον τρόπο ζωής του. Συναντά ανθρώπους που σε γενικές γραμμές συμφωνούν μαζί του και τους εξηγεί πως μπορούν να τα καταφέρουν ακολουθώντας το παράδειγμά του. Και δεν παύει να τους υπενθυμίζει ότι ο χρόνος δεν κυλά το ίδιο σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχουν χρήματα. Για να πλύνει κάποιος τα ρούχα του στο πλυντήριο χρειάζεται μερικά λεπτά. Εκείνος χρειάζεται δύο ώρες για να τα πλύνει σε μια σκάφη με κρύο νερό, χρησιμοποιώντας ένα καθαριστικό που έφτιαξε ο ίδιος βράζοντας καρύδια. Για να καλύπτει την απόσταση των 40 χλμ. προς και από το Μπρίστολ χρειάζεται πολύ περισσότερο χρόνο και ενέργεια απ΄ ό,τι εάν χρησιμοποιούσε τρένο ή λεωφορείο, αλλά είναι μια οικονομική εναλλακτική ιδέα σε σχέση με το γυμναστήριο.

ΝΑΤΑΣΑ ΜΠΑΣΤΕΑ ΤΟ ΒΗΜΑ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ

Γιατί προκαλούνται τα ατυχήματα

Τα ατυχήματα είναι πάρα πολύ συχνά στα παιδιά κάτω των 15 χρόνων. Το 80% των παιδικών ατυχημάτων αφορά παιδιά ηλικλίας κάτω των 5 χρόνων. Με τον όρο "ατυχήματα" αναφερόμαστε σε καταστάσεις που δύσκολα μπορούν να προβλεφθούν και συνήθως είναι αναπότρεπτες και μπορούν να βλάψουν την υγεία του παιδιού μας. Αυτό όμως στα παιδικά ατυχήματα δεν ισχύει πάντα, γιατί εμφανίζουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά που όταν οι γονείς τα πάρουν υπόψη τους και λάβουν τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα, μπορούν να τα αποτρέψουν σε ένα μεγάλο ποσοστό. ΟΙ παράγοντες που συμβάλουν στο να προκληθεί ένα ατύχημα είναι : 1) το παιδί (φύλο, ιδιοσυγκρασία), 2) το αντικείμενο που το προκαλεί και 3) το περιβάλλον που συμβαίνει.

Τα ατυχήματα είναι συχνότερα στα αγόρια (2:1) και σε παιδιά που εμφανίζουν υπερκινητικότητα, είναι πολύ δραστήρια και ασυνήθιστα περίεργα. Σε ηλικία κάτω των 2 χρόνων τα παιδιά θέλουν να ανακαλύψουν τον κόσμο που τα περιβάλλει χωρίς να γνωρίζουν τους πιθανούς κινδύνους και μη κατανοώντας τις απαγορεύσεις των γονιών τους.Τους τραβάνε την προσοχή και το ενδιαφέρον πράγματα που χρησιμοποιούν συνήθως οι γονείς και αυτά που έχουν έντονα χρώματα. Επειδή ο κόσμος που γνωρίζουν μέχρι τον πρώτο χρόνο είναι η τροφή και βασικά το γάλα που το πίνουν από το στήθος ή το μπιμπερό, οτιδήποτε πέφτει στα χέρια τους καταλήγει στο στόμα τους, για να δουν αν τρώγεται ή τι σύσταση έχει, μαλακό, σκληρό, γευστκό, πικρό, γλυκό, ζεστό, κρύο. Επίσης στην ηλικία αυτή πιάνουν οτιδήποτε χωρίς να γνωρίζουν ότι μπορούν να καούν ή να κοπούν και τους αρέσει να ανοίγουν ντουλάπια και συρτάρια για να ανακαλύψουν τι κρύβεται μέσα τους.

Μετά την ηλικία των 2 χρόνων αποκτούν καλύτερες κινητικές δεξιότητες, τρέχουν, σκαρφαλώνουν, πηδάνε, ανεβαίνουν και κατεβαίνουν σκάλες. Πολύ συχνά μιμούνται τους γονείς τους, προσπαθούν να πιουν καφέ, να ανάψουν τον αναπτήρα, να κόψουν με το μαχαίρι ή το ψαλίδι, να καπνίσουν, να πάρουν φάρμακα. Επίσης συχνά τους αρέσει να κρύβονται σε ντουλάπες, παλιά ψυγεία. Προσπαθούν να φουσκώσουν μπαλόνια, να βάζουν σακκούλες στο κεφάλι και αντικείμενα σε πρίζες. Η σκέψη των παιδιών πάνω από τα 2 χρόνια χαρακτηρίζεται από τους ειδικούς "μαγική". Συμπεριφέρονται δηλαδή σαν οι σκέψεις τους και οι επιθυμίες τους είναι εκείνες που καθορίζουν και το αποτέλεσμα. Πετάει πέτρες στο φίλο του διασκεδάζοντας ή θεωρώντας το αστείο, χωρίς να μπορεί να καταλάβει ότι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο και καθόλου διασκεδαστικό για το άλλο παιδάκι.

Για όλους τους παραπάνω λόγους θα πρέπει να εφαρμόζουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι κανόνες ασφαλείας και να συμβουλεύουμε συνεχώς τα παιδιά μας όταν ενεργούν επικίνδυνα. Σίγουρα χρειάζεται πολύ υπομονή και να επαναλαμβάνουμε πολλές φορές τα ίδια και τα ίδια μέχρι να μπορέσουν να μάθουν και να θυμούνται τους βασικούς κανόνες ασφαλείας. Τα περισσότερα ατυχήματα συμβαίνουν όταν οι γονείς είναι σε ένταση και δεν μπορούν να είναι σε επαρκή και συνεχή επιτήρηση. Υπάρχουν κάποιες καταστάσεις που σχετίζονται άμεσα με ατυχήματα, όπως είναι η κούραση και η πείνα, η εγκυμοσύνη, η ένταση ανάμεσα στους γονείς, οι αλλαγές στα πρόσωπα που φροντίζουν τα παιδιά και οι ξαφνικές αλλαγές στο περιβάλλον που ζουν π.χ. μετακόμιση, διακοπές.

Ποια είναι τα συνηθέστερα ατυχήματα και που οφείλονται

Τα συχνότερα ατυχήματα στα παιδιά είναι οι τραυματισμοί, τα εγκαύματα, οι δηλητηριάσεις, ο πνιγμός και η ηλεκτροπληξία. Οι τραυματισμοί συνήθως οφείλονται σε πτώσεις, κοψίματα από αιχμηρά αντικείμενα (μαχαίρια, ψαλίδια, τζάμια, κρύσταλα) ή κακώσεις από επικίνδυνα και ετοιμόροπα έπιπλα (παπουτσοθήκες, τηλεοράσεις). Συνήθως οι τραυματισμοί είναι επιπόλαιοι και ακίνδυνοι. Μερικές φορές όμως προκαλούν μόνιμες αναπηρίες ή θέτουν σε κίνδυνο και τη ζωή. Πιο επικίνδυνες είναι οι κακώσεις στο κεφάλι που αν και συνήθως δεν χρειάζονται αντιμετώπιση, χρειάζονται όμως σίγουρα παρακολούθηση της γενικής κατάστασης του παιδιού, δηλαδή αν έχει νωθρότητα, υπνηλία, ανορεξία, ευερεθιστότητα, εμέτους οπότε χρειάζεται εισαγωγή σε νοσοκομείο.

Τα εγκαύματα είναι αρκετά συχνά και προκαλούνται από αναμένες εστίες στην κουζίνα, ζεστό φούρνο, από πτώση μαγειρικού σκεύους με ζεστό νερό ή λάδι. Σπάνια εγκαύματα συμβαίνουν από καυτό νερό στο μπάνιο και μερικές φορές από τον καθημερινό μας καφέ. Εγκαύματα μπορούν να προκληθούν επίσης από θερμαντικά σώματα, κεριά, αναπτήρες, τζάκι. Τα εγκαύματα είναι επικίνδυνα όταν αφορούν πολύ μεγάλη έκταση του σώματος όπως και όταν αφορούν τα μάτια, τα γεννητικά όργανα και τα χέρια. Μεγάλη σημασία έχει και ο βαθμός του εγκαύματος αν δηλαδή είναι μεγαλύτερα του 1ου βαθμού (απλός ερεθισμός).

Οι δηλητηριάσεις είναι πολύ συχνές και πάρα πολύ επικίνδυνες, γιατί συχνά προκαλούν μόνιμες βλάβες ή θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή του παιδιού. Συνήθως δηλητηριάσεις έχουμε από φάρμακα (αντιβιοτικά, ηρεμιστκά, αναλγητικά), από είδη οικιακής χρήσης (απορρυπαντικά, απολυμαντικά, καθαριστικά, πετρέλαιο, οινόπνευμα, σαπούνια) και από καλλυντικά (κολώνιες, κρέμες). Σπανιότερα από γεωργικά φάρμακα, φυτά, δήγματα εντόμων ή τρωκτικών. Αν ένα παιδί μικρότερο των 4 χρόνων φάει τον καπνό ενός τσιγάρου, χρειάζεται άμεση αντιμετώπιση σε νοσοκομείο, γιατί κινδυνεύει η ζωή του.

Ο πνιγμός είναι πάρα πολύ επικίνδυνη κατάσταση και απειλητική για τη ζωή. Μπορεί να συμβεί μέσα στο σπίτι από μικρά αντικείμενα που βάζει στο στόμα του όπως τμήματα παιχνιδιών π.χ. μάτια κούκλας, μικρά παιχνίδια που διαλύονται (kinder αυγό), μπαταρίες, κουμπιά, σταυρουδάκια, ξηρούς καρπούς, καθώς και στο μπάνιο του. Εκτός σπιτιού συνήθως από πτώσεις σε πισίνες, πηγάδια, δεξαμενές ή στη θάλασσα κάνοντας μπάνιο.

Οι ηλεκτροπληξίες δεν είναι πλέον πολύ συχνές λόγω του αντιηλεκτροπληξιακού που υπάρχει υποχρεωτικά σε όλα τα νέα σπίτια. Παρόλο αυτά επειδή σε παλαιότερα σπίτια δεν έχει ακόμα τοποθετηθεί ο κίνδυνος για ηλεκτροπληξία από φθαρμένα καλώδια, πολύπριζα και ανασφάλιστες πρίζες είναι μεγάλος με αποτέλεσμα την απώλεια ζωής.

Παιδαγωγικές τακτικές ενίσχυσης της αυτοπεποίθησης.

του Νικήτα Καυκιού

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Χανιώτικα Νέα στις 06/04/03

Τι είναι η αυτοπεποίθηση;

H αυτοπεποίθηση δεν είναι η εγωκεντρική, ναρκισσιστική αίσθηση έπαρσης και ανωτερότητας. Είναι η συναίσθηση της ικανότητας να ανταποκρίνεται κανείς στις απαιτήσεις της καθημερινότητας και η επίγνωση της σημαντικότητάς του ως ιδιαίτερο πρόσωπο.
Η συναίσθηση ότι ως άνθρωποι είμαστε σημαντικοί και έχουμε αξία θεμελιώνεται σε τρεις κυρίως παράγοντες:
- Στις πρακτικές ικανότητες που μας επιτρέπουν να τα καταφέρνουμε στις επαγγελματικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και αθλητικές μας δραστηριότητες.
- Στην αναγνώριση, την αποδοχή και την αγάπη, των άλλων.
- Στη δυνατότητά μας να αντιμετωπίζουμε με δυναμισμό και αξιοπρέπεια τις κρίσιμες καταστάσεις τις προσωπικής μας ζωής όπως είναι η ασθένεια, ο χωρισμός, η απώλεια θέσης εργασίας, ο θάνατος αγαπημένου προσώπου κλπ.
Η αυτοπεποίθηση εκφράζεται με συγκεκριμένες γόνιμες συμπεριφορές και υγιή συναισθήματα όπως υπευθυνότητα, πρωτοβουλία, αξιοπρέπεια, αυτοέλεγχο, ανεκτικότητα και σεβασμό των άλλων, επιδίωξη αξιόλογων στόχων κλπ.
Η αυτοπεποίθηση συνοδεύεται από ένα αίσθημα επάρκειας των ικανοτήτων μας, δημιουργική επικοινωνία, γόνιμο προβληματισμό, κατάλληλο σχεδιασμό, σωστές αποφάσεις και από την συναίσθηση ότι με τις προσπάθειές μας μπορούμε να πετύχουμε τα αποτελέσματα που επιθυμούμε.
Η αυτοπεποίθηση δεν καλλιεργείται μόνο με τα ενισχυτικά και υποστηρικτικά λόγια των άλλων αλλά κυρίως με την ρεαλιστική και έγκυρη αυτο-αξιολόγηση, μέσα από την ανάληψη ευθυνών, την εμπειρία της αγάπης και την δυναμική στάση απέναντι στις καθημερινές δυσκολίες και τις αναπόφευκτες αντιξοότητες.

Παιδαγωγικές τακτικές ενίσχυσης της αυτοπεποίθησης.

Επικοινωνώ με το παιδί με ειλικρίνεια και ενδιαφέρον. Του δείχνω ότι χαίρομαι που μιλάω μαζί του και δεν το κάνω σαν αγγαρεία. Εκδηλώνω με σωματικό τρόπο την αγάπη μου με αγκαλιές και χάδια.

Ξεκινώ την επικοινωνία μου με το παιδί εστιάζοντας πάντοτε την προσοχή μου στα θετικά του χαρακτηριστικά και στα χαρίσματά του.

Στις συζητήσεις μας με το παιδί δεν επιβάλλω ευγενικά τις απόψεις μου. Προσπαθώ να είμαι διαλλακτικός και αληθινά δημοκρατικός.

Ομολογώ στο παιδί ότι κάποια από τα αισθήματα που το τρομάζουν είναι ή ήταν και δικά μου αισθήματα. Το παιδί δέχεται τον εαυτό του καλύτερα όταν συνειδητοποιεί ότι τα πρόσωπα που θεωρεί σημαντικά έχουν περάσει ανάλογες δυσκολίες με τις δικές του.

Προτείνω στο παιδί να τοποθετήσει μικρά, έγχρωμα, αυτοκόλλητα χαρτάκια σε διάφορα σημεία του χώρου του, με θετικά μηνύματα που ενισχύουν την αυτοπεποίθηση. Για παράδειγμα: «Ανακαλύπτω τις δυνάμεις που κρύβονται μέσα μου». «Μαθαίνω να σέβομαι τις αδυναμίες μου και να μαθαίνω από αυτές». «Εισπνέω βαθιά, χαλαρώνω το σώμα και μένω ήρεμος.». «Αυτοπεποίθηση». «Δυναμισμός». «Αγάπη».

Ενθαρρύνω το παιδί να αντιμετωπίζει με χιούμορ ακόμη και δυσάρεστα γεγονότα.

Εξηγώ στο παιδί πως αν κάποιος θυμώνει μαζί του, το κοροϊδεύει ή του επιτίθεται, αυτό δεν σημαίνει ότι φταίει ή ότι είναι κακό παιδί.

Εξηγώ στο παιδί πως μέσα του κρύβονται απεριόριστες δυνατότητες που αν τις αξιοποιήσει με συστηματική προσπάθεια μπορεί να πετύχει σε όλους τους τομείς αξιόλογη πρόοδο.

Προτρέπω ευγενικά το παιδί να επιδιώκει υψηλότερες επιδόσεις. Θεμελιώνω όμως τις προσδοκίες μου σε μια ρεαλιστική εκτίμηση των ικανοτήτων του παιδιού και όχι σε πιέσεις που ασκούνται από το κοινωνικό-πολιτιστικό μου περιβάλλον ή από προσωπικές μου ανάγκες για προβολή και επιτυχία.

Προτρέπω το παιδί να βάζει στόχους, να παίρνει αποφάσεις και να λύνει προβλήματα. Το βοηθώ να σχεδιάζει το δρόμο προς την επιτυχία με μια συγκεκριμένη σειρά σταδιακών επιδιώξεων με μικρά και συγκεκριμένα βήματα.

Το βοηθώ να υπομένει, να επιμένει, και να αγωνίζεται μέχρι να πετύχει τους στόχους του.

Το προτρέπω να αποδέχεται χωρίς ταραχή τον έπαινο και την κοροϊδία.

Το ενθαρρύνω να εκφράζει ειλικρινά τις προσωπικές του απόψεις και να εξωτερικεύει ξεκάθαρα τα αισθήματά του.

Το βοηθώ να αναπτύξει αυτοέλεγχο. Να επιλέγει τη συναισθηματική του αντίδραση αντί να αντιδρά παρορμητικά στις προκλήσεις του περιβάλλοντος.

Του μαθαίνω να απορρίπτει την άδικη κριτική αλλά να δέχεται και να αξιοποιεί την καλοπροαίρετη κριτική.

Εξηγώ στο παιδί ότι είναι φυσικό μερικές φορές να μην πηγαίνουν τα πράγματα όπως θα ήθελε.

Επιβραβεύω κάθε μικρή πρόοδο που κάνει το παιδί. Ενισχύω την που κάνει ακόμη και όταν δεν τα καταφέρνει.

Προτρέπω το παιδί να σέβεται και να εκτιμά τον εαυτό του ανεξάρτητα από το πόσο αποδίδει.

Προτείνω στο παιδί να γράψει ένα γράμμα σε ένα άλλο (υποθετικό) παιδί που αντιμετωπίζει ανάλογες δυσκολίες με τις δικές του. Να του γράψει συμβουλές σχετικά με το πώς θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του και να νιώσει καλύτερα. Η αναζήτηση και ο προβληματισμός του παιδιού σε νοητικό και συναισθηματικό επίπεδο, είναι πολύ εποικοδομητική.

Προσπαθώ χωρίς να το καταπιέζω να βάλω τάξη και δομή στην καθημερινή του ζωή.

Προτρέπω το παιδί να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του και να διεκδικεί τα δικαιώματά του.

Βοηθώ το παιδί να αναζητά και να αναγνωρίζει τις θετικές πτυχές της κάθε κατάστασης. (Να βλέπει το μισό ποτήρι γεμάτο).

Βοηθώ το παιδί να αντιμετωπίζει δημιουργικά το φόβο, τον κίνδυνο και την αποτυχία. Να διαχειρίζεται τις δύσκολες καταστάσεις με υπομονή και δυναμισμό. Να συμφιλιώνεται με τους φόβους και να τους αντιμετωπίζει αντί να τους αφήνει να το κυριεύουν και να ελέγχουν τη ζωή του. Να μαθαίνει από τα λάθη του. Να χάνει χωρίς να θίγεται η αξιοπρέπειά του.

Βοηθώ το παιδί να επιλέγει τη συναισθηματική του αντίδραση απέναντι στα γεγονότα. Να καταλάβει ότι δεν είναι τα γεγονότα και οι περιστάσεις που προσδιορίζουν τη ζωή μας αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα.

Εξηγώ στο παιδί τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες που μπορούν να συμβάλλουν στη δημιουργία και τη διατήρηση μιας υγιούς σχέσης.

Βοηθώ το παιδί να αντιλαμβάνεται τις επιθετικές προκλήσεις των άλλων και να τις απενεργοποιεί ή να αδιαφορεί.

Το προτρέπω να μπαίνει στη θέση του άλλου και να βλέπει τα γεγονότα μέσα από τα δικά του μάτια. Του μαθαίνω να είναι ανεκτικός και να σέβεται την διαφορετικότητα.

Το προτρέπω να σκέφτεται θετικά και να οραματίζεται τη θετική έκβαση των γεγονότων αλλά να μην απογοητεύεται όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως θα ήθελε.

Εξηγώ στο παιδί ότι μπορεί μειώσει το θυμό, το άγχος και το φόβο του με την παρακάτω απλή τεχνική: Εισπνέω βαθιά, χαλαρώνω τους μύες του σώματός μου και συγκεντρώνω την προσοχή μου σε μια υποστηρικτική θετική σκέψη όπως για παράδειγμα «Είμαι σημαντικός ανεξάρτητα από τι πιστεύουν οι άλλοι για μένα» ή «Αντιμετωπίζω το φόβο και γίνομαι πιο δυνατός» ή «μπορώ να ελέγχω τον εαυτό μου και να χαλαρώνω». Ακόμη το προτρέπω να συγκεντρώσει την προσοχή του σε κάτι ουδέτερο όπως, να μετρήσει μέχρι το δέκα ή να παρατηρήσει αναλυτικά τις λεπτομέρειες της μορφής ενός αντικειμένου που είναι κοντά μου (πόρτα, μολύβι, πίνακας)».

Εξηγώ στο παιδί τον τρόπο με οποίο η εικόνα που δίνει στους άλλους (εμφάνιση, στάση του σώματος, τρόπος κοιτάγματος, χειρονομίες, μιμική έκφραση του προσώπου, τόνος, χροιά και ένταση της φωνής) μπορεί να αποκαλύπτει φόβο και ανασφάλεια ή αυτοπεποίθηση και δυναμισμό.

Η εικόνα της ανασφάλειας μαζί με κάποιες άλλες ακατάλληλες συμπεριφορές, προκαλούν αυτούς που αναζητούν κάποιο στόχο για να εκφράσουν την επιθετικότητά τους.

Εξηγώ στο παιδί συμπεριφορές που δηλώνουν ή οδηγούν στην ενίσχυση και την προβολή της αυτοπεποίθησης. (κατάλληλη στάση του σώματος, χειρονομίες, μιμική του προσώπου και τόνος της φωνής που φανερώνουν δυναμισμό).

Εξηγώ στο παιδί την διαφορά ανάμεσα στις παρακάτω συμπεριφορές:
Παθητική Συμπεριφορά: Ανασφάλεια, μπλοκάρισμα αισθημάτων, υποχωρητικότητα, φόβος. Τα θέλω μου και οι ανάγκες μου είναι λιγότερο σημαντικές από των άλλων.
Δυναμική Συμπεριφορά: Υπεράσπιση και διεκδίκηση των ατομικών δικαιωμάτων με τρόπο που δεν θίγει τον άλλο. Τα θέλω μου και οι ανάγκες μου είναι εξίσου σημαντικές με των άλλων. Ειλικρινής εξωτερίκευση των αισθημάτων.

Επιθετική Συμπεριφορά: Παραβίαση των δικαιωμάτων του άλλου, εξωτερίκευση των αισθημάτων με παρενόχληση. Τα θέλω μου και οι ανάγκες μου είναι περισσότερο σημαντικές από των άλλων.

Εξηγώ στο παιδί πώς να κερδίζει την προσοχή και το ενδιαφέρον των άλλων με δημιουργικές – θετικές συμπεριφορές και όχι με προκλήσεις, αταξίες και απαράδεκτα αστεία.

Βοηθώ το παιδί να αξιολογεί και να αποτιμά την βελτίωση που κατορθώνει μέσα από τις προσπάθειές του.
www.psyche.gr/autopepoithisi.htm

Η εκλεπτυσμένη και η ωμή σκλαβιά

Η μηχανιστική διαδικασία στον τεχνολογικό κόσμο συνενώνει δουλειά και σεξουαλικότητα σε ένα ασυνείδητο αυτοματισμό. Η εκλεπτυσμένη και η ωμή σκλαβιά

Oι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν πια ούτε να φανταστούν, με τη στενή έννοια, έναν κόσμο με ποιοτικά διαφορετικό λόγο και πράξη, μια και η κοινωνία καταπνίγει κάθε προσπάθεια αντίθεσης και καθορίζει τη φαντασία. Όσοι βρίσκονται στις ζώνες πείνας τής κοινωνίας της αφθονίας γίνονται αντικείμενα τόσο κτηνώδικης μεταχείρισης που αναβιώνει τα μεσαιωνικά βασανιστήρια και μερικά άλλα πιο πρόσφατα. Όσο για τούς άλλους, λιγότερο απόκληρους, η κοινωνία απαντά στην ανάγκη τους για ελευθερία ικανοποιώντας ανάγκες που κάνουν υποφερτή κι ίσως ανυποψίαστη τη σκλαβιά.
H μηχανοποιημένη εργασία, που στο μεγαλύτερο μέρος της αποτελείται από αυτόματες και μισοαυτόματες αντιδράσεις, είναι πάντα μια απασχόληση που σκεπάζει ολόκληρη τη ζωή, είναι πάντα μια εξαντλητική, αποκτηνωτική, απάνθρωπη σκλαβιά. Aυτή η μορφή υποδούλωσης «ανώτερης ποιότητας» δεν διαφέρει ουσιαστικά απ’ αυτή που ασκείται πάνω στη δακτυλογράφο, πάνω στον τραπεζικό υπάλληλο, πάνω στον πωλητή και στην πωλήτρια που συνέχεια είναι στο πόδι, πάνω στον εκφωνητή τής τηλεόρασης. Η ισοπέδωση, η ρουτίνα, εξομοιώνουν τις παραγωγικές με τις μη παραγωγικές εργασίες. Ο προλετάριος των περασμένων εποχών τού καπιταλισμού ήταν πραγματικά το ζώο που κάλυπτε με τη δουλειά τού κορμιού του τις ανάγκες και τις πολυτέλειες τής ζωής, ενώ αυτός ζούσε μέσ’ στην ταπεινοσύνη και τη φτώχεια. Ήταν έτσι μια «ζωντανή» άρνηση τής κοινωνίας του. Αντίθετα, ο εργάτης των προχωρημένων τμημάτων τής τεχνολογικής κοινωνίας, αισθάνεται πολύ λιγότερο την ανάγκη αυτής τής άρνησης. Όπως κι όλα τα άλλα ανθρώπινα αντικείμενα τού κοινωνικού καταμερισμού τής εργασίας, βρίσκεται σε μια πορεία ενσωμάτωσης στην τεχνολογική κοινωνία. Στους τομείς με μεγαλύτερο βαθμό αυτοματισμού, ένα είδος τεχνολογικής κοινότητας συνενώνει τα άτομα στη δουλειά τους. Η μηχανή μοιάζει να επιβάλλει στους χειριστές της έναν υπνωτικό ρυθμό. H μηχανική διαδικασία μέσα στον τεχνολογικό κόσμο καταστρέφει ό,τι μυστικό και κρυφό έχει η ελευθερία, συνενώνει δουλειά και σεξουαλικότητα σ’ έναν αυτόματο και ασυνείδητο ρυθμικό αυτοματισμό. Oι δούλοι τού βιομηχανικού πολιτισμού μπορεί να είναι εκλεπτυσμένοι δούλοι, αλλά είναι δούλοι, γιατί η δουλεία δεν ορίζεται «από την υποταγή, ούτε από τη σκληρή δουλειά, αλλά απ’ τη μεταβολή τού ανθρώπου σε εργαλείο κι από τη μετατροπή του σε πράγμα» (Φρανσουά Περού, 1958). Η καθαρή μορφή σκλαβιάς είναι να υπάρχει σαν εργαλείο, σαν πράγμα. Ακόμη κι αν το πράγμα είναι έμψυχο, αν διαλέγει μόνο του την υλική και πνευματική του τροφή, ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνει ότι είναι ένα πράγμα, ακόμη κι αν είναι όμορφο, καθαρό, ζωηρό, δεν παύει να είναι υποδουλωμένο.(Από το συνέδριο "Διαλεκτικές της Απελευθέρωσης" - "Dialectics of Liberation", Λονδίνο 1967)

Χέρμπερτ Μαρκούζε

Η απάντηση του Αρχηγού Si'ahl

Το συγκεκριμένο γράμμα, γράφτηκε από τον Si'ahl, αρχηγό της φυλής Duwamish, το 1855, και εστάλη στον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ, πρόεδρο Franklin Pierce. Ο Αρχηγός Si'ahl ή Seattle, όπως ήταν η αγγλική “έκδοση” του ονόματος του, ήταν γνωστός για την αξιοπρέπεια και τη σοφία του. Αφορμή  αυτού του γράμματος ήταν η προσφορά της αμερικάνικης κυβέρνησης να εξαγοράσει τη γη των ινδιάνων έναντι 150.000 δολαρίων. Η απάντηση του Αρχηγού Si'ahl ήταν:

“Ο Μεγάλος Αρχηγός στην Washington μας ενημέρωσε ότι θέλει να αγοράσει τη γη μας. Ο  Μεγάλος Αρχηγός, επίσης, στέλνει λόγια φιλίας και καλής θέλησης. Αυτό είναι ευγενικό εκ μέρους του, αφού γνωρίζουμε ότι δεν έχει ανάγκη την φιλία μας. Είμαστε αναγκασμένοι να σκεφτούμε την προσφορά αυτή, γιατί γνωρίζουμε ότι αν δεν το κάνουμε,  οι Λευκοί μπορεί να έρθουν με όπλα και να καταλάβουν τη γη μας”.

“Πως μπορεί κάποιος να αγοράσει ή να πουλήσει τον ουρανό ή τη ζεστασιά της γης; Η ιδέα αυτή είναι ξένη προς εμάς, γιατί η δροσιά του αέρα ή η λάμψη των νερών δεν είναι ιδιοκτησία μας. Πως μπορείτε να τα αγοράσετε από εμάς; Κάθε κομμάτι αυτής της γης είναι ιερό για τους ανθρώπους μου. Κάθε πευκοβελόνα, κάθε αμμώδης ακτή, κάθε σκιά των δέντρων, κάθε έντομο είναι ιερό για τη μνήμη και τις εμπειρίες των ανθρώπων μου”.

“Γνωρίζουμε ότι ο Λευκός δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας. Ένα κομμάτι γης είναι ίδιο με κάποιο άλλο, για αυτόν, γιατί είναι ξένος που έρχεται νύχτα και κατακτά τα εδάφη που θέλει. Η γη δεν είναι αδερφή του, αλλά εχθρός, την οποία αφού κατακτήσει, συνεχίζει στο επόμενο κομμάτι της. Εγκαταλείπει τους τάφους των πατεράδων του και τα μέρη που γεννήθηκαν τα παιδιά του. Η όψη των πόλεων σας, πονάει τα μάτια των ερυθρόδερμων. Ίσως, αυτό οφείλεται στο ότι ήμαστε “άγριοι” και δε καταλαβαίνουμε”.

“Δεν υπάρχει ήσυχο μέρος στις πόλεις των Λευκών. Δεν υπάρχει μέρος να ακούσεις το θρόισμα των φύλλων, ή το φτερούγισμα των πουλιών. Ίσως είμαι “άγριος” και δεν καταλαβαίνω. Η φασαρία της πόλης μοιάζει με προσβολή στα αυτιά μας. Τι ζωή είναι αυτή, όταν ένας άντρας δεν μπορεί να ακούσει την μοναχική κραυγή του γερακιού, ή τις νυχτερινές διαφωνίες των βατράχων σε μια λίμνη; Οι Ινδιάνοι προτιμούν τον καθαρό αέρα της φύσης. Ο αέρας είναι πολύτιμος για εμάς. Όλα τα όντα μοιράζονται τον ίδιο αέρα, τα ζώα, τα δέντρα και ο άνθρωπος. Ο Λευκός δεν δίνει προσοχή στον αέρα που αναπνέει”.

“Αν αποφασίσω να δεχτώ, θα θέσω έναν όρο. Ο Λευκός θα πρέπει να συμπεριφερθεί στα ζώα αυτής της γης, σαν να ήταν αδέρφια του. Είμαι “άγριος” και δεν θα δεχτώ κάτι λιγότερο. Έχω δει εκατοντάδες κουφάρια βούβαλων, παρατημένα από Λευκούς στην κοιλάδα, αφού τα πυροβόλησαν από ένα τρένο. Είμαι “άγριος” και δεν καταλαβαίνω πως το σιδερένιο άλογο που καπνίζει μπορεί να είναι πιο σημαντικό από τα βουβάλια, που τα σκοτώνουμε μόνο για να ζήσουμε. Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τα ζώα; Αν τα ζώα χαθούν, ο άνθρωπος θα χαθεί, γιατί ότι συμβαίνει στα ζώα, συμβαίνει και στον άνθρωπο. Όλα είναι συνδεδεμένα. Ό,τι παθαίνει η γη, το ίδιο θα πάθουν και τα παιδιά της”.

“Μπορεί να καταλαβαίναμε, αν γνωρίζαμε τι οι Λευκοί ονειρεύονται, ποιες ελπίδες περιγράφουν στα   παιδιά τους της κρύες χειμωνιάτικες νύχτες, το όραμα που υπάρχει στο μυαλό τους, έτσι ώστε να συμβαδίσουμε μαζί για ένα καλύτερο μέλλον. Αλλά ήμαστε “άγριοι”. Τα όνειρα του Λευκού είναι κρυμμένα από εμάς, και επειδή είναι κρυμμένα, θα πάρουμε το δικό μας δρόμο”.

“Έτσι ίσως, να ζήσουμε τις λίγες μέρες που μας απομένουν, όπως εμείς επιθυμούμε. Όταν ο τελευταίος ερυθρόδερμος, εξαφανιστεί από τη γη, και η μνήμη του γίνει σαν κάποιο σύννεφο που περνάει από την κοιλάδα, αυτές οι ακτές και αυτά τα δάση θα περιέχουν τα πνεύματα των προγόνων μου, γιατί αγάπησε αυτή τη γη, όπως το νεογέννητο αγαπά τον χτύπο της καρδιάς της μητέρας του. Αν σας πουλήσουμε αυτή τη γη, αγαπήστε την όπως την αγαπάμε εμείς. Προσέξτε την, όπως την προσέχουμε εμείς. Ένα πράγμα γνωρίζουμε, ο Θεός μας είναι ο ίδιος. Η γη είναι πολύτιμη για αυτόν. Ακόμα και ο Λευκός δε μπορεί να ξεφύγει από την μοίρα.”

Φθόριο: Από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στους Αυτοκράτορες του Κόσμου

Θυμάστε τις διαφημίσεις του πρώιμου Ελληνικού κιτσοκαπιταλισμού αλά ΥΕΝΕΔ; Τις οδοντόκρεμες με Φλούραϊντ και Κάλσιομ Σί Έι;

Το Φθόριο (fluoride) το γνώριζαν οι γιαγιάδες μας για τη χρήση του σαν ποντικοφάρμακο. Εξ’ ου και η προέλευση του ονόματος από την Φθορά (ενίοτε πίσω από τις λέξεις δεν κρύβεται ο Αλέξης αλλά η Αλήθεια).

Οι Ναζί γνωρίζοντας τις «ευεργετικές» του ιδιότητες το χρησιμοποιούσαν ως κατευναστικό στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Επετύγχαναν έτσι, νωθρότητα, απώλεια μνήμης, μειωμένη αντίληψη και σκέψη. Σας θυμίζουν κάτι αυτά τα συμπτώματα;

Το φθόριο καταστρέφει μια ουσία που είναι υπεύθυνη για την ορθή λειτουργία του νευρικού συστήματος, την ακετυλοχολίνη. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την αδράνεια στη μεταβίβαση εντολών προς τον εγκέφαλο, την αποδυνάμωση της μνήμης ενώ η έλλειψη της ευθύνεται και για τη νόσο Alzheimer. Συν τοις άλλοις, ευθύνεται για μια σειρά καρκινογενέσεις ιδιαίτερα στα οστά καθώς και για οστεοπόρωση και αρθρίτιδα.  Από το 1990 το φθόριο έχει συγκαταλεγεί στις καρκινογόνες ουσίες από το Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου των ΗΠΑ με ένδειξη καρκίνου των οστών και οστεοσαρκώματος. Η Διεθνής Ακαδημία Στοματικής Ιατρικής και Τοξικολογίας κατέταξε το φθόριο ως μη αποδεκτό οδοντικό φάρμακο, λόγω της υψηλής τοξικότητάς του. Έρευνες έδειξαν ότι αν ένα παιδί καταναλώσει 50ml οδοντόκρεμας που περιέχει φθόριο μπορεί να πεθάνει.

Θα αναρωτηθείτε πως είναι δυνατόν ένα τέτοιο δηλητήριο να κυκλοφορεί σε τέτοιο εύρος και μάλιστα να εμπεριέχετε σε προϊόντα που απευθύνονται σε παιδιά ή ακόμα και βρέφη! Η ιστορία ξεκίνησε το 1945 όταν ένα αμφιλεγόμενο πείραμα στην Αμερική έδειξε ότι η πρόσληψη φθορίου μπορεί να προστατεύσει από την Τερηδόνα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εκτεταμένη φθορίωση του πόσιμου νερού σε πολλές Αμερικανικες μεγαλουπόλεις. Το πείραμα αυτό παρ’ ότι έχει καταρριφθεί από νεώτερες (και ποιό εμπεριστατωμένες) μελέτες, συνεχίζει να αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο αυτής της πρακτικής ακόμα και στον 21ο αιώνα. Με προφανή σπουδή, Δυτικές κυβερνήσεις ακόμα και σήμερα προσπαθούν να επιβάλλουν φθορίωση νερού σε μεγαλουπόλεις παρ’ όλη την αντίδραση των τοπικών κοινωνιών.

Η περιβόητη έρευνα είχε ενισχυθεί από βιομηχανίες χημικών με σκοπό να μπορέσουν να ξεφορτωθούν τα τοξικά τους απόβλητα αμοιβόμενες! Γι’ αυτό,το φθόριο που χρησιμοποιήθηκε και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται δεν είναι κάποιο επεξεργασμένο ή εξευγενισμένο προϊόν αλλά κοινό, τοξικό απόβλητο!!

Ιδιαίτερα για την υγεία των δοντιών των παιδιών είναι επιβλαβές καθώς καταστρέφει τους ιστούς τόσο των αναπτυσσόμενων δοντιών όσο και των οστών.

Το πονηρό σημείο βεβαίως είναι η αρχική διαπίστωση ότι το φθόριο έχει άμεση σχέση με την ικανότητα μνήμης και σκέψης. Δεκάδες έρευνες έχουν αποδείξει την άμεση σχέση κατανάλωσης φθορίου ακόμα και με μείωση του ανθρώπινου δείκτη νοημοσύνης!! Σε μια κοινωνία που μαστίζεται από αδικία και εκμετάλλευση δεν τίθεται αμφιβολία ή συνωμοσιολογία. Το Φθόριο είναι το όνειρο κάθε αυτοκράτορα που επιθυμεί πειθήνιους υπηκόους. Από την κούνια!

olympiada